Culture and Art Gallery

Ο ΠΑΤ ΑΝΤΡΕΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

2010-04-08T23:10:00.013+03:00

Π Α Τ...Α Ν Τ Ρ Ε Α

Χάγη, 1942

Σπούδασε στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών της γενέτειράς του και το 1967 κέρδισε το βραβείο σχεδίου "Jacob Maris". Τη δεκαετία του 1970 εντάχθηκε στην ομάδα ABN μαζί με τον Peter Blokhuis και το Walter Nobbe. Το 1976, αφού εξέθεσε στο Παρίσι, ταξίδεχε στη Λατινική Αμερική, εμπειρία που επέφερε βαθιά αλλαγή στη δουλειά του : οι συνθέσεις του φορτίστηκαν με δραματική ένταση, η κλασική βάση του ύφους του "ράγισε" με παραμορφώσεις πολύ προσωπικές, όλο δύναμη. Επιστρέφοντας στην Ευρώπη, εγκαταστάθηκε στο Παρίσιμ όπου γνώρισε τον αργεντινό ζωγράφο Antonio Segui. Το 1979 ο κριτικός Jean Clair τον προσκάλεσε να συμμετάσχει μαζί με τον David Hockney, τον Ron B. Kitaj και τον Antonio Lopez Garcia στην έκθεση που θα θεμελίωνε ένα από τα σπουδαιότερα καλλιτεχνικά κινήματα του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, τη Νέα Υποκειμενικότητα. Το 1988 διορίστηκε καθηγητής στην Ecole Nationale Superieure des Beaux-Arts του Παρισιού. Τα έργα του εκτίθενται, μεταξύ άλλων, στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, στο Centre Pompidou (Παρίσι), στο Μουσείο Gemeente (Χάγη), στο Μουσείο Stedelijk (Άμστερνταμ).

***

Από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ το 2009, κυκλοφόρησαν τα Απαγορευμένα Ποιήματα, από τα Άνθη του Κακού του Σαρλ Μπωντλαίρ (σε μετάφραση Ε. Σοφρά) με εικονογράφηση του Πατ Αντρέα. Το βιβλίο βασίστηκε στην ισπανική έκδοση, "Las Flores del Mal : Les poemas prohibidos" , του 2008, από τις εκδόσεις Libros del Zorro Rojo. (link)

Στο βιβλίο αυτό, ο Πατ Αντρέα παρουσιάζει μερικά από τα ωραιότερα σχέδιά του. Έργα εκκεντρικά και αποκαλυπτικά, γεμάτα από τον σχιζοφρενή ερωτισμό των ποιημάτων που συνοδεύουν. Οι μορφές του φυσικά δεν θα μπορούσαν παρά να αντικατοπτρίζουν στα πρόσωπά τους την τραγωδία, την ερωτική κτηνωδία, την εσωτερική βία που ασκεί ένα απαγορευμένο πάθος, καθώς και την ανυπόφορη αίσθηση της βλασφημίας, της αμαρτίας και της ύβρεως που ταλανίζει τις κατατρεγμένες ψυχές των ανθρώπων που τολμούν να ερωτεύονται και να αγαπούν. "Πρωταγωνιστές" στα εν λόγω έργα είναι ομοφυλόφιλες γυναίκες, κρυφοί εραστές, παρθένες χωρίς συναίσθηση της αγνείας τους και φυσικά ο διάβολος. Η ερωτική πράξη εξυμνείται, όχι όμως ως μία γλυκιά ή έστω απλώς απολαυστική στιγμή, αλλά αντίθετα, ως ένα επώδυνο -σίγουρα ψυχικά αν όχι και σωματικά- καθήκον του ανθρώπου προς την ζωώδη υπόστασή του. Η αγάπη παραδόξως δεν παραμερίζεται μήτε χλευάζεται. Συνδυάζοντας το περιεχόμενο των ποιημάτων με την βαθύτερη ουσία των σκίτσων του Πατ Αντρέα, βλέπουμε πως όλοι έχουν στη πραγματικότητα ορκιστεί αιώνια αγάπη στο ταίρι τους. Μολαταύτα, σαν κάθε καλός έρωτας, έτσι κι ο δικός τους είναι ένα μεγάλο λάθος, ένα αμάρτημα, μια πράξη αντίθετη στους νόμους και τα ήθη, κάτι για το οποίο βαθιά μέσα τους πονούν, μα λόγω της ισχυρότατης δυνάμεως που ασκεί στις καρδιές τους, αδυνατούν να τον απωθήσουν....

ΚΟΛΑΣΜΕΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Δελφίνη και Ιππολύτη

Σε μισοφώς από χαμηλωμένες λάμπες,

γερτή σε μυρωμένα μαξιλάρια ωραία,

η Ιππολύτη χάδια δυνατά ζητούσε

που κλείναν της αθώας νιότης την αυλαία

Με τρομαγμένο βλέμμα από την καταιγίδα

της πρώτης της αγνότητας τα ουράνια ψάχνει

σαν τον ταξιδευτή που το κεφάλι στρέφει

μακριά προς το γαλάζιο ορίζοντα που χάνει.

Πέφτουν τα δάκρυα από τα μάτια τα σβησμένα,

η ηδονή πικρή, νάρκωση και οδύνη,

τα νικημένα χέρια της, ανώφελα όπλα,

στολίζουν τη λεπτή ομορφιά που όλη αναδίνει.

Στα πόδια της εμπρός γαλήνια η Δελφίνη

την κοίταζε βαθιά με αναμμένα μάτια

σαν το αγρίμι που τη λεία παραμονεύει

αφού έχει αφήσει με τα δόντια του σημάδια.

Η ρωμαλέα ομορφιά γονατισμένη

μπρος στην αδύναμη με απόλαυση ρουφούσε

του θριάμβου το κρασί κι έγερνε στο κορίτσι

σα μια γλυκιά ευχαριστία ν' αποζητούσε.

Σαρλ Μπωντλαίρ

(μικρό απόσπασμα από τις "Κολασμένες Γυναίκες" του προαναφερθέντος βιβλίου)

Σημείωση : Το βιογραφικό του Πατ Αντρέα εμπεριέχεται στο βιβλίο.

Pierre Bonnard

2009-09-23T13:42:00.002+03:00

''O Pierre Bonnard(1867-1947) έχει αναγνωριστεί ως ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους του 20ου αιώνα. Αν και είναι περισσότερο γνωστός ως ζωγράφος προσωπικών στιγμών και εσωτερικών χώρων, ήταν επίσης και ένας άριστος σχεδιαστής που παρήγαγε πλούτο σχεδίων και λιθογραφιών.
Στην πραγματικότητα ο Βοnnard ξεκίνησε την πορεία του ως σχεδιαστής (graphic artist), παράγοντας αφίσες και εικονογραφώντας για περιοδικά όπως το La Revue Blanche. Έχοντας συναναστραφεί με τον Maurice Denis, τον Edouard Vuillard και άλλα μέλη της ομάδας Nabis από το 1890, το πρώιμο έργο του χαρακτηρίζεται από μία τάση προς το όχι και τόσο έντονο χρώμα και την ασύμμετρη σύνθεση που απορρέει από τον Gauguin και την τέχνη της Ιαπωνίας. Από το 1900 η παλέτα του διευρύνθηκε και τα θέματά του αντλούνταν έμμονα από μία σειρά που περιλάμβανε τοπία αρχικά, καθώς επίσης και γυμνά και εσωτερικούς χώρους, μέσα από τα οποία εξερεύνησε πιο περίπλοκες φόρμες και ανέπτυξε μία δίχως προηγούμενο σχέση με το χρώμα και το φως. Το ώριμο έργο του επιτυγχάνει ένα εξαιρετικό επίπεδο έντασης, το οποίο διασφαλίζει τη φήμη του ως ενός από τους μεγαλύτερους ζωγράφους.
Ο Bonnard δεν ήταν ένα συναισθηματικό κατάλειπο του Ιμπρεσιονισμού, όπως κάποιοι έχουν κατά καιρούς υποστηρίξει, αλλά ένας καινοτόμος καλλιτέχνης με υψηλές απαιτήσεις που ανταποκρίθηκε στις καινούριες προκλήσεις.''

Το κείμενο είναι μετάφραση από τη μελέτη του Nicholas Watkins.
Ζητώ συγγνώμη για οποιαδήποτε ανακρίβεια, λάθος ή παράλειψη που πιθανώς να στρεβλώνει τη σημασία του πρωτότυπου κειμένου.

FRANCISZEK STAROWIEYSKI

2009-09-11T18:02:00.010+03:00

Ο Franciszek Andrzej Bobola Biberstein-Starowieyski, γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου του 1930 στην Bratkowka της Πολωνίας και πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου του 2009. Ήταν μία από τις μεγαλύτερες πολωνικές μορφές στη ζωγραφική, γραφιστική και σχεδίαση αφίσας. Ένας μπαρόκ καλλιγράφος που ασχολήθηκε με το φωτομοντάζ και το κολλάζ, σκηνογράφος της τηλεόρασης και του θεάτρου, ένας συντάκτης όπως θέλει να επισημαίνει ο ίδιος. Για αρκετά χρόνια μοίρασε τον καιρό του στα ατελιέ της Βαρσοβίας και του Παρισιού φτιάχνοντας γύρω στις 300 αφίσες και κερδίζοντας τον τίτλο ενός από τους καλύτερους αντιπροσώπους της πολωνικής σχολής της τέχνης της αφίσας.

ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Για έναν αιώνα σχεδόν οι αφίσες του τοίχου ήταν ένας κοινός τρόπος να αναρτά κανείς πληροφορίες. Στην Πολωνία τράβηξαν το ενδιαφέρον σημαντικών καλλιτεχνών οι οποίοι ακολουθώντας τα ίχνη του Toulouse-Lautrec, εμβάθυναν περισσότερο στις γραφικές τέχνες. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο νέος κοινωνικός σοσιαλισμός κυριαρχούσε στα μέσα, αλλά οι καλλιτέχνες σύντομα ανακάλυψαν ότι μπορούσαν να τα χρησιμοποιήσουν ως μέσο διαμαρτυρίας για να εκφράσουν απόψεις αντίθετες με την επίσημη πολιτική. Ειρωνικά, η άφιξη της δημοκρατίας και της ιδιωτικοποίησης οδήγησε στην έκρηξη της τέχνης της αφίσας στην Πολωνία. Από το χιουμοριστικό και το περίεργο στο γκροτέσκο και το σοκαριστικό, κάνουν εντύπωση ακόμα και στον απλό, καθημερινό θεατή με τη μυστηριώδη ικανότητά τους να παρουσιάζουν μια ιδέα με δραματικό τρόπο.

ΣΠΟΥΔΕΣ

Ο Starowieyski από το 1949 ως το 1955 σπούδασε την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κρακοβίας και της Βαρσοβίας. Εξειδικεύτηκε στην τέχνη της αφίσας, στη σχεδίαση, στη ζωγραφική, στη γραφιστική γενικότερα, στη σκηνογραφία και στην εικονογράφηση βιβλίων. Ήταν μέλος της Alliance Graphique International (AGI). Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, το στυλ του παρέκκλινε από τον κοινωνικό ρεαλισμό που ήταν κυρίαρχος κατά τη διάρκεια της έναρξης της καριέρας του και το διάσημο τότε cyrk (circus) είδος που κυριαρχούσε στην τέχνη της αφίσας της Πολωνίας. Επρόκειτο για αφίσες τσίρκου που ξεχώριζαν για τις αισθητικές τους ιδιότητες, όπως τα φωτεινά χρώματα, ο γραμμικός σχεδιασμός των φιγούρων, οι μεταφορές και το χιούμορ στη θεματολογία καθώς και οι χειρόγραφες επιγραφές. Το είδος αυτό δημιουργήθηκε για να τραβήξει τη ματιά του περαστικού στο επερχόμενο τσίρκο. Μια γνωστή cyrk αφίσα του Starowieyski είναι αυτή με τίτλο «Homage to Picasso»,1966.

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ

Ο καλλιτέχνης είχε ένα μοναδικό και σοφιστικέ στυλ βαθιά επηρεασμένο από την τέχνη του μπαρόκ. Οι μοναδικές αφίσες που δημιούργησε για διεθνή φιλμ μεταξύ των δεκαετιών του ’60 και ’80, έδωσαν νέα διάσταση στην εικονογράφηση των εικόνων. Δεν μας εκπλήσσει επομένως που το στυλ του αποτέλεσε ένα από τα κύρια παραδείγματα στις «Πολωνικές Σχολές Αφίσας», στην τάση της χώρας στη δημιουργία αφίσας. Είχε μια συνήθεια να κρατά σημειώσεις για τα έργα του, όπως επίσης και να τα ανατρέχει 300 χρόνια πίσω, γιατί όπως πίστευε, αντανακλούσε την νοητική του κατάσταση.

Κάνοντας λόγο για προοπτική, λέει πως το παν είναι να παίρνει χρόνο με τα χρώματα. Κάνει χρήση χρωμάτων ψυχρών και θερμών διαφορετικών συνθέσεων και τα αναλύει. Μοιάζει να κυριαρχεί τον εαυτό του ενώ ο κόσμος γύρω του δεν σχετίζεται μαζί του. Δεν εμπλέκει τον εαυτό του στη τέχνη κοινωνικά. Προτιμά να βρίσκεται ο ίδιος σε απόλυτη αρμονία με τον εαυτό του. Αναφέρει: «Πολλοί άνθρωποι στην κοινωνία νιώθουν. Γιατί να εμπλακώ στο ηθικό αυτό παιχνίδι και σε όμοια πράγματα; Κανείς δεν μπορεί να ζήσει σε αιώνια κατάσταση ψευδαίσθησης. Αλλά, αυτοί που είναι τυφλοί απέναντι στην τέχνη πρέπει να διαχωριστούν σε αυτούς που τη βλέπουν και σ’ αυτούς που τη διαβάζουν. Αρχίζει με τον υπολογισμό που ήδη μια φορά περιγράφηκε σαν αρετή. Αυτό ξεκίνησε από έναν τύπο, που πιστεύω πως είναι ο πατέρας της δυστυχίας. Μιλάω για τον Baruch Spinoza. Υπήρχε μια μεγάλη ομάδα ατόμων σαν αυτόν. Άφησαν το μυστικιστικό μονοπάτι της ανθρωπότητας πίσω τους. Το μεγαλύτερο παράδειγμα αυτής της μυστικιστικής συλλογιστικής ήταν ο Johannes Kepler (το είδωλό μου), που για άγνωστο λόγο, από ένα είδος φαντασίας, γρήγορα πρωτοαντίκρισε την ακρίβεια του κόσμου σαν καθαρά μαθηματικά. Ο Isaac Newton έκανε το ίδιο αλλά διαφορετικά. Πάλεψε κατά τον 19^ο αιώνα με το μυστικιστικό ενάντια στο λογικό. Αυτό είναι δύσκολο για μένα να το κατανοήσω γιατί δεν έχω το χάρισμα της γλώσσας. Εν δυνάμει της τέχνης μου, θα μπορούσα να σχεδιάσω κάτι με απόλυτη ακρίβεια, όμως δεν έχουμε τόσο χρόνο».

Είναι φορές που βάζει ψηφία στα έργα του, σημάδια, γράμματα, περιγραφές. Φορές έχει αλλάξει τις ημερομηνίες. Υπάρχουν συχνά μαθηματικές περιγραφές και μηχανικοί υπολογισμοί. Αρχικά υπέγραφε ως κύριος «Jan Byk».

Ο ίδιος σχολιάζει: «Πιο συχνά από ποτέ, τα ψηφία είναι στις γωνίες. Αντιπροσωπεύουν τις διάφορες αμφιβολίες μου και φορές το εισόδημά μου. Κανείς δεν ξέρει τίποτα γι’ αυτές. Συμβολίζουν επίσης τα μυστικά μου. Επίσης η υπογραφή “Jan Byk” είναι το ψευδώνυμό μου από πιο ταραχώδεις στιγμές στην avant-garde της Κρακοβίας, και θα είναι μαζί μου ως το τέλος».

Εφιαλτικές τάσεις, βουτιές στην ανθρώπινη ανατομία, μαύρες εικόνες, ενίοτε κωμικό πνεύμα, υποβλητικότητα, γκροτέσκες μορφές που καθηλώνουν, το σεξουαλικό σουρεαλιστικό στοιχείο τονισμένο, ένας κόσμος που παραπέμπει σε αυτούς του Hieronymous Bosch, Francis Bacon και Salvador Dali.
"Θέλω να δημιουργήσουμε έναν κόσμο που να είναι ανεξάρτητος από έννοιες της ανθρωπιάς μας", δηλώνει ο δημιουργός.

Η ΒΡΑΒΕΥΣΗ

O Franciszek Starowieyski ήταν ο πρώτος Πολωνός καλλιτέχνης που έκανε μεγάλη ατομική έκθεση στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης {Museum of Modern Art (MoMA)} στη Νέα Υόρκη το 1986. Έχει βραβευτεί στο Φεστιβάλ των Καννών το 1974 για αφίσα φιλμ, του δόθηκε Χρυσή πλάκα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σικάγου στις ΗΠΑ το 1979 ενώ στη Διεθνή Μπιενάλε των Αφισών στη Βαρσοβία πήρε το δεύτερο Βραβείο το 1978 και το τρίτο Βραβείο το 2000.

Υ.Γ. Επισκεφτείτε τον κόσμο του: http://www.poster.com.pl/starowieyski.htm

1ο Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου

2009-07-26T18:44:00.004+03:00

Το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου στην Ελλάδα είναι γεγονός. Πρόκειται να πραγματοποιηθεί στην Αθήνα από την Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου μέχρι και την Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2009, σε χώρους μέσα στο ιστορικό κέντρο και γύρω από την Ακρόπολη!
Σαράντα πέντε ελληνικές ομάδες, δώδεκα ομάδες από το εξωτερικό, και πάνω από διακόσιοι καλλιτέχνες θα πραγματοποιήσουν συνολικά εκατόν ογδόντα παραστάσεις. Σημαντικά συγκροτήματα και καλλιτέχνες από την Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, Πολωνία, Ολλανδία, Ισπανία, Αυστρία, Βέλγιο, Βραζιλία, Ρουμανία, Σλοβενία και Βουλγαρία θα συμμετάσχουν στο Φεστιβάλ.Στη χώρα μας, το Φεστιβάλ είναι πρωτόγνωρο και θα συμβάλει στην ανάπτυξη του θεάτρου δρόμου. Για πέντε ημέρες, μικρά και μεγάλα θεάματα δρόμου θα παρουσιαστούν σε χώρους γύρω από την Ακρόπολη. Το Φεστιβάλ εκτός από τις παραστάσεις θεάτρου δρόμου θα περιλαμβάνει και δράσεις με βάση άλλες μορφές τέχνης, χοροθεατρικές παραστάσεις, happening, workshop, παραστάσεις Κουκλοθέατρου, Θεάτρου Σκιών καθώς και μικρές μουσικές μπάντες ή και εικαστικές δράσεις, πάντα με αφετηρία τον δημόσιο χώρο.
Το Φεστιβάλ έχει δύο ενότητες: το κεντρικό (main) και το ελεύθερο (open). Στο κεντρικό Φεστιβάλ θα συμμετέχουν επιλεγμένες ομάδες, ενώ το open θα είναι πιο ελεύθερο και θα μπορούν να συμμετέχουν μεμονωμένοι καλλιτέχνες ή ομάδες απ' όλο το φάσμα και τις εκφράσεις του Θεάτρου Δρόμου.
Το Φεστιβάλ είναι διαγωνιστικό και θα δίνονται 4 βραβεία. Για το κεντρικό πρόγραμμα θα υπάρχουν δύο ισότιμα βραβεία. α) Βραβείο «Σκηνοθεσίας και συνολικής σύλληψης». β) Βραβείο «Πρότασης για θέαμα σε δημόσιο χώρο». Τα βραβεία αυτά θα συνοδεύονται από χρηματικό έπαθλο 4.000 € έκαστο. Ένα βραβείο θα δίνεται αποκλειστικά σε ελληνική ομάδα και θα συνοδεύεται από πρόσκληση σ' ένα Διεθνές Φεστιβάλ του εξωτερικού. Για την φετινή περίοδο έχει οριστεί το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου και Κουκλοθέατρου "PUPPET FAIR", που γίνεται στη Σόφια στη Βουλγαρία. Ένα τέταρτο βραβείο θα απονέμεται σε ομάδα ή καλλιτέχνη του open προγράμματος, που θα ισοδυναμεί με πρόσκληση για το Κεντρικό Φεστιβάλ της επόμενης χρονιάς και χρηματικό έπαθλο 2.000 €.
Τα βραβεία θα απονέμουν δύο επιτροπές από ανεξάρτητα και καταξιωμένα πρόσωπα της Τέχνης και του Θεάτρου.
Την πρώτη ημέρα του Φεστιβάλ θα γίνει η Τελετή Έναρξης σε έναν κεντρικό δημόσιο χώρο. Τη δεύτερη, τρίτη και τέταρτη ημέρα, από το πρωί έως το βράδυ, θα εμφανίζονται τα γκρουπ και οι μεμονωμένοι καλλιτέχνες. Μέχρι το μεσημέρι θα πραγματοποιούνται σε κλειστούς χώρους σεμινάρια και συζητήσεις.Την τελευταία ημέρα, το πρωί σε έναν κλειστό χώρο θα παρουσιαστούν τα γκρουπ που έλαβαν μέρος και θα γίνει η απονομή των Βραβείων. Το βράδυ της ίδιας ημέρας, στο πλαίσιο της τελετής λήξης, θα πραγματοποιηθεί παρέλαση των ομάδων και πάρτι.
Αρχές Σεπτεμβρίου, θα ανακοινωθεί το αναλυτικό πρόγραμμα του φεστιβάλ με τις ομάδες, τοποθεσίες, και ώρες που θα διεξαχθεί το 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου.
Η πρωτοβουλία για το Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Δρόμου ανήκει στο Θέατρο Δρόμου HELIX και πραγματοποιείται με την αιγίδα, τη συνεργασία και τη στήριξη του «Εθνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού» του Υπουργείου Πολιτισμού. Επίσης πραγματοποιείται με τη στήριξη και την αιγίδα της Γραμματείας Νέας Γενιάς. Τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου της Αθήνας, του Πολιτισμικού Οργανισμού Δήμου Αθηναίων, και του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (iTi).

Συντάκτης : Ανδριανή Αμπάβη , για το Art Magazine

Camil Glauser - MOUNT OF VENUS

2009-06-21T21:37:00.004+03:00

Το έργο του C.G. με τίτλο , «Mount of Venus» , (Υποστήριγμα της Αφροδίτης) , είναι ένα δείγμα underground art . Απεικονίζει έναν λιλιπούτειο άνδρα, ο οποίος στηρίζει το σώμα του σε γυναικείους μηρούς , ενώ παρατηρεί το πρόχειρο σχεδίασμα ενός αιδοίου. Κατά τη γνώμη μου τονίζεται η άγνοια του ενός φύλου για το άλλο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση , μέσα από το ελαφρώς κυρτό κεφάλι του άνδρα, υποδηλώνεται η απορία, τα ερωτήματα που πολλές φορές πλήττουν τη σκέψη των ανδρών όσον αφορά τις γυναίκες. Βασιζόμενος στο μόνο πράγμα που γεφυρώνει το ατελείωτο χάσμα μεταξύ των δύο φύλων , στη σεξουαλική πράξη, ο καλλιτέχνης εκφράζει την διαρκή θέληση του ενός, να κατανοήσει το άλλο. Ούτε ο άνδρας, αλλά ούτε και η γυναίκα που απεικονίζονται στο έργο, υπόκειται σε φυσικό μέγεθος. Από την ασυμφωνία των μεγεθών, το μάτι του παρατηρητή διακρίνει πιο έντονα το μικρό μέγεθος του άντρα, και θεωρεί εκείνο ως αλλόκοτο , και όχι για παράδειγμα , το υπερβολικό μέγεθος του γυναικείου σώματος. Αυτό διότι ο καλλιτέχνης ίσως είχε σκοπό να εκθειάζει περισσότερο την προσπάθεια του ανδρικού φύλου να κατανοήσει το γυναικείο ,παρά το αντίστροφο. Όπως προείπα, η στάση του σώματος δίνει την αίσθηση του στοχασμού, της αναζήτησης, της απορίας. Ο άνδρας παρατηρεί το κέντρο του γυναικείου σώματος, ως πηγή της ύπαρξης, είτε προσπαθώντας να εξηγήσει την έννοια της φυσικής ορμής, είτε απλά να εξετάσει βαθύτερα το ανθρώπινο είδος. Από άποψης τεχνοτροπίας, είναι πλέον φανερή η θέληση του καλλιτέχνη να θέσει στο επίκεντρο τον άνδρα, και όχι τη γυναίκα. Το ανδρικό σώμα ακολουθεί ρεαλιστικές τάσεις, η γραμμή του είναι έντονη, η ύπαρξη σκιών εμφανής, ενώ γενικότερα έχουμε μία αρκετά σύνθετη απεικόνιση, για την λιτότητα που χαρακτηρίζει το έργο. Το γεγονός αυτό ίσως υποδηλώνει την σχέση του άνδρα με τον εαυτό του. Μία σχέση ειλικρινής, όπου ο άνδρας, έχει κατανοήσει το άτομό του, όχι μεν πλήρως, αλλά αρκετά ώστε να θελήσει τώρα να κατανοήσει και το αντίθετο φύλο. Αντιθέτως, το απόσπασμα αυτό του γυναικείου σώματος, στερείται ρεαλισμού. Χαρακτηρίζεται από μία πολύ απλή, λιτή γραμμή, εν πλήρη απουσία σκιών, ενώ ουσιαστικά δεν απεικονίζεται παρά το περίγραμμα του αιδοίου και η γενική μορφή του είναι αυθαίρετη. Το εκλαμβάνω αυτό ως αλληγορία του πόσο «άγνωστο» είναι εντέλει το γυναικείο φύλο στο ανδρικό. Έπειτα, τονίζεται ολοφάνερα η σημαντικότητα που έχει η σεξουαλική πράξη για την ανθρώπινη ύπαρξη. Όχι απαραιτήτως το σεξ ως σεξ, μία απλή δηλαδή τέρψη, ως ανάγκη του ανθρώπου για την εκπλήρωση των πόθων του δια μέσου της ηδονής, αλλά ο έρωτας ως έρωτας, κατά πρώτον με την έννοια της έμπρακτης ένωσης των δύο φύλων , αλλά και κατά δεύτερον ως μέσο διαιώνισης του ανθρώπινου είδους, αλλά και γενικότερα ως πηγή δημιουργίας.

Η Αφροδίτη του Βίλεντορφ και του Χόλε Φελς

2009-06-14T17:14:00.005+03:00

Οι πιο γνωστές ανθρώπινες μορφές κατά την ωρινιάκια περίοδο (35.000-25.000 π.Χ.) ήταν γυναικείες και ονομάζονται Αφροδίτες. Η Αφροδίτη του Βίλεντορφ (30.000-25.000 π.Χ.), αυτό το υπέροχο δείγμα μικρογλυπτικής, ονομάστηκε έτσι, διότι βρέθηκε στο Βίλεντορφ της Αυστρίας. Σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Βιέννης. Στο σώμα της Αφροδίτης του Βίλεντορφ, που είναι λαξευμένη σε ασβεστόλιθο και έχει το σπιθαμιαίο ύψος των 11,5 εκατοστών, εντοπίζονται ίχνη χρώματος, γεγονός που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το αγαλματίδιο ήταν αρχικά χρωματισμένο. Όπως παρατηρείται συνήθως σε όλες τις Αφροδίτες της περιόδου, έτσι και η Αφροδίτη του Βίλεντορφ είναι απρόσωπη - το πρόσωπό της καλύπτεται από μπούκλες μαλλιών. Επίσης, τα χέρια της είναι ατροφικά, ενώ το στήθος, η κοιλιά και οι μηροί της εξαιρετικά διογκωμένα. ''Η παραμόρφωση αυτή ερμηνεύεται ως προσπάθεια σχηματοποίησης της γυναικείας γονιμότητας''.
(Η ίδια παραμόρφωση απαντάται και σε άλλες Αφροδίτες.) Πρόκειται, δηλαδή, για μια απεικόνιση της γονιμότητας. Τα αγάλματα αυτά με τις διάφορες διογκώσεις ονομάζονται στεατοπυγικά. (ετυμολογικά η λέξη προέρχεται από τις λέξεις στέαρ= λίπος και πυγή=πρωκτός) Ένα ακόμα χαρακτηριστικό που καθιστά τη Βίλεντορφ ιδιαίτερη είναι και η απεικόνιση του ομφαλού στην κοιλιά.
Γενικά, η τέχνη στην παλαιολιθική εποχή επικεντρωνόταν πολύ στο σεξ. Αυτό αποδεικνύουν και όσα μικροσκοπικά ειδώλια, σαν την Αφροδίτη του Βίλεντορφ, έχουν βρεθεί, που έχουν διογκωμένα γεννητικά όργανα, ενώ σώζονται και πολλά αιδοία σκαλισμένα σε επιφάνειες βράχων. Επίσης, σε ένα εύρημα από την Ιταλία απεικονίζεται μία γυναίκα δίχως πόδια να συγχωνεύεται με ένα απρόσωπο κεφάλι- φαλλικό σύμβολο ή πιθανότατα και η ίδια η βάλανος του πέους.
Η Αφροδίτη του Βίλεντορφ, λοιπόν, πρέπει να ήταν ένα από τα πολλά ειδώλια της εποχής, με τονισμένα τα σεξουαλικά σημεία του γυναικείου σώματος. Όσον, τώρα, αφορά τη χρήση τους, πιθανολογείται ότι τα κρατούσαν οι γυναίκες της εποχής ως φυλακτά, προκειμένου να εξευμενίσουν τις δυνάμεις της Φύσης και να τους δοθεί το δώρο της εγκυμοσύνης. Η εγκυμοσύνη ήταν και είναι ακόμα το έμβλημα της μητρότητας και, ως εκ τούτου, θα καθόριζε την παραγωγική ισχύ της γυναίκας στις παλαιολιθικές μητριαρχικές οικογένειες.
Αναπόφευκτη είναι, τέλος, και η σύνδεση της Αφροδίτης του Βίλεντορφ με τις γυναικείες μορφές του Lucian Freud. Πιθανόν, λοιπόν, οι γυναίκες του Freud να αποτελούν σύγχρονα ειδώλια γονιμότητας ή έμμεση αναφορά και φόρο τιμής στα πρώτα βήματα της τέχνης, που ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα με τα ορμέμφυτα του ανθρώπου, ανάμεσά τους και το σεξ. Ίσως, βέβαια, και όχι...

Οι δύο φωτογραφίες απεικονίζουν κατά σειρά την Αφροδίτη του Βίλεντορφ και την καινούρια Αφροδίτη που ήρθε πρόσφατα στο φως και χρονολογείται γύρω στο 35.000 π.Χ., γεγονός που την καθιστά την αρχαιότερη γλυπτή απεικόνιση ανθρώπινης μορφής. Και σε αυτήν παρατηρείται διογκωμένο στήθος και αιδοίο, ενώ διαγράφεται και η θηλή του στήθους. Το αγαλματίδιο αυτό, ακολουθώντας τα παλαιολιθικά πρότυπα, είναι απρόσωπο, ενώ τα χέρια και τα πόδια αποδίδονται τυποποιημένα. Στην πραγματικότητα, ακόμα δεν έχει ονομαστεί αυτή η καινούρια Αφροδίτη. Την ονομασία ''Αφροδίτη του Χόλε Φελς'' τη χρησιμοποίησα, διότι βρέθηκε στο σπήλαιο Χόλε Φελς στη Γερμανία, κοντά στη Στουτγάρδη.

Athens Fringe Festival

2009-06-11T22:21:00.004+03:00

Ιαπωνική Ποίηση : HAIKU

2009-06-02T15:31:00.004+03:00

Το άρθρο αυτό γράφτηκε απο την Madame Obscure στο blog , "Masuyo" , και θεώρησα καλό να το μεταφέρω εδώ, εφόσον προσφάτως αποφάσισα να ασχοληθώ πιο πολύ με τα χαϊκού. Είχαμε ξανακάνει κάποια αναφορά στα χαϊκού, αλλά η παρακάτω μελέτη είναι πιο ολοκληρωμένη, με ιστορικές αναφορές και αναλυτικότερη παρουσίαση του ποιητικού αυτού είδους. Μπορείτε να διαβασετε το άρθρο και στο "Masuyo" , το οποίο αποτελεί ένα "παρακλάδι" του Culture and Art Gallery, με ειδίκευση στην τέχνη, αλλά και γενικότερα στην κουλτούρα της Άπω Ανατολής.

Ιστορική αναφορά :

Haiku ή Hai-kai : Το haiku, γεννήθηκε στην Ιαπωνία με πρωταρχική ονομασία τον όρο hokku. Στην αρχή αποτελούσε κομμάτι των προγενέστερων ειδών, όπως το waga ή tanka (5 στίχων) , ενώ τον 13ο αιώνα, αποκόπηκε , εμφανιζόμενο πλέον ως μεμονωμένο είδος (3 στίχων) . Έως τον 16ο αιώνα, το haiku είχε πάρει την, γνωστή σε όλους σήμερα ,τελική του μορφή , διδασκόμενο ως ποιητικό είδος των τριών στίχων και των δεκαεπτά συλλαβών. Η διδαχή του haiku εκτελούνταν στις σχολές μεγάλων Ιαπώνων ποιητών , όπως εκείνη του Ματσούο Μπασό, ενός εκ των επιφανέστερων ποιητών της περιόδου Edo, καθώς και του Γ. Μπουσόν , ή του Κ. Ίσσα. Αργότερα, μετά την επίδραση του Μασαόκα Σίκι, ο οποίος απο τα τέλη του 19ου καθιέρωσε τον όρο haiku, δημιουργήθηκαν τα πρώτα δύο ποιητικά ρεύματα. Εμπνευστές ήταν δύο εκ των μαθητών του προαναφερθέντα, Τ. Κυόσι και Κ. Χεκιγκοτό. Μέσω των δύο αυτών ρευμάτων, ξεκίνησε μία αναδιαμόρφωση του haiku, όσον αφορά τη φόρμα των συλλαβών και το θεματικό περιεχόμενο. Στις αρχές του 20ου αιώνα,το haiku άρχισε να γίνεται αρκετά προσφιλές στους ανθρώπους του δυτικού κόσμου οι οποίοι θέλησαν να το καθιερώσουν ως παγκόσμιο ποιητικό πρότυπο, όπως ήταν για παράδειγμα το σονέτο ή η μπαλάντα. Το haiku εισήχθη στη δύση το 1900, ενώ απο το 1904 ξεκίνησε η δημοσίευσή του σε έντυπα και περιοδικά. Ιστορικές μελέτες αναφέρουν το έτος 1925, ως χρονιά επίσημης εισόδου του haiku στην Ελλάδα. Ο επιφανέστερος Έλληνας ποιητής που έγραψε πρώτος haiku, ήταν ο Γ. Σεφέρης, ενώ θεωρείται εισηγητής του είδους στον Ελλαδικό χώρο.

Ποιητική φόρμα :

Το haiku, αποτελείται απο τρεις στίχους, συνολικά δεκαεπτά συλλαβών. Συγκεκριμένα, ο πρώτος στίχος αποτελείται απο πέντε συλλαβές, ο δεύτερος απο επτά, και ο τρίτος επίσης απο πέντε. Στην αρχή της δημιουργίας του, όπως προαναφέρθηκε αποτελούσε κομμάτι ενός tanka. Εκείνη την εποχή, ο αριθμός των συλλαβών ήταν , κατά κύριο λόγο, παρόμοιος με τον σημερινό. Η διαφορά υπήρχε στη σύμπτυξη του haiku με ένα δίστιχο δεκατεσσάρων συλλαβών, επτά δηλαδή συλλαβές έκαστος. Μετά την καθιέρωση του haiku ως πρότυπο τρίστιχου, οι συλλαβές διαμορφώθηκαν στις γνωστές 5-7-5.

Θεματολογία :

Το σύμπλεγμα 俳句, στα ιαπωνικά, που σημαίνει haiku, αποτελείται απο δύο λέξεις. 俳 , σημαίνει "τέχνη", ενώ 句 σημαίνει "φράση" ή στίχος, εφόσον αναφερόμαστε σε ποίημα. Ένα haiku λοιπόν, υπηρετεί τον όρο "τέχνη για τη τέχνη" . Τέχνη , δηλαδή, κατά την οποία δεν εκφράζονται κάποιες απόψεις, ενώ ο ποιητής-καλλιτέχνης δεν ενδιαφέρεται να περάσει κάποιο νόημα μέσα από το έργο του. Αντιθέτως, ο σκοπός του δημιουργού είναι να παρουσιάσει ένα απλά καλαίσθητο αποτέλεσμα, την υπέρτατη ομορφιά. Έτσι λοιπόν, ένα haiku, αντιπροσωπεύει τον λυρικό ρυθμό, ο οποίος πηγάζει απο την ανάγκη του ποιητή να αποτυπώσει στη γραφή του την ομορφιά, όπως γίνεται αντιληπτή μέσα απο τις ανθρώπινες αισθήσεις. Η θεματολογία τόσο του haiku, όσο και των άλλων ποιητικών ειδών στην ευρύτερη ιστορία της ιαπωνικής ποίησης, κυμαίνεται μεταξύ της φύσης και των συναισθημάτων. Το περιβάλλον αποτελεί τη κύρια πηγή έμπνευσης. Τα στοιχεία της φύσης, οι εποχές, η χλωρίδα και η πανίδα ενός τόπου, τα χρώματα του χώρου, η νύχτα και η μέρα, καθώς και πολλά άλλα, έρχονται στο προσκήνιο, προσφέροντας στον ποιητή τη δυνατότητα να μεταφέρει στα έργα του, τα συναισθήματα που του δημιουργεί η ωραιότητά τους. Λόγω αυτού, όσο κι αν φαντάζει παράδοξο, το haiku δεν είναι μία "εύκολη" μορφή ποίησης. Τα συναισθήματα είναι κάτι το φαινομενικά απερίγραπτο, και άρα εξαιρετικά δύσκολο να περασθεί μέσω ενός κανονικού ποιήματος, χωρίς συγκεκριμένο αριθμό συλλαβών και στίχων, όπως ορίζει το δυτικό πνεύμα της λογοτεχνίας. Πόσο μάλλον, όταν ο ποιητής καλείται να "χωρέσει", ουσιαστικά, την απεραντοσύνη ενός ποιήματος, μέσα στα στενά πλαίσια ενός haiku.

Η αυθεντική μορφή ενός ιαπωνικού ποίηματος :

Παρά το γεγονός του οτι, μετά την διάδοση του haiku στη δύση, το αυθεντικό ανατολικό ύφος "νοθεύτηκε" με την τάση των δυτικών να συνδέουν πάντοτε τη ποίηση με τον συμβολισμό και γενικά τη θέληση να περασθεί ένα βαθύτερο νόημα, ένα πραγματικό haiku, που ακολουθεί πιστά τον παραδοσιακό τρόπο γραφής, έχει καθαρά λυρικό περιεχόμενο. Βάσιν αυτού του γεγονότος, ίσως είναι λάθος να θεωρείται haiku ένα οποιοδήποτε τρίστιχο που μιμείται τη φόρμα των συλλαβών ενός πραγματικού haiku. Στη πραγματικότητα, ακόμη κι αν υιοθετείται αναλλοίωτη η θεματολογία της αυθεντικής ιαπωνικής ποίησης , ακόμη και τότε το ποίημα που θα προκύψει δεν μπορεί να θεωρηθεί πραγματικό haiku. Αυτό, λόγω των δύο παρακάτω γεγονότων : 1) το haiku, το tanka, το senryū, και οποιοδήποτε άλλο είδος , αποτελούν υποδιαιρέσεις του όρου "Waka" . Ο όρος αυτός , που στα ιαπωνικά αποτελεί το σύμπλεγμα 和歌, σημαίνει "ποίηση" . Η μετάφραση όμως αυτή, είναι αρκετά παραποιημένη απο το πέρασμα των χρόνων, και τόσο ελεύθερη σε σημείο που η ανακρίβεια ίσως αλλοιώνει κατά πολύ το πραγματικό νόημα. Ως σύμπλεγμα , 和歌 , ο όρος waka μεταφράζεται ως "ιαπωνική ωδή". Ο όρος αργότερα διαμορφώθηκε σε "ιαπωνικό ποίημα" και τέλος, στον όρο "ποίηση" , ο οποίος φυσικά δεν χρησιμοποιείται ως παγκόσμιος όρος, αλλά εκφράζει μονάχα τα είδη που ανήκουν καθαρά στην ιαπωνική λογοτεχνία. Ως μεμονωμένες όμως λέξεις, η λέξη 和 , σημαίνει "αρμονία" , ενώ η λέξη 歌 σημαίνει "τραγούδι". Άρα "Waka" είναι κατά γράμμα "το αρμονικό τραγούδι". Όταν λοιπόν, η ευρύτερη έννοια της ιαπωνικής ποίησης σημαίνει ουσιαστικά "αρμονία" τότε ο δυτικοποιημένος τρόπος σκέψης , ο οποίος , καλώς ή κακώς, θεωρεί τη ποίηση ως μέσο λύτρωσης της ανθρώπινης ψυχής απο συναισθήματα που τη βαραίνουν, δεν έχει κανένα κοινό σημείο με τις ανατολικές τάσεις. Ενώ 2) επιπλέον ο όρος waka, αστειευόμενοι μπορούμε να θεωρήσουμε οτι αποτελεί το "copyright" των ποιημάτων που είναι γραμμένα καθαρά απο Ιάπωνες ποιητές, και μάλιστα στην ιαπωνική γλώσσα. Αυτό , διότι πρόκειται για έναν όρο που επινοήθηκε κατά την περίοδο Heian , για να διαχωρίσει τον όρο waka από τον όρο kanshi , ο οποίος σήμαινε "κινέζικα ποιήματα" . Επειδή ήταν σύνηθες στην εποχή να γράφονται ποιήματα σε κινεζικές διαλέκτους, απο Ιάπωνες ποιητές. Οπότε λοιπόν, όταν ένα ποίημα εμπεριέχεται στο Waka, τότε για να θεωρείται αυθεντικό , θα πρέπει να είναι γραμμένο στην ιαπωνική γλώσσα, απο Ιάπωνα δημιουργό. Κάτι το οποίο είναι πρακτικά αδύνατο για κάποιον Ευρωπαίο , για παράδειγμα, ο οποίος επιχειρεί να γράψει haiku.

Lucian Freud

2009-05-19T09:51:00.007+03:00

Αφιερωμένο στο φίλο μου τον Σ.Π.Ρ. που τον αγαπά ιδιαίτερα...

Self-portrait (2002

Ο Lucian Freud γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1922 στο Βερολίνο. Είναι εγγονός του Sigmunt Freud και ανήκει καλλιτεχνικά στην ονομαζόμενη Σχολή του Λονδίνου. Το έργο του χαρακτηρίζεται από απεικονίσεις οικείων προσώπων, κυρίως γυναικών. Τις τελευταίες δεκαετίες το φως διαδραματίζει μείζονα ρόλο στον καμβά του, αφού με τη χρήση του επιδιώκει την απόδοση ενός δραματικότερου τόνου στα έργα του. Η ζωγραφική του ακροβατεί μεταξύ μεταφυσικού κα ρεαλισμού, ωστόσο ο ίδιος ο καλλιτέχνης δεν προσδοκεί να αποτυπώσει τίποτα περισσότερο από την απλή ουσία των μοντέλων του.

Self-portrait

Double Portrait

Double Portrait

Two Men

Benefits Supervisor Sleeping

JEAN RUSTIN

2009-05-14T23:42:00.023+03:00

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ JEAN RUSTIN

Είναι φορές που η αλήθεια, το νόημα της ύπαρξης, σου φανερώνεται με μια βουτιά. Στον πάτο. Στην καρδιά της μοναξιάς. Της απομόνωσης. Του αδιεξόδου. Εκεί που τείχη υψώνονται, αργά μεταμορφώνονται σε δαίμονες και σε κρατάνε δέσμιο των τραγικών συνηθειών σου. Και τότε βλέπεις σαν μέσα από ένα μεγεθυντικό φακό, τον ορισμό της τρέλας σου. Αν υπάρχει και αν δεν υπάρχει. Μάλλον υπάρχει. Κοιτώντας προς το τέλος μα πάντα… με το βλέμμα καρφωμένο στην αρχή. Αυτός είναι ο κόσμος του Jean Rustin. Αντικαθρέφτισμα του πόνου. Του ψυχικού αδιεξόδου. Της απομόνωσης. Της τρέλας. Η απόγνωση. Το αδιέξοδο. Η σκληρή πρωτόγονη αίσθηση. Το παθητικό στοιχείο στο σεξ. Το τραγικό ανθρώπινο στοιχείο… Το δράμα μπροστά σε έναν ατσάλινο τοίχο. Εδώ η ύπαρξη αφήνει ίχνη εκκωφαντικά και μας καλεί να την επισκεφτούμε. Περάστε στον κόσμο του παρατηρητή καλλιτέχνη!

Ο ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ

Ο Jean Rustin γεννήθηκε στο Montigny-lès-Metz της Γαλλίας στις 3 Μαρτίου του 1928. Στην ηλικία των 19 μετακόμισε στο Παρίσι όπου σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών, στο studio Untersteller. Το έργο του Jean Rustin είναι σχετικά ελάχιστα γνωστό. Μέχρι τα τέλη του 1969, η αφηρημένη ζωγραφική του είχε μεγάλη απήχηση στη Γαλλία. Ωστόσο, ενώ οι περισσότεροι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί καλλιτέχνες εύρυναν το χάσμα μεταξύ τους και οι εικονικές παραδόσεις που προηγούνταν του Μοντερνισμού, ο Rustin άρχισε να κολυμπά ενάντια στο ρεύμα, μια απόφαση που του κόστισε πολύ, βραχυπρόθεσμα. Στη δεκαετία του ‘50 ασχολήθηκε κυρίως με την αφηρημένη ζωγραφική για να περάσει, από τη δεκαετία του ‘70 και μετά, στην παραστατικότητα και τη διαμόρφωση ενός ιδιότυπου κόσμου ανθρώπινων μορφών, όπου το υπαρξιακό αδιέξοδο μετατρέπεται σε τρόμο, αποστροφή, οίκτο αλλά και λύτρωση.

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ

Ο Rustin, αφήνει να βρουν καταφύγιο στην τέχνη του οι αποκλεισμένοι, οι αθώοι ξεχασμένοι, τα ορφανά παιδιά, οι εξουθενωμένοι ηλικιωμένοι. Μέσα στον καμβά του, ντύνονται το ενοχλητικό ένδυμα της απόγνωσης και συγχρόνως ξεγυμνώνουν ένα ταλέντο τόσο μεγάλο που αναγνωρίστηκε εκ των υστέρων στο μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Παρίσι το 1971. Από εκείνη τη χρονιά και ως το 1973 σαν ζωγράφος αφηρημένης τέχνης, ζωγραφίζει μια απίστευτη σειρά πορτραίτων συνανθρώπων του (τις σειρές Les Couteaux) και τους πρώτους ιδιαίτερα ρεαλιστικούς χαρακτήρες, από το 1974 κι έπειτα. Κλείστηκε στο ατελιέ του για πάνω από δέκα χρόνια και άρχισε να ζωγραφίζει -χωρίς μοντέλο- σοκαριστικά, τρομακτικά, γυμνά ή ημίγυμνα σώματα σε σεξουαλικές, απωθητικές στάσεις, ζωόμορφες ανθρώπινες υπάρξεις απροσδιορίστου συχνά φύλλου, γερασμένες ακόμα κι όταν είναι προφανές ότι πρόκειται για παιδιά. Ανάμεσά και μέσα τους ο ίδιος ο καλλιτέχνης, αφού όλες οι φιγούρες έχουν τα χαρακτηριστικά της δικής του φυσιογνωμίας. Όλες είναι μικροί Rustin, γυναίκες και άντρες. Θεωρήθηκε ότι ζωγραφίζει ασθενείς ψυχιατρείου ή αιχμαλώτους στρατοπέδων συγκέντρωσης. Ο ίδιος δεν το δέχεται. Ο Edward L. Smith, κριτικός τέχνης και μελετητής του έργου του, λέει ότι «αυτές οι ερμηνείες είναι υπερβολικά συγκεκριμένες. Οι μορφές είναι ένα όχημα για μια συγκεκριμένη άποψη για τον κόσμο. Μέρος μόνο από αυτό είναι προσωπικό -υπάρχουν στοιχεία θυμού, πικρίας, παραισθήσεων, αυτοκριτικής, συν δόση μαύρου χιούμορ». Ωστόσο αυτή η στροφή στο έργο του εξηγήθηκε και ως αποτέλεσμα προσωπικών ματαιώσεων του καλλιτέχνη. Προβλημάτων στο γάμο του αλλά και απεικόνισης του ιδεολογικού κενού που ακολούθησε μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Rustin ήταν ένας έντονα πολιτικοποιημένος άνθρωπος που πίστευε στο σοσιαλιστικό όραμα. Παραδέχεται στις σπάνιες συνεντεύξεις του ότι ο πεσιμισμός στα έργα του έχει να κάνει με τον πολιτικό μηδενισμό μετά το ’68.
O Jean Rustin επέστρεψε σ’ ένα συγκεκριμένο στυλ κλασικισμού το 1990, χρησιμοποιώντας μια πιο απαλή παλέτα και προσεχτικά δούλεψε τα στρώματα του φόντου για να δώσει στα γυμνά σώματα που προβάλλονται στους πίνακες μια δυναμική ένταση. Χαμένοι σε εγκαταλελειμμένα δωμάτια, αυτές οι φιγούρες κάποιες φορές ικανοποιούν την απόλαυσή τους, μέσα από παθητικές σεξουαλικές συμπεριφορές. Ο Rustin συγκεντρώνει στους πίνακές τους με έναν εμφανώς μη σοφιστικέ τρόπο το εσώτερο μάτι, αντανακλώντας χαρακτήρες που αλληλεπιδρούν και συλλογίζονται το διαλυμένο τέρμα τους. Ο ίδιος, αν και φειδωλός στα λόγια του, δηλώνει: «Για να φτάσει ο κάθε μου πίνακας το βαθμό της έντασης που θέλω, θα πρέπει να εκπληρώνεται κάθε φορά με υπερβολική κομψότητα… Δεν μπορείς να πεις αν οι χαρακτήρες που δείχνω είναι νέοι ή ηλικιωμένοι ανθρώπων ή μεγάλα παιδιά. Προβάλλω την τρυφερότητά μου πάνω τους. Έτσι χρησιμοποιώ μικρές, πολύ κοντές βούρτσες και απαλά χρώματα. Συνειδητοποιώ πως πίσω από την καλλιτεχνική μου δημιουργία, πίσω από τη γοητεία για το γυμνό σώμα, υπάρχουν είκοσι αιώνες ζωγραφικής πρωτίστως θρησκευτικής, είκοσι αιώνες νεκρών Χριστών, βασανισμένων μαρτύρων, αιματοβαμμένων επαναστάσεων, σφαγών και θρυμματισμένων ονείρων. [..] Συνειδητοποιώ πως η ιστορία και ίσως η ιστορία τέχνης είναι χαραγμένες στο σώμα και στη σάρκα των ανθρώπων.»

ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ

Τα πλάσματα του Rustin σε κοιτάζουν κατάματα και σε παρατηρούν. Εκτίθενται ολόγυμνα και χωρίς ντροπή μπροστά σου αλλά ταυτόχρονα αισθάνεσαι εσύ ο ίδιος έκθεμα ή/και εκτεθειμένος. «Σου παρουσιάζονται», όπως εύστοχα παρατηρεί ο Smith, «απεικονίσεις ενός απειλητικού, φαντασμαγορικού κόσμου ο οποίος ζει στη σκιά του κόσμου που γνωρίζουμε, μισοκρυμμένος μέσα της.»
Ανεξάρτητα από τις ερμηνείες των κριτικών, τα έργα του Rustin δημιουργούν τη δική τους ιστορία μέσα στις αίθουσες τέχνης και στον ψυχισμό του κάθε θεατή που τα προσλαμβάνει και τα ερμηνεύει διαφορετικά από κάποιον άλλο. Οι μορφές του είναι πολύ ισχυρές και αισθάνεσαι απογύμνωση κοιτάζοντάς τες. Γι’ αυτό και οι αντιδράσεις στα έργα του Rustin είναι ακραίες. Άλλοι τα μισούν και άλλοι τα λατρεύουν. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν επιτεθεί στα έργα του καταστρέφοντάς τα. Άλλοι του έχουν κάνει μήνυση για προσβολή της δημοσίας αιδούς. Έχει κατηγορηθεί ως πορνογράφος. Έχει γίνει και αντικείμενο λατρείας όμως. Η κριτικός τέχνης Αδελφή Wendy Beckett θεωρεί τα έργα ιερά και γράφει ότι είναι οδυνηρές εικόνες, αλλά ταυτόχρονα και υπερβολικά ωραίες. Την άποψή της συμμεριζόταν και είκοσι χρόνια πριν ο ιερέας μιας εκκλησίας στο Μπανιολέ ο οποίος σε έκθεση των έργων του Rustin μέσα στην Εκκλησία είπε: «Οι μόνες ιερές εικόνες εδώ είναι οι πίνακες του Rustin.» Ο καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης στη Σορβόννη κ. Philippe Dagen αναφέρει: « Η ζωγραφική του Rustin δεν χρειάζεται οδηγίες χρήσεως, είναι αρκετά δυνατή για να σταθεί μόνη και γυμνή μπροστά στο θεατή. […] Όσο γι’ αυτούς που βαθιά αναστατώνονται, πολύ γρήγορα βρίσκονται αντιμέτωποι με τον εαυτό τους, τη ζωή τους, τα προβλήματά τους. Το σημαντικό γι’ αυτούς είναι να κατανοήσουν το βαθμό ταραχής που τους προκαλούν τα συγκεκριμένα έργα, τη δοκιμασία που τους υποβάλλουν, αυτό που πραγματικά υφίστανται».

Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ

Ο σπουδαίος γάλλος ζωγράφος δεν θέλει να προκαλέσει. Δεν πιστεύει ότι το μόνο που μας μένει είναι να πεθάνουμε. Δεν είναι ένας καλλιτέχνης πορνογραφικός εφόσον όπως ο ίδιος δηλώνει, θεωρεί την πορνογραφία πιο εικονογραφική. Ωστόσο δέχεται πως είναι επαναληπτικός. Περιπλανώμενος κανείς ανάμεσα στο έργο του παρεξηγημένου ζωγράφου Jean Rustin, αντικρίζει υπάρξεις διαφορετικές από αυτές που κάποιοι θεωρούν "υψηλή τέχνη" και που θα περίμεναν να δουν σε ένα μουσείο, ακόμη και σήμερα. Ανθρωπάκια που σαν περιβάλλον τους έχουν το ίδρυμα, το ψυχιατρείο, την κλινική, ζευγάρια ομοφυλόφιλα ή και όχι, φίλες που αυνανίζονται, ασθενείς ψυχές μέσα σε άρρωστα σώματα.. Ο αυνανισμός, αν κοιτάξουμε την ιστορία της σεξουαλικότητας, μέσα από το πρίσμα του M.Foucault ή και όχι, έχει θεωρηθεί ως μία από τις πολλές διαστροφές του δυτικού πολιτισμού. Ο Rousseau τον θεωρεί εξαπάτηση του εαυτού με μία απουσία. Είναι αυτή η απουσία που "εξασφαλίζει την αλήθεια ενώ η παρουσία συνεπάγεται τη διαστρέβλωσή της".(Αρ. Μπαλτάς 26) Αυτή είναι και η εντύπωση που δίνουν οι μορφές του Rustin, πως υπάρχουν, άρα είναι παρούσες, όμως το γεγονός της εμφάνισης της ύπαρξης τους, της παρουσίασής τους, διαστρεβλώνει τον λόγο για τον οποίο ζουν, ο οποίος έχει παρερμηνευθεί κατά πολλούς από τότε που πρωτοεμφανίστηκαν. Και επειδή ζουν μία απουσία, ζωής, χαράς, υγείας από το να τους κρίνουμε λάθος, ας τους θεωρήσουμε φαντάσματα, μορφές της ανυπαρξίας.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ

Ο Jean Rustin δηλώνει: «Είναι σημαντικό να κοιτάζει η ζωγραφική. Προσπαθώ να μεταδώσω στα πρόσωπά μου όσο δυνατόν περισσότερη ζωή και παρουσία. Θα ήθελα το καθένα από τα έργα μου να αντικατοπτρίζει την εικόνα αυτού που το κοιτά.» Ο Jean Rustin ιχνηλάτησε τα όρια των κλειστών χώρων, των δωματίων που σχεδόν ήταν κενά. Η διακόσμηση του χώρου απλή, παράδοξα ηλεκτρισμένη από μια γύμνια παγωμένη. Σ’ ένα ξύλινο παγκάκι ή σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, φύτευσε υπάρξεις εγκαταλελειμμένες. Με μόνο θέμα τη μοναξιά, δίνει μια μυστική, λεπτή, χροιά στη ζωγραφική του, και καταφέρνει να μας κατηγορεί περισσότερο παρά να μας απελευθερώνει. Για μένα παραμένει πολύτιμος καθρέφτης!

Υ.Γ. Επισκεφθείτε το έργο του καλλιτέχνη : http://www.rustin.be/

Thomas Stearns Eliot

2009-05-06T18:53:00.008+03:00

Τόμας Στερνς Έλιοτ. Θα μπορούσαμε να σταματήσουμε εδώ. Τι μένει να ειπωθεί για τον Έλιοτ που θα μπορούσα να πω εγώ; Τίποτα. Γι’ αυτό σκέφτηκα να πω μόνο όσα νιώθω εγώ για τον Έλιοτ.

Ή μάλλον ας πω κάποια στοιχεία βιογραφικού χαρακτήρα πρώτα. Ο Έλιοτ, είναι ο μεγαλύτερος αμερικάνος ποιητής που είχε η Αγγλία. Στη φιλοσοφική τον διδάσκουν στο μάθημα της αμερικάνικης λογοτεχνίας. Μη με ρωτάτε γιατί, δεν ξέρω. Κι αν ο Handel ήταν ξεκάθαρα γερμανός που μεγαλούργησε στην Αγγλία, όντας ο μεγαλύτερος μουσικός του νησιού (μετά τους stones εννοείται), ο Έλιοτ ήταν απλά ένας αμερικανός πολίτης με βρετανικές ρίζες, γεννημένος στις ΗΠΑ, εγκατεστημένος μόνιμα στο Λονδίνο από τα 26 του και επηρεασμένος βαθύτατα απ’ την αγγλική λογοτεχνία και τις παραδόσεις της. Ακαδημαϊκές λεπτομέρειες. Ας ήταν και γότθος, δεν μας απασχολεί. Τέλος με τα βιογραφικά. Α! βραβεύτηκε και από την σουηδική ακαδημία το 1948 με το νόμπελ λογοτεχνίας. Αλλά ούτε αυτό έχει και πολύ μεγάλη σημασία.

Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία στον Έλιοτ- κατά την προσωπική μου άποψη- είναι πως μετά τον Έλιοτ η ποίηση άλλαξε. Θα καταλάβετε καλύτερα τι εννοώ μ’ αυτό παρακάτω.

Πρώτο ποίημά του που εκδίδεται , «το ερωτικό τραγούδι του J. Alfred Prufrok» αποτελεί ταυτόχρονα και το μοναδικό ποίημα του Έλιοτ που αναφέρεται στον έρωτα. «Ας πάμε τότε, εσύ κι εγώ/ Καθώς το δείλι απλώνεται στον ουρανό/ Σα χλωροφορμισμένος ασθενής μ’ αιθέρα στο τραπέζι» . Ακολουθούν η «Έρημη χώρα», οι «Κούφιοι άνθρωποι»,η «Τετάρτη των τεφρών» , τα «Τραγούδια του Άριελ» και τα «Τέσσερα κουαρτέτα». Ανάμεσα σ’ αυτά κυκλοφορούν και άλλες συλλογές ποιημάτων του Έλιοτ (με το ποίημα του «γερόντιον» να ξεχωρίζει), θεατρικά έργα («Ο βράχος», «Το φονικό στην εκκλησία» , «Κοκτέιλ» κ.α.) και δοκίμια του.

Δεν ήταν ρεαλιστής. Δεν ήταν ρομαντικός. Δεν ήταν συμβολιστής με την γαλλική έννοια του όρου (αν και βαθιά επηρεασμένος απ’ τη γαλλική ποίηση και τον Laforgue ). Δεν ήταν υπερρεαλιστής. Ήταν απλά, μοντέρνος. Παράδοξο; Ο ποιητής που έγραψε τη δική του θεία κωμωδία, πατώντας στα μονοπάτια του Dante και το τρίπτυχο κόλαση- καθαρτήριο-παράδεισος, ο ποιητής που «δανείστηκε» ολόκληρες φράσεις παλιότερων συγγραφέων, ο ποιητής που έγραψε θεατρικά με δομή αρχαίας ελληνικής τραγωδίας μοντέρνος; Κι όμως. Τίποτα στον Έλιοτ δεν μοιάζει με κάτι άλλο. Και περισσότερο, δε μοιάζει με κάτι άλλο, το στεγνό συναίσθημα της αλήθειας που βγάζει η ποίηση του. Ο Έλιοτ έζησε σε μία συγκεκριμένη εποχή, μα είχε μέσα του όλες τις περασμένες. «Χρόνος παρών και περασμένος χρόνος/Είναι ίσως και οι δύο παρόντες στον μελλοντικό καιρό/Και το μέλλον περιέχεται στο παρελθόν.»

Όχι, ο Έλιοτ δεν ήταν τρελός, ούτε αλκοολικός, ούτε τυχοδιώκτης, ούτε παιδί θαύμα, ούτε κάτι αλλόκοτο άξιο σχολιασμού. Ήταν διευθυντής εκδοτικού οίκου και επαγγελματίας συγγραφέας. Ήταν άνθρωπος που φορούσε γραβάτα, είχε υπηρετικό προσωπικό, έπινε τσάι και τζιν στις διασημότερες λογοτεχνικές λέσχες του Λονδίνου. Έδινε διαλέξεις σε πανεπιστήμια και γενικά έκανε όλα αυτά τα βαρετά που κάνουν άνθρωποι του κύρους του. Αλλά το βλέμμα του, είχε μέσα τη λογοτεχνία και τη σκέψη ολόκληρης της ανθρωπότητας. Για μένα είναι μια μορφή βιβλική. Το πρόσωπο του υποφέρει για όλους.

Δεν θα αναφερθώ ξεχωριστά ένα-ένα στα έργα του (άλλωστε δεν τα έχω διαβάσει όλα). θα ήθελα να μείνω στο σπουδαιότερο- κατά την άποψη μου. Την «έρημη χώρα».

Ο Σεφέρης είπε- μιλώντας για τη δική του πρώτη επαφή με τον Έλιοτ- πως δεν θα ήταν ίδια η εξέλιξη της «σχέσης» του με την ποίηση του Έλιοτ, αν αντί για την «έρημη χώρα» διάβαζε πρώτα την «Τετάρτη των τεφρών». Κι αν τα λόγια του Σεφέρη δεν σας πείθουν επειδή ήταν άνθρωπος της κυβέρνησης, θα σας πω τη δική μου άποψη μιας και δεν έχω ουδεμία σχέση με κυβερνήσεις. Η σχέση μου με την ποίηση του Έλιοτ δεν θα ήταν η ίδια αν αντί για την «έρημη χώρα» διάβαζα πρώτα οποιοδήποτε άλλο ποίημα του. Η «έρημη χώρα» είναι το ποίημα του 20^ου αιώνα. Είναι η «κόλαση» του Έλιοτ. Θα μπορούσε να γραφτεί τώρα. Έχουν αλλάξει πολύ λίγα από τότε. Η ανάσταση του ανθρώπινου γένους δεν ήρθε ποτέ. Την περιμένουμε ακόμα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η έρημη χώρα, εκτός απ’ το καθολικό συναίσθημα μιας ολόκληρης εποχής που περιέχει, είναι το ποίημα που περιέχει όλα αυτά που διαμόρφωσαν τον Έλιοτ σαν ποιητή. Dante και αγία γραφή, ελληνική τραγωδία και Shakespeare, γαλλικός συμβολισμός και ινδική φιλοσοφία. Είναι μια παγκόσμια τραγωδία.

Η έρημη χώρα δεν είναι «εύκολο» ποίημα. Γενικότερα ο Έλιοτ δεν είναι «εύκολος» ποιητής. Με μία μόνο διαφορά ανάμεσα στον Έλιοτ και τον οποιονδήποτε άλλο «δύσκολο» ποιητή . Το συναίσθημα στον Έλιοτ είναι ξεκάθαρο. Το κεντρικό νόημα του ποιήματος είναι εμφανές. Ή σε αγγίζει ή όχι. Αν συμβεί το πρώτο, οι πολλές παραπομπές στις οποίες χρειάζεται να ανατρέξεις για να αντιληφθείς με περισσότερες λεπτομέρειες την έρημη χώρα, οδηγούν σε ένα δεδομένο. Τη μεγαλοφυΐα και τη μοναδικότητα του Έλιοτ. Του μεγαλύτερου ποιητή του 20^ου αιώνα.

Την πρώτη φορά που διάβασα την «έρημη χώρα», δεν κατάλαβα πολλά. Με συνεπήρε όμως το συναίσθημα της «ήττας» , της απόγνωσης που βγάζει. Σιγά σιγά άρχισα να τη μελετάω. Να διαβάζω τα κείμενα τα οποία επηρέασαν τον Έλιοτ και να ψάχνω τα υπόλοιπα ποιήματα του και κυρίως τους κούφιους ανθρώπους, τα τραγούδια του Άριελ και τα κουαρτέτα, μιας και συνθέτουν έναν συναισθηματικό κύκλο. Τώρα τη διαβάζω σχεδόν κάθε μέρα. Δυο τρεις στροφές, ένα μέρος, μια σημείωση.

Δεν ξέρω πως θα φαινότανε ένα απάνθισμα της έρημης χώρας. Δε νομίζω πως θα λειτουργούσε, νοηματικά τουλάχιστον. Οπότε δεν θα παραθέσω κάποιους στίχους . Θα τελειώσω το κείμενο με μία ξεκάθαρα προσωπική άποψη (και υπερβολικά απόλυτη). Μετά τον Έλιοτ μπορούμε να γράφουμε μόνο για τον εαυτό μας. Για μια στιγμή μας, για έναν έρωτα, για τη βόλτα μας σε μια λίμνη, για μια βραδιά αποτυχημένου σεξ. Ότι γράφτηκε μετά από αυτόν, στην προσπάθεια κάποιων να καταδείξουν το καθολικό συναίσθημα του ανθρώπινου γένους, ήταν φανερά επηρεασμένο απ’ τον Έλιοτ και κατ’ εμέ εμφανώς κατώτερο.

Δεν έχω βρει πολλές μεταφράσεις στα ελληνικά. Δεν ξέρω πόσες υπάρχουν. Συγκεκριμένα την «έρημη χώρα» την έχω διαβάσει σε 3 μεταφράσεις. Όσο κι αν ήταν κατώτερη- από μεταφραστικής άποψης- η μετάφραση του Σεφέρη, προσωπικά την βρίσκω την ομορφότερη. Η μετάφραση του Σεφέρη πρόσθεσε ελληνικό φως σε ένα απαισιόδοξο κείμενο. Δεν έκανε την «έρημη χώρα» αισιόδοξη, δεν εννοώ αυτό. Της έβαλε μια μελαγχολία που περιέχει δύναμη ή τουλάχιστον αυτό αποκομίζω εγώ.

Υγ. Θέλω να ευχαριστήσω την Άτη Σολέρτη που μου πρότεινε να γράψω κάτι, την Αγγελική που δεν μάσησε και τη Μαγδαληνή που με αγαπά. Αυτά.

Η Αγία Τριάδα του Μαζάτσιο

2009-05-01T18:45:00.007+03:00

Το κυριότερο χαρακτηριστικό του έργου ''Η Αγία Τριάδα'' του Μαζάτσιο ( Masaccio) εστιάζεται στην τεχνική χρήση της γραμμικής προοπτικής (φατνώματα οροφής), ένα στοιχείο του οποίου η εμφάνιση στη ζωγραφική είναι συνυφασμένη με την τέχνη της Αναγέννησης. Παρατηρούμε πως ο Μαζάτσιο έχει δομήσει το έργο του βάσει ενός σημείου φυγής το οποίο μπορεί να νοηθεί πίσω από το σταυρωμένο σώμα του Χριστού, που, άλλωστε, αποτελεί και το κέντρο της σύνθεσης.
Παράλληλα, μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε πως ο καλλιτέχνης έχει κάνει χρήση των μαθηματικών αναλογιών στο σύνολο της νωπογραφίας, που εκπέμπει μια αίσθηση αρμονίας και ανείπωτης συνοχής. Η συνάφεια αυτή απορρέει από το γεγονός ότι οι μορφές του Μαζάτσιο είναι τοποθετημένες στο fresco με τέτοιο τρόπο, ώστε η μία να εξισορροπεί την άλλη. Πρόκειται, ουσιαστικά, για μια πρακτική εφαρμογή του Τρίτου Νόμου του Νεύτωνα* (δράση-αντίδραση) στη ζωγραφική, που έχει ως αποτέλεσμα η πλάστιγγα να μη γέρνει προς καμία κατεύθυνση, αλλά, αντίθετα, το μάτι του θεατή να κατευθύνεται τεχνιέντως στο κέντρο της νωπογραφίας, δηλαδή το πρόσωπο του Χριστού. Βεβαίως, η τήρηση των μαθηματικών κανόνων και η χρήση της προοπτικής συνιστούν ειδοποιό διαφορά της τέχνης της Αναγέννησης από αυτήν του Μεσαίωνα.
Επίσης, στα πλαίσια της απόλυτης αρμονίας, που καθ'όλα θυμίζει αγάλματα της κλασικής αρχαιότητας -άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτά αποτελούσαν την κύρια πηγή έμπνευσης αυτής καθεαυτής της Αναγεννησιακής ζωγραφικής- μπορούμε να δούμε ότι ο Μαζάτσιο φαίνεται να έχει μελετήσει ως ένα βαθμό την ανατομία του ανθρώπινου σώματος, εφόσον αποδίδει αρκετά πιστά την ανατομία του ημίγυμνου σώματος του Χριστού πάνω στο σταυρό. Η μελέτη και, εν συνεχεία, η απόδοση της ανατομίας του ανθρώπινου σώματος, που απουσίαζε παντελώς από τα έργα ζωγράφων του Μεσαίωνα, όπως ο Τζιόττο, κορυφώνεται με καλλιτέχνες της Αναγέννησης, όπως ο Λεονάρντο, ο Μιχαήλ Άγγελος, ο Μαντένια και ο Λούκα Σινιορέλλι.
Όσον αφορά τα πρόσωπα της τοιχογραφίας, ο Δικαστής** και η σύζυγός του είναι οικείοι, γιατί μπορούμε να τους αγγίξουμε, ενώ αντίθετα ο σκελετός μοιάζει να υποχωρεί από κάτω.
Ακόμα, σύμφωνα με ορισμένους, η επιγραφή σημαίνει: ''Eδώ που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα' ρθεις.'' Αυτή η φράση πιθανώς αντανακλά και τη σύχρονη συνειδητοποίηση ότι η ζωή ολοκληρώνεται με το θάνατο.
Καταλήγοντας, το fresco του Μαζάτσιο ή ''Τρελο-Θωμά'' - μια σπάνια ιδιοφυϊα που πέθανε μόλις 28 χρονών- είναι ιδιαίτερα σημαντικό στην Ιστορία της Τέχνης και βρίσκεται στην εκκλησία της Santa Maria Novella(φωτογραφία) στη Φλωρεντία. Η ιστορία, μάλιστα, της ''Αγίας Τριάδας'' είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα: Είχε ανατεθεί κάποτε στο Vasari να αναμορφώσει τη Santa Maria Novella, κάτι που ισοδυναμούσε φυσικά με την καταστροφή όλων των νωπογραφιών στο εσωτερικό της και τη δημιουργία νέων. Συνήθιζαν, τότε, οι άρχοντες της πόλης να αναμορφώνουν τα κτήρια ανάλογα με τις επιθυμίες τους. Ο Vasari, όμως, αναγνωρίζοντας το μεγαλείο της τοιχογραφίας, τοποθέτησε άλλη μία στρώση σοβά πάνω από τον αρχικό τοίχο, την οποία και ζωγράφισε, διασώζοντας έτσι το έργο, το οποίο αποκαλύφθηκε τελικά το 1861.
Ευτυχώς, λοιπόν, που τουλάχιστον ορισμένοι καλλιτέχνες της εποχής είχαν ήθος και κρίση.

*Προκειμένου να αποφύγουμε τυχόν συγχύσεις, ο Νεύτων είναι πολύ μεταγενέστερος του Μαζάτσιο. Αυτό, βέβαια, δεν αναιρεί όσα γράφονται. Ίσως, ο Μαζάτσιο προοιωνίζει τη συμβολή του μεγάλου φυσικού στην ανθρωπότητα. Άλλωστε, ''τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται''.
** Ο Δικαστής και η σύζυγός του ήταν οι χορηγοί του έργου και, εξ αυτού, απεικονίζονται οι μορφές τους στο πρώτο επίπεδο της προοπτικής. Τονίζεται, μάλιστα, από το Μαζάτσιο η θρησκευτική τους πίστη και ευλάβεια. Πιθανόν, λοιπόν, να πρόκειται για μια προσπάθεια του ζεύγους να εξιλεωθεί για τις αμαρτίες του, προσφέροντας αυτό το δώρο στην εκκλησία της Santa Maria Novella.

Caravaggio, Η δυσπιστία του Θωμά

2009-04-22T14:18:00.003+03:00

Η ευαγγελική περιγραφή του Ιωάννη σχετικά με την αμφιβολία του Αποστόλου Θωμά να πιστέψει στην Ανάσταση του Χριστού φαίνεται πως ενέπνευσε τον Caravaggio στην απεικόνιση της σκηνής. Τέσσερα κεφάλια συγκλίνουν στο κέντρο του πίνακα, ενώ ο Θωμάς διαφαίνεται στο πρώτο πλάνο να αγγίζει την πληγή από τη λόγχη στο σώμα του αναστημένου Χριστού. Ο Ιησούς επιλέχθηκε να λούζεται από φως σε όλο του κορμή, γεγονός που μπορεί να συνδεθεί με την άμεση αναφορά του θέματος στη νίκη της ζωής επί του θανάτου. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι η εξωτερική εμφάνιση του Χριστού είναι εμφανώς βελτιωμένη -σε σημείο που να ομολογείται η θεϊκή του υπόσταση- σε σύγκριση με άλλα του έργα που απεικονίζεται χωρίς να τον περιβάλλει αυτή η θεία αύρα.

Το έργο, κτήμα του Vincenzo Giustiniani, φιλοτεχνήθηκε το 1601-2 και βρίσκεται στο Postdam μετά την αγορά του από τη βασιλική οικογένεια της Πρωσίας. Αποτελεί το πιο δημοφιλές έργο του Caravaggio, γεγονός που μαρτείται από τα συνολικά 22 αντίγραφα που έχουν έρθει στο φως από το 17ο αιώνα.

Lamentation_O θρήνος γιά τον Ιησού

2009-04-13T21:32:00.027+03:00

Albreht Durer-Lamentation 1500

Roger van der Weyden-Deposit of Christ 1435

Tintoretto_Lamentation of Christ

Το θέμα του θείου πάθους και της σταύρωσης,ιδιαίτερα προσφιλές κατά την εποχή της Αναγέννησης αλλά και στην πρώιμη Γοτθική και Φλαμανδική τέχνη, έχει αποδοθεί με ποικίλλους τρόπους αλλά πάντα με έμφαση στην θεία φύση του Χριστού...και στην μεγαλοπρέπεια του δράματος

Παραθέτω εδώ μερικούς απο τους πιό αγαπημένους μου πίνακες με το θέμα αυτό

Caracci Aniballe_Lamentation

Sandro Botticelli_Lamentation 1490

Giotto di Bondone_Mourning for Christ 1305

Andrea Mantegna_Lamentation over the dead body of Christ 1457-1501

Σήμερα θα μιλήσουμε για έναν ιδιαίτερο, ασυνήθιστο πίνακα που εστιάζει στην ανθρώπινη διάσταση των παθών του Ιησού

O πίνακας του Αντρέα Μαντένια, απεικονίζει το νεκρό Χριστό πάνω σε μαρμάρινη πλάκα, πλαισιωμένο από τις μορφές της μητέρας του Παναγίας και του Αγ.Ιωάννη που θρηνούν τον θάνατο του. Το θέμα είναι σύνηθες στην εποχή της Αναγέννησης , άν και η μεταχείριση και ο τρόπος απόδοσης της προοπτικής στο συγκεκριμένο πίνακα είναι εντελώς ασυνήθιστος.

Οι περισσότεροι πίνακες θρήνου (Lamentation) απεικονίζουν καταρχήν μεγαλύτερη επαφή των προσώπων που περιβάλλουν τον Ιησού με το νεκρό σώμα του, υπάρχουν συνήθως μεγάλες αντιθέσεις φωτός και σκιάς και μιά μεγαλόπρεπη κραυγαλέα αίσθηση πάθους.

Με την πρώτη ματιά ο νεκρός Χριστός του Μαντένια, φάινεται να είναι μιά ακραία ρεαλιστική μελέτη...περαιτέρω διερεύνηση αποκαλύπτει ότι ο ζωγράφος περιόρισε το μέγεθος των κάτω άκρων, το οποίο διαφορετικά θα κάλυπτε μεγάλο μέρος του πίνακα, και παραβίασε τις αναλογίες, προκειμένου να δοθεί έμφαση στον κορμό...

Ο ρεαλισμός και η τραγωδία της σκηνής στην προκειμένη περίπτωση αποδίδονται με την βίαια (κατά πρόσωπο) προοπτική (ένας ιδιαίτερος πρωτοποριακός χειρισμός του Μαντένια), η οποία ενισχύει την δραματικότητα της ξαπλωμένης φιγούρας προβάλλοντας τις ανατομικές λεπτομέρειες, όπως τον θώρακα του Ιησού, αλλά και εστιάζοντας στο κέντρο του κορμού και τα γεννητικά όργανα. Η σκόπιμα παραμορφωμένη προοπτική, μιά καινοτομία της εποχής θέλει να δώσει έμφαση στην ρεαλιστικότητα του δράματος Οι τρύπες-πληγές σε χέρια και πόδια όπως και τα πρόσωπα των δύο θρηνούντων είναι αποδοσμένα χωρίς κανέναν ακαδημαϊσμό ή ιδεαλιστική πρόθεση. Το αισθητά πτυχωμένο ύφασμα που καλύπτει το πτώμα συμβάλλει στο δραματικό εφέ.

Ο Μαντένια προφανώς έφτιαξε τον πίνακα αυτόν γιά το προσωπικό ταφικό του παρεκλήσι. Βρέθηκε μετά τον θάνατο του, από τους γιούς του στο εργαστήριο και πουλήθηκε προκειμένου να ξεπληρωθούν χρέη.

Πηγές: ΄Αρθρα από το Web
Την ιδέα γιά την ανάρτηση αυτή εμπνεύστηκα από την τελευταία δημοσίευση του Antoine

Ρέμπραντ βαν Ρέιν_΄Ενας θρύλος και η πορεία στο χρόνο

2009-03-30T09:16:00.030+03:00

΄Ισως κανείς άλλος ζωγράφος δεν άφησε τόσο πολλές εικόνες του εαυτού του όσες ο Ρέμπραντ. Η μακρά σειρά αυτοπροσωπογραφιών που κατανέμονται μέσα στα σαράντα χρόνια της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας αποτελεί την πιό άμεση, απτή και συγκινητική μαρτυρία της προσωπικής περιπέτειας του Ολλανδού ζωγράφου. Μιά ισόβια αυτοδιερεύνηση-σπουδή πάνω στις εκφράσεις και όλα αυτά που αποτελούν το αίνιγμα της ύπαρξης: την επιτυχία ή την αποτυχία, την ωρίμανση και το γήρας...αλλά και μελέτη στο κιαροσκούρο (σκιοφωτισμός), που αποτελεί πρωταγωνιστικό στοιχείο ολόκληρου του έργου του.

Ο Ρέμπραντ βαν Ρέιν γεννήθηκε στις 15 Ιουλίου του 1606 στην ολλανδική πόλλη Λέυντεν. Γιός εύπορου ιδιοκτήτη μύλου είχε την ευκαιρία να λάβει καλή μόρφωση και να εγγραφεί στο πανεπιστήμιο το 1620. Εκείνος όμως προτίμησε να μαθητέψει γιά τρία χρόνια σ'έναν ντόπιο ζωγράφο και το 1624 να μεταφερθεί στο ΄Αμστερνταμ όπου διδάχτηκε το κιαροσκούρο, την εναλλαγή σκιάς φωτός γιά το χτίσιμο των μορφών και την παραγωγή δραματικών αποτελεσμάτων. Τα επόμενα χρόνια επέστρεψε στην γενέτειρα του κι εργάστηκε εκεί δημιουργώντας βιβλικές και μυθολογικές σκηνές. Το 1632 κατέκτησε τη φήμη με το "Μάθημα Ανατομίας του καθηγητή Τουλπ". Το 1634 έκανε έναν ταιριαστό γάμο με την Σάσκια βαν Ούλενμπουργκ, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά εκ των οποίων τρία χάθηκαν σε μικρή ηλικία. Ο μόνος που επέζησε ήταν ο γιός του Τίτος που γεννήθηκε το 1641, ένα χρόνο πριν το θάνατο της μητέρας του σε ηλικία τριάντα ετών.

Το 1647 μιά νεαρή γυναίκα η Χέντρικε Στόφελς μπήκε στο σπίτι του Ρέμπραντ σαν οικονόμος και γκουβερνάντα του Τίτου. ΄Ηταν εκείνη που έμελλε να αποτελέσει το μοντέλο γιά πολλούς από τους διάσημους, τρυφερά φιλοτεχνημένους πίνακες του Ρέμπραντ όπως η Βηθσαβεέ και η Σουζάνα. Το 1654 η Χέντρικε έμεινε έγκυος και το Ιερατικό Συμβούλιο την καταδίκασε σε πρόστιμο γιά παράνομη συμβίωση και της απαγορεύτηκε η μετάληψη. Παρέμεινε η "κυρία του σπιτιού", πιστή σύντροφος και ερωμένη, μέχρι το θάνατο της το 1663.

Στον Ρέμπραντ δεν έλλειψαν ποτέ οι καλοί πελάτες ακόμα κι όταν στις αρχές της δεκαετίας του 50 είχε πέσει σε σχετική αφάνεια. Χρέη όμως προερχόμενα πιθανότατα από κακή διαχείριση οδήγησαν σε χρεωκοπία το 1660, με αποτέλεσμα πολλά από τα έργα του να βγουν σε πλειστηριασμό και να πουλήσει ακόμα και το σπίτι του.

Ο Τίτος και η Χέντρικε συνεταιρίστηκαν αναλαμβάνοντας την εμπορία των έργων σώζοντας ένα μικρό μέρος της περιουσίας. Ο Τίτος χάθηκε το 1668 στα 25 του χρόνια κι ένα χρόνο μετά, μην μπορώντας να αντέξει τον θάνατο του, τον ακολούθησε κι ο ίδιος ο Ρέμπραντ.

Ο Τίτος με ράσο μοναχού το 1660

Το 1640 αναγνωρισμένος πιά, Η Χεντρίκε σαν Βησθαβεέ 1654

σε ηλικία 34 ετών

Ενα από τα τελευταία πορτραίτα του το 1661...
Στωικότητα και καρτερικότητα γιά το τέλος

που έρχεται,...αλλά και περηφάνεια γιά το έργο του...
Το μαρτυρούν οι δύο κύκλοι που έχουν χαρακτεί

στο χρυσό φόντο, συνήθεια των ζωγράφων της

Αναγέννησης που έχουν ερμηνευτεί ως τη θέληση του

να αναγνωριστεί σαν ένας μεγάλος ζωγράφος της

εποχής του.

John Henry Fuseli...ένας ρομαντικός

2009-03-26T21:35:00.022+02:00

John Henry Fuseli 1741-1825

Γεννήθηκε στην Σουηδία το 1741 και ήταν γιός του ζωγράφου και συγγραφέα Τζών Κάσπαρ Φουσέλι. Η αγάπη του πατέρα γιά την λογοτεχνία μεταδόθηκε και στον γιό αλλά οι ισχυρές θρησκευτικές του πεποιθήσεις οδήγησαν τον γιό Φουσέλι να χειροτονηθεί κληρικός σε ηλικία 20 ετών, πράγμα που δεν κατάφερε να ανακόψει το πάθος του για την τέχνη της ζωγραφικής.

Το 1763 εγκατέλειψε την Ζυρίχη για την Γερμανία κι ένα χρόνο μετά εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου τον πρώτο καιρό εξασφάλιζε τα προς το ζείν σαν λόγιος και μεταφραστής. Στα έξι πρώτα χρόνια της παραμονής του εκεί αποφάσισε να γίνει ζωγράφος, πράγμα στο οποίο τον ενθάρρυνε κι ο Σερ Τζόσουα Ρέυνολντς, διάσημος ζωγράφος του Ρομαντισμού που είχε εντυπωσιαστεί από τις πρώιμες γκραβούρες του.

΄Ετσι ταξίδεψε τα χρόνια μεταξύ 1770-78 στην Ιταλία μελετώντας τις τεχνικές του Μικελάντζελο του οποίου το κομψό στυλ προσπάθησε να αφομοιώσει, αλλά και την Αναγέννηση γενικότερα. Κατά την επιστροφή του εξέθεσε τα πρώτα ιδιαίτερα εμπνευσμένα έργα του όπως το περίφημο Nightmare (1782), πίνακας ο οποίος του εξασφάλισε μοναδική φήμη, Μελος της ακαδημίας έγινε το 1790.

Υπάρχει και μιά άλλη εκδοχή του ίδιου θέματος (μεταγενέστερη κατά 10 έτη), στο Goethe museum στην Φρανκφούρτη. Ο πίνακας αναπαριστά μια απίστευτης έντασης σκηνή με θέμα μιά γυναίκα που διακατέχεται από έντονη αγωνία, σε ατμόσφαιρα ενός βίαιου ερωτικού ονείρου που περιέχει πολλούς συμβολισμούς κι υπαινικτικές αναφορές. Ο πίνακας αυτός καταδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πόσο μπροστά από την εποχή του βρισκόταν ο Φουσέλι, στην εξερεύνηση των ζοφερών και σκοτεινών περιοχών της ψυχής στο σημείο που συναντιούνται το γεννετικό ένστικτο και ο φόβος. Η εμμονή του με την τέχνη του φανταστικού που περιλάμβανε στοιχεία τρόμου διαπιστώνεται και σε πολλά άλλα έργα του, που είναι εμπνευσμένα από επικά λογοτεχνικά θέματα αλλά και γοτθικούς μύθους, ιστορίες του Δάντη, του Μίλτον και του Σαίξπηρ, που αντιπροσώπευε ένα μεγάλο κομάτι του συνολικού έργου του.

Ο Φουσέλι υπήρξε ένας αναγνωρισμένος καλλιτέχνης της εποχής του, που άσκησε επιρροή στους συγχρόνους του. Ωστόσο το έργο του είχε πέσει στην αφάνεια γιά περίπου εκατό χρόνια μετά τον θάνατο του, μέχρι που τα σύγχρονα ρεύματα του Εξπρεσσιονισμού και του Σουρεαλισμού ανακάλυψαν στο ιδιαίτερο ύφος του ένα κοινό πνεύμα με αυτό που θέλησαν να εκφράσουν…

Titania and Botom 1790

Η τεχνική του μπορεί να είναι κάποιες φορές πομπώδης διακρίνεται όμως από μοναδικό πάθος, ένταση και αυθεντικότητα, και συγγενεύει ιδιαίτερα με κείνη του φίλου του Γουίλιαμ Μπλέικ.

Οι εκτεταμένες έρευνες του Φουσέλι περί τέχνης περιλαμβάνουν τις «Διαλέξεις γιά την τέχνη» του 1801 καθώς και μεταφράσεις έργων που αφορούσαν την αρχαία ελληνική γλυπτική και τις «Ζωγραφικές αντανακλάσεις» του Wickermann

Shepherd's dream 1793

Ευχαριστώ την ΑΤΗ ΣΟΛΕΡΤΗ που έγινε το έναυσμα γι’αυτή μου την εγγραφή

με τον πίνακα του μπλογκ της…την «Σιωπή» 1799-1801

Πηγές: άρθρα από το Web

Lady Macbeth 1784

Three Witches 1783

Σωτήρης Σόρογκας - Περίλυπη ευθυμία

2009-03-17T23:00:00.007+02:00

ΛΙΓΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Ο Σωτήρης Σόρογκας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1936. Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ Αθηνών με υποτροφία του ΙΚΥ και έχει εκθέσει εκτός από την Ελλάδα σε πολλές πρωτεύουσες της Ευρώπης και της Αμερικής, εκπροσωπώντας, μέσω του Υπουργείου Πολιτισμού, της Εθνικής Πινακοθήκης ή ιδιωτικών γκαλερί την ελληνική τέχνη. Έργα του υπάρχουν σε μουσεία, πινακοθήκες, οργανισμούς, καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Δίδαξε σχέδιο και χρώμα στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου από το 1964 ως το 2003. Σήμερα είναι Ομότιμος Καθηγητής. Το 2004 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το σύνολο της καλλιτεχνικής του προσφοράς.

ΤΟ ΕΡΓΟ

Πολλοί επιχειρούν κατα καιρούς να περιπλέξουν τη λύπη και τη μελαγχολία , με ευδιάθετους τόνους , ώστε να δημιουργήσουν την πραγματική έννοια του "ολικού". Ο Σ.Σ. είναι ένας εκ των ολίγων που το επιτυγχάνουν . Η εικαστική πορεία του , άνω των σαράντα ετών , έχει συμπεριλάβει αξιοπρόσεκτα έργα ζωγραφικής , εκ των οποίων το κάθε ένα, μπορώ ευκόλως να το παρομοιάσω με ένα ποίημα , εφόσον η ζωγραφική του Σ.Σ. και η ποίηση , μοιράζονται ένα κοινό στοιχείο .Αυτό του ενός "βαθύτερου νοήματος". Η τεχνική του αποκαλύπτει τη περισυλλογή καθώς και τη σύμπτυξη συγκεκριμένων μοτίβων . Τα θέματά του κυμαίνονται πάντοτε στα ίδια χαρακτηριστικά , τα οποία ο ζωγράφος περιεργάζεται θεωρητικά , αλλά και πρακτικά . Επιλέγει το μοτίβο και δημιουργεί. Δημιουργεί το αντικείμενο του στοχασμού του τη πρώτη φορά , μηρυκάζει την αύρα του αποτελέσματος , κι επαναδημιουργεί πολλάκις . Περί του χαρακτήρος των έργων του , κυμαίνεται ίσως μεταξύ ισχυρών πλην αρμονικών αντιφάσεων , κατα τη γνώμη μου προσθέτοντας έμπρακτα το στοιχείο της Φύσης . Η λιτότης δε του περιεχομένου , χαρακτηριστικότατη. Συγκεκριμένα , ο Σ.Σ. υποστηρίζει ίσως μια νέα φιλοσοφική θεωρία . Η λύπη και η χαρά του ανθρώπου δεν είναι τα δύο αντίρροπα άκρα των συναισθημάτων του , μα ένα ομοιογενές μάγμα αισθήσεων. Συνυφαίνει τις δύο αυτές οριακές έννοιες , επιτυγχάνοντας την εξισορρόπηση και τον αρμονικό συνδυασμό τους . Επιπλέον δε , όσο κι αν το πτωχό περιεχόμενο των έργων το αντικρούει , ο καλλιτέχνης μέσω της ζωγραφικής του γίνεται υμνωδόςς της φύσης . Γενικά η φύση , όπως τη γνωρίζουν κι έχουν εξασκηθεί να την αντιλαμβάνονται μέσα απο τη τέχνη οι άνθρωποι , συχνά απεικονίζεται περιτριγυρισμένη απο το στοιχείο της υπερβολής . Μεστά έως "ξέχειλα" τοπία , έντονοι χρωματικοί τόνοι , κρουστές αντιθέσεις . Η ζωγραφική όμως του Σ.Σ. , αντίθετα αποφεύγει κάθε καθιερωμένη τεχνική απεικόνισης , καταφέρνοντας τα αποδόσει το ποθητό στοιχείο , κρατώντας ανόθευτη την "αφαιρετική", έως "μινιμαλιστική" θα έλεγα , στάση του .

σημείωση : κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις Καστανιώτη , ένα συλλογικό έργο υπό την επιμέλεια του Θανάση Θ. Νιάρχου , με τίτλο "Σωτήρης Σόρογκας . Προσεγγίσεις στη ζωγραφική του"

MARINA ABRAMOVICH

2009-03-05T14:20:00.021+02:00

Η ΠΡΩΤΗ ΕΠΑΦΗ
Θυμάμαι ήμουν περίπου δεκαεφτά χρονών όταν πρωτοείδα σ’ ένα απόκομμα εφημερίδας μια εικόνα που έφερε τον τίτλο «Παπούτσια αποχώρησης». Είχαν φωτογραφηθεί μεμονωμένα. Ήταν βαριά και ξύλινα, παραπέμποντας στα εβραϊκά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Σάστισα συγκινημένη και μόνο ένα όνομα συγκράτησα θυμάμαι…:Marina Abramovich. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με τη σπουδαία κατ’ εμέ performer και αρκετά εκκεντρική ωστόσο, στην οποία αποφάσισα να αφιερώσω την πρώτη μου ανάρτηση εδώ.

Η ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΔΑ
Η Marina Abramovich γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου το 1946 στο Βελιγράδι της Γιουγκοσλαβίας. Είναι μια performer καλλιτέχνιδα που ξεκίνησε την καριέρα της στις αρχές της δεκαετίας του 1970 γι’ αυτό και αποκαλεί τον εαυτό της «γιαγιά της performance art». Σ’ αυτή τη μορφή εικαστικής τέχνης, το έργο αποτελούν οι πράξεις ενός ατόμου ή μιας ομάδας ατόμων σ’ ένα συγκεκριμένο μέρος και σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, κάνοντας αναφορά σε κάθε κατάσταση που εμπλέκει τέσσερα βασικά στοιχεία: το χρόνο, το χώρο, το σώμα του performer καθώς και τη σχέση μεταξύ του ιδίου και του κοινού. Η Μαρίνα Αμπράμοβιτς, μέσα από την τέχνη της, εξερευνά τη σχέση μεταξύ του performer καλλιτέχνη και του κοινού, τα όρια του σώματος, και τις δυνατότητες του νου.
Μεγαλωμένη σε αρκετά αυστηρό περιβάλλον, καθώς ο αδελφός του παππού της ήταν πατριάρχης στη σερβική ορθόδοξη εκκλησία και οι δυο γονείς της ήταν παρτιζάνοι κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου πολέμου, έμαθε από μικρή να βιώνει την πειθαρχία σώματος και πνεύματος.
Σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Βελιγράδι από το 1965-1970, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας το 1972 και από το 1973 ως το 1975 δίδαξε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στο Novi Sad, ενώ πραγματοποίησε τις πρώτες της solo παραστάσεις. Το 1976 έφυγε από τη Γιουγκοσλαβία και μετακόμισε στο Άμστερνταμ. Τώρα είναι λέκτορας στο Bard College.

ΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ
Μέσα από τις παραστάσεις της εκφράζει ακραία συναισθήματα που στοιχειώνουν την ύπαρξη. Ο πόνος, η αγωνία, η βία, ο κίνδυνος του θανάτου, όλα μέσω του σώματός της βιώνονται έντονα στη σκηνή. Το σώμα της αποτελεί ένα «πάσχον σώμα» που δοκιμάζει συνεχώς τα όριά του. Αποτελεί μέσο διαμαρτυρίας, αυτοσυγκέντρωσης, διαλογισμού, επικοινωνίας με το κοινό. Προβάλλει σαν αγωγός μεταφοράς ενέργειας.
Η Abramovich έχει υποβάλλει τον εαυτό της σωματικά, και πνευματικά σε διάφορες δοκιμασίες πόνου και ψυχικής αντοχής. Έχει ξαπλώσει ανάμεσα σε φλόγες ωσότου να λιποθυμήσει απ’ τον καπνό, έχει αυτομαστιγωθεί, έχει χαρακωθεί με μαχαίρι, έχει πάρει ψυχοφάρμακα παραδομένη πλήρως στην επίδρασή τους, έχει ξαπλώσει γυμνή πάνω σε πάγο μέχρι να χρειαστεί ιατρική επέμβαση, έχει τυλιχτεί με φίδια, έχει ξαπλώσει ανάμεσα σε σκορπιούς, έχει βουρτσίσει τα μαλλιά της επίμονα, σχεδόν ξεριζώνοντάς τα, έχει περπατήσει 2.500 χλμ κατά μήκος του Σινικού Τείχους μαζί με τον σύντροφό της Ulay μέχρι να συναντηθούν και να χωρίσουν τελικά και στη ζωή και στην τέχνη.
Στις παραστάσεις της το κοινό ήταν πάντα παρόν. Σε ένα έργο της μάλιστα, προέτρεψε τους θεατές να συμμετάσχουν, αφήνοντάς τους να «πειραματιστούν» πάνω της με επικίνδυνα αντικείμενα όπως μαχαίρια, ξυράφια, πιστόλια… Μετά το τέλος της παράστασης, αποκάλυψε σε συνέντευξη πως «ένιωσε πραγματικά βιασμένη. Ήθελε να δοκιμάσει τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης μπροστά στη θέα ενός ακινητοποιημένου σώματος».

Η ΣΥΓΧΥΣΗ
Και τώρα εύλογα η σύγχυση θα χτυπήσει την πόρτα του νου. Στις μέρες μας, είναι φορές που η τέχνη γίνεται μονάχα για να προκαλέσει. Χωρίς να είναι τέχνη. Τι είναι όμως τέχνη και που μπαίνουν τα όρια; Στις μέρες μας τα ερεθίσματα είναι πολλά. Τα γούστα κι οι επιλογές επίσης. Για μένα η Marina Abramovich, κουβαλώντας τα δικά της βιώματα όπως και κάθε καλλιτέχνης, κάνει τέχνη και πολύ άμεση μάλιστα. Έχει ταχθεί σε μια μορφή τέχνης που πραγματικά συνταράζει και ξεσηκώνει σωματικά, πνευματικά, συναισθηματικά και ψυχικά, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα να απελευθερωθεί κανείς από κοινωνικές προκαταλήψεις και στερεότυπα.
Οι παραστάσεις της, αφιερωμένες στην οδύνη της ανθρώπινης ύπαρξης, αποπνέουν ευαισθησία και συγκινούν. Μέσα απ’ αυτές βιώνει τον πόνο, την αυτοκαταστροφή, εξερευνά περιοχές του υποσυνειδήτου και έτσι οδηγείται στην ψυχική λύτρωση.
Οι αντιδράσεις του κοινού και αυτές απόηχος της σύγχυσης που προκαλεί το έργο της, διαφέρουν. Άλλοι αποχωρούν, άλλοι οργισμένοι ξεσπούν πάνω της, άλλοι συγκινούνται και λυτρώνονται παραδομένοι στην κραυγή της. Εκείνη δηλώνει πως «δεν είναι μαζοχίστρια, ούτε αγαπά τον πόνο». Απλά κρίνει πως «ο καλλιτέχνης οφείλει να μιλήσει για τη δυστυχία και το θάνατο χωρίς να τον φοβάται, αναπτύσσοντας τεχνικές για να ξεπεράσει τις φοβίες αυτές και να οδηγηθεί στην κάθαρση».

Η ΒΡΑΒΕΥΣΗ
Η Μαρίνα Αμπράμοβιτς έχει βραβευτεί για το έργο της αρκετές φορές σε Αμερική και Ευρώπη. Για το έργο της μάλιστα «Βαλκανικό Μπαρόκ» (ένας θρήνος για τον πόλεμο στην πατρίδα της, τη Γιουγκοσλαβία), στο οποίο καθόταν αιματοβαμμένη μέσα σε ένα σωρό από κόκκαλα και ξέπλενε το αίμα τους με μια βούρτσα, τιμήθηκε με Χρυσό Λέοντα στη Μπιενάλε της Βενετίας το 1977.
Στην Ελλάδα έχει δώσει αρκετές παραστάσεις στην Αθήνα, στην Αίθουσα Τέχνης του Γεράσιμου Καππάτου.

Υ.Γ. Αυτή είναι η πρώτη μου ανάρτηση εδώ και θα ήθελα να ευχαριστήσω εκ των προτέρων την Αγγελική Κορρέ (Madame Obscure) - την οποία εκτιμώ και θαυμάζω ως καλλιτέχνη - που μου έκανε την υπέροχη πρόταση να συμμετάσχω σ’ αυτή την προσπάθεια προβολής της τέχνης, καθώς και όλα τα παιδιά της ομάδας του culture and art gallery, που με δέχτηκαν. Για μένα σημαίνει πολλά! Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς!

Igor Amelkovich

2009-02-21T10:50:00.010+02:00

Ο Igor Amelkovich , είναι κατά τη γνώμη μου ένας απο τους πιο ταλαντούχους φωτογράφους . Κατάγεται απο την Ρωσία . Σπούδασε radio engineering , στο South-Ural State University. Καταπιάστηκε με τη φωτογραφία απο το 1999 . Είναι αυτοδίδακτος φωτογράφος , εφόσον όπως αναφέρει κι ο ίδιος στη βιογραφία του , δεν είχε έρθει ποτέ πριν σε επαφή με κάμερα. Χρησιμοποιεί Hasselblad 503CW , και δύο φακούς , για τις φωτογραφήσεις του . Δεν περνά ποτέ τα έργα του απο ψηφιακή επεξεργασία , εκτούς κι αν υπάρχουν τυχόν εκδορές από το ρετουσάρισμα . Τα θέματά του , κυμαίνονται μεταξύ γυμνών σωμάτων , τοπίων , ή και συνδυασμό των δύο αυτών . Έχει βραβευθεί επανειλημμένα κι έχει λάβει πολυάριθμες διακρίσεις τόσο σε περιφερειακές , όσο και σε διεθνείς εκθέσεις . Το 2007 , συμμετείχε σε δύο φωτογραφικές εκθέσεις . Την "Art in Mind" στο Λονδίνο , και στην "Harvest 2007 Erotic Art Show", στην Ατλάντα . Παλαιότερα , το 2005 συμμετείχε στην "Il mito dell'amazzone, l'immagine della donna in armi" , σε γκαλερί μοντέρνας τέχνης στην Ιταλία , ενώ το 2004 συμμετείχε σε τρεις εκθέσεις . Οι οποίες ήταν ,μία περιφερειακή έκθεση στη Μόσχα , η "Chelyabinsk region, XX century in photography" και τέλος , σε μια προσωπικά του έκθεση , η οποία ήταν και η πρώτη του.

Πληροφορίες : στο site του, Igor Amelkovich

Πιέρ Πιβί ντε Σαβάν

2009-02-14T00:42:00.018+02:00

Ο Πιέρ Πιβί ντε Σαβάν (Piere Puves de Chavannes) είναι ένας από τους πιό σύνθετους και ιδιαίτερους καλλιτέχνες της ευρωπαϊκής καλλιτεχνικής σκηνής του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα. Το μοναδικό του στυλ που δύσκολα μπορούμε να κατατάξουμε σε κάποιο κίνημα επηρέασε βαθιά πολλά από τα ρεύματα της εποχής του, όπως τους συμβολιστές, τους ραφαηλίτες και τους ναμπί, αλλά και ζωγράφους της αβαντ-γκαρντ των αρχών του 20ου αιώνα, όπως ο Ματίς και ο Πικάσο κι έπαιξε σημαντικό ρόλο στη γέννηση της Μοντέρνας Τέχνης.΄Ηδη από την εποχή του γνωρίζει μεγάλη επιτυχία, αναλαμβάνοντας παραγγελίες έργων σε όλο τον κόσμο, τη γενέτειρα του Γαλλία έως και τις Ηνωμένες πολιτείες όπου θα εκτελέσει μνημειώδεις τοιχογραφίες.

Στον γνωστότερο από τους πίνακες του "Κόρες στην ακτή"-1879, αντιλαμβανόμαστε τον μοντερνισμό στο στυλ του ζωγράφου. Η σύνθεση είναι εξαιρετική, η γαλήνια και ταυτόχρονα μετέωρη, άχρονη ατμόσφαιρα διαποτίζει τη σκηνή και περιβάλλει τα αγαλματένια σώματα των τριών γυναικών-νυμφών, αποσπώντας τα από την πραγματικότητα και τυλίγοντας τα με μιά άλω μυστηρίου. Η περιορισμένη απαλή χρωματική κλίμακα, το στυλιζάρισμα των μορφών, το δισδιάστατο της σκηνής, η μαγευτική ποιητικότητα του συνόλου δείχνουν ολοφάνερα τον νεωτεριστικό χαρακτήρα της τεχνοτροπίας του Πιβί ντε Σαβάν, καλλιτέχνη που ξεφεύγει από κάθε είδους χαρακτηρισμό και κατάταξη, και απέχει τόσο από τον Ακαδημαϊσμό όσο και από τον Ιμπρεσσιονισμό.

Ιαπωνική Τέχνη ( ζωγραφική )

2009-02-06T20:15:00.008+02:00

Η τέχνη ιαπωνικού στυλ , είναι μία από τις πιο αμφιλεγόμενες πτυχές της παγκόσμιας κουλτούρας . Συγκεκριμένα η ζωγραφική έλκει όσο και απωθεί τους φιλότεχνους λόγω των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τα οποία διατηρούν τη ταυτότητά της . Η μονοδιάστατη άποψη των χαρακτήρων καθώς και το συχνά "παιδικό" ύφος των προσώπων , το οποίο παραπέμπει σε στυλ naive . Οι Ιάπωνες ανέπτυξαν από πολύ παλιά την τέχνη τους , όμως ιστορικά στοιχεία για Ιάπωνες ζωγράφους έχουμε μονάχα από μία περίοδο που εκτείνεται από τις αρχές του 1400 έως σήμερα . Τα πιο πρόσφατα έργα , είναι φυσικό να έχουν κάποια αμυδρή επιρροή από τα σύγχρονα ευρωπαϊκά έργα , παρόλο που δεν παρατηρούνται αξιοσημείωτες διαφοροποιήσεις στη τεχνοτροπία των προγενέστερων καλλιτεχνών από των σύγχρονων. Τα θέματα των έργων , εμπεριέχουν κατά βάση ανθρώπινες μορφές , ενώ η φύση παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο . Η επιλογή των προσώπων δεν είναι πάντοτε τυχαία . Έχουμε πολλές απεικονίσεις γκεϊσα και σαμου ράι , είτε γενικότερα πολεμικές μορφές . Μεγάλος , έπειτα , είναι ο αριθμός απεικονίσεων σεξουαλικών πράξεων , στις οποίες παραδόξως συναντούμε πάρα πολύ σπάνια γυμνά σώματα , διότι συνήθως τα σώματα απεικονίζονται με βαριές ενδυμασίες οι οποίες αποτελούνται από πολλές στρώσεις υφάσματος . Έργα κάποιων Ιαπώνων έχουν γίνει εξαιρετικά δημοφιλή στον δυτικό κόσμο . Ένα από αυτά είναι το The Great Wave off Kanagawa ( 神奈川沖波裏 ), το οποίο χρονολογείται γύρω στο 1823 με 1829 , δημιουργός του οποίου είναι ο Κατσουσίκα Χοκουσάι . O Κατσουσίκα Χοκουσάι, (葛飾北斎), (1760 - 1849), ήταν χαράκτης και σκιτσογράφος της περιόδου Έντο. Στην εποχή του ήταν ο κορυφαίος Ιάπωνας καλλιτέχνης στην Κινέζικη ζωγραφική Όκιο-ε .Γεννημένος στο Έντο (σημερινό Τόκυο) είναι ιδιαίτερα γνωστός για τη σειρά ξυλόγλυπτων σχεδίων σε στιλ ουκίγιο-ε του 36 απόψεις του Ορους Φούτζι (36 Views of Mount Fuji), (π. 1831), που περιλαμβάνει τον ιδιαίτερα δημοφιλή στο Δυτικό κόσμο, διεθνώς αναγνωρισμένη του σύνθεση Το Κύμα έξω από τη Καναγκάουα. Ο Χοκουσάι δημιούργησε τη σειρά αυτή λόγω της ταξιδιωτικής άνθησης στην Ιαπωνία και της προσωπικής εμονής για το Όρος Φούτζι. Τα έργα του Το μεγάλο Κύμα (The Great Wave) και το Φούτζι με καθαρό καιρό (Fuji in Clear Weather), που εξασφάλισαν στον Χοκουσάι παγκόσμια φήμη πέρα πό τα σύνορα της Ιαπωνίας[4]. Αν και το έργο του Χοκουσάι πριν τη σειρά αυτή ήταν πραγματικά σημαντικό ήταν η σειρά αυτή που άφησε μια επηρρέασε βαθεία την παγκόσμια τέχνη. Μέχρι το έτος 1795 περίπου δημιούργησε πορτραίτα ωραίων κοριτσιών (Μπιτζίν-γκα), τα οποία ήταν επηρεασμένα από το στιλ των μεγάλων τεχνητών του είδους Κιγιονάγκα και Ουταμάρο, καθώς επίσης διακοσμήσεις ποιητικών εκδόσεων και μικρές ευχετήριες κάρτες (σουριμόνο). Από το έτος 1798 ασχολήθηκε με ξυλόγλυπτα τοπία σε απομίμηση ευρωπαϊκών χαλκογραφιών. Από το 1800 περίπου αυτά τα σχέδια τοπίων και παραστάσεων απέκτησαν το ίδιότυπο στιλ του καλλιτέχνη.Ο Χοκουσάι ήταν ένας από τους πιο πολύπλευρους καλλιτέχνες του στυλ ουκίγιο-ε (εικόνες του επιπλέοντος κόσμου) με ιδιοφυή έλεγχο της σύνθεσης και της τεχνικής. Μετά το 1820 δημιούργησε τα πλέον ώριμα έργα του, ανάμεσά τους περισσότερα από 30.000 σχέδια και διακοσμήσεις σε πάνω από 500 βιβλία, καθώς επίσης πλήθος από σειρές ξυλογλυπτικών παραστάσεων με τοπία, πουλιά, άνθη κλπ.Ένα έργο που θυμίζει κατά κάποιο τρόπο δυτικό στυλ , είναι μία υδατογραφία του όρους Φούτζι , από τον Χιρόσι Γιοσίντα ,ο οποίος είναι ζωγράφος του 20ου αιώνα και φημισμένος καλλιτέχνης του ουκίγιο-ε. Ήταν πασίγνωστος για τα έργα του που απεικονίζουν τοπία. Ο Γιοσίντα ταξίδεψε εκτεταμένα και είναι γνωστός για τις ξυλογραφίες τύπου ουκίγιο-ε με απεικονίσεις μη Ιαπωνικών θεμάτων όπως του Ταζ Μαχάλ, των Ελβετικών άλπεων, του Γκραντ Κάνυον και άλλων εθνικών πάρκων στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής . Άλλος αρκετά γνωστός καλλιέχνης , είναι ο Κιταγκάουα Ουταμάρο (喜多川歌麿) (π. 1753 - 1806) που ήταν ένας Ιάπωνας ζωγράφος και ένας από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της παραδοσιακής ξυλογραφίας ουκίγιο-ε. Είναι γνωστός ιδιαίτερα για τις δεξιοτεχνικά συντιθεμένες σπουδές γυναικών γνωστές ως μπιτζίνγκα. Δημιούργησε επίσης πολλά έργα με θέματα από τη φύση ιδιαίτερα εικονογραφημένα βιβλία εντόμων. Τα έργα του έγιναν γνωστά στη Ευρώπη στα μέσα του 19ου αιώνα και ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή στην Γαλλία. Επηρρέασαν δε βαθειά τους Ευρωπαίους ιμπρεσσιονιστές, ιδιαίτερα η τεχνική έμφασης στο φώς και στη σκιά. Τέλος , χαρακτηριστική συνήθεια απεικόνισης ανδρικών μορφών , και συγκεκριμένα ηθοποιών του θεάτρου Καμπούκι , είναι αυτή του Ουταγκάουα Τογιοκούνι . Ο Ουταγκάουα Τογιοκούνι ή Τογιοκούνι (Ιαπωνικά: 歌川豐國), (1769, Έντο - 1825, Έντο) ήταν ένας μεγάλος Ιάπωνας ζωγράφος ουκίγιο-ε . Συχνά αναφέρεται σαν Τογιοκούνι Α' για να διαχωριστεί από τους μαθητές της σχολής του που πήραν το καλλιτεχνικό του όνομα ή γκό μετά το θάνατό του. Ήταν ο επικεφαλής της σχολής Γιαπωνέζικης ξυλογραφίας που κυριάρχησε στην καλλιτεχνική ζωή της Ιαπωνίας τον 19ο αιώνα.

Ισλαμική Τέχνη

2009-02-02T15:45:00.005+02:00

Η ενότητα των έργων του Ισλαμικού πολιτισμού, με όλες τις επιμέρους παραλλαγές, που εμφανίζουν οι εκδηλώσεις του από τις Ινδίες και την Περσία, τη Μεσοποταμία και τη Μικρά Ασία, τη Μέση Ανατολή, την Αραβία, την Αίγυπτο και τη Β. Αφρική ως τη Σικελία και την Ισπανία, συγκαταλέγεται στις πιο σημαντικές παγκοσμίως.Πάνω από 8.000 δείγματα κεραμεικής, μεταλλοτεχνίας, χρυσοχοΐας, υφαντικής ξυλογλυπτικής, υαλουργίας, μικρότερες ομάδες από οστέινα αντικείμενα, ενεπίγραφες επιτύμβιες στήλες, και όπλα, καθώς και τον εσωτερικό μαρμαροθετημένο διάκοσμο μιας αίθουσας υποδοχής ενός αρχοντικού του 17ου αιώνα από το Κάιρο, υπομνηματίζουν με συνέπεια τη συνέχεια του ισλαμικού χρόνου από την πρωτοϊσλαμική ως την οθωμανική εποχή και την εξέλιξη της ισλαμικής τέχνης ως το 19ο αιώνα.Οι συλλογές άρχισαν να συγκροτούνται από τον Αντώνη Μπενάκη στην Αίγυπτο κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, την ίδια περίοδο με τις άλλες μεγάλες συλλογές της Ευρώπης και Αμερικής. Συχνά μάλιστα το υλικό τους αλληλοσυμπληρώνεται με αυτό του Μουσείου Μπενάκη.Στα πιο γνωστά έργα της συλλογής συναριθμούνται τα δύο ξυλόγλυπτα θυρόφυλλα της Μεσοποταμίας του 8ου αιώνα, ένα μοναδικό ψάθινο χαλί της Τιβεριάδος του 10ου αιώνα, το ορειχάλκινο κιβωτίδιο με την υπογραφή του Ισμαήλ ιμπν αλ – Ουάρντ αλ – Μάουσιλι και τη χρονολογία 1220, ο χάλκινος αστρολάβος του Αχμάντ ιμπν αλ – Σαράτζ με χρονολογία 1328/29 και η περίφημη βελούδινη σέλα της Προύσας του 16ου αιώνα.Οι συλλογές της ισλαμικής τέχνης εκτίθενται στο Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης, το οποίο στεγάζεται στο νεοκλασικό κτηριακό συγκρότημα, που δωρήθηκε από το Λάμπρο Ευταξία και βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας κοντά στο αρχαίο νεκροταφείο του Κεραμεικού. Πρωταρχικός στόχος αυτής της προσπάθειας αυτονόμησης της συλλογής είναι η ανάδειξη της ισλαμικής καλλιτεχνικής δημιουργίας, η εύκολη πρόσβαση στο υλικό και η τεκμηριωμένη παρουσίασή του.

Πηγή : Μουσείο Μπενάκη

Οι Αλλοπαρμένοι

2009-01-27T15:35:00.006+02:00

Άρθρο σταλμένο από την Φωτεινή Μ.

Οι Αλλοπαρμένοι

Απο την Ανθή Αγγελοπούλου

Ο Thomas Middleton έχει χαρακτηρισθεί, και δίκαια, ως «ο άλλος Σαίξπηρ». Ήταν απροκάλυπτα αντιμοναρχικός και, ίσως ακριβώς για το λόγο αυτό, τα έργα του δεν έτυχαν της προβολής που τούς άξιζε στην εποχή του. Οι Αλλοπαρμένοι, για παράδειγμα, αφού παίχτηκαν για πρώτη φορά το 1622 στο Phoenix Theatre, μετά ξαναπαίχτηκαν μόνο μία φορά το 1668 και, ύστερα, εξαφανίσθηκαν μέχρι το 1930.
Ο Middleton, σύγχρονος και σήμερα όσο ποτέ, ήδη από τις αρχές του 17ου αιώνα ανέλυσε με δεξιοτεχνία την ψυχή και τη σεξουαλικότητα της γυναίκας όλων των εποχών ανεξάρτητα από καταγωγή, ηλικία και κοινωνική θέση πλάθοντας ολοκληρωμένους ρόλους δυνατών γυναικών με δική τους βούληση και ανεξάρτητη πορεία.
Αυτό διακόσια πενήντα χρόνια πριν τον Ίψεν, στον οποίο πιστώθηκε, τελικά, από τους μελετητές του θεάτρου, η πρωτιά. Στους Αλλοπαρμένους υπάρχουν τρεις τέτοιοι γυναικείοι χαρακτήρες, τριών διαφορετικών κοινωνικών τάξεων. Αριστοκράτισσα, αστή και γυναίκα του λαού. Ο Middleton παίρνει θέση για την κάθε μια τους μέσα από τα λόγια και τις πράξεις τους και εξετάζει την υγεία του μυαλού και της συμπεριφοράς κάθε μιας τους χωρίς έλεος. Όμοια και οι ανδρικοί ρόλοι στο έργο του Middleton γενικά, αλλά και στους Αλλοπαρμένους ειδικότερα, είναι άνθρωποι που αμφισβητούν τις κοινώς παραδεκτές συμπεριφορές και τους κοινώς παραδεκτούς ηθικούς κανόνες. Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι κάθε χαρακτήρας στα έργα του Middleton έχει τη δική του ηθική ταυτότητα. Για τον William Rowley, κωμικό ηθοποιό που συνεργάσθηκε με τον Middleton πολύ λίγα είναι γνωστά. Οι Middleton και Rowley, σύμφωνα με τους μελετητές, έγραψαν μαζί πέντε έργα σε διάστημα πέντε ετών. Στους Αλλοπαρμένους, πιστεύεται ότι ο Rowley έγραψε κυρίως τις σκηνές του ασύλου. «Οι Αλλοπαρμένοι» είναι κράμα σκοτεινής τραγωδίας με γκροτέσκο, έργο γραμμένο με απολύτως σύγχρονο, ρεαλιστικό λόγο και με κινηματογραφικούς ρυθμούς.
Η πλοκή του εκτυλίσσεται σε δύο επίπεδα που κινούνται παράλληλα. Στο ένα, το τραγικό, η βία το τυφλό πάθος και ο ερωτισμός οδηγούν στην καταστροφή και την αυτοκαταστροφή. Τα νήματα κατευθύνονται από το χέρι μιας γυναίκας που θέλει να αποκτήσει το εκάστοτε αντικείμενο του πόθου της με όποιο αντάλλαγμα. Στο άλλο, το γκροτέσκο, ο ζωώδης ανδρικός ερωτισμός μαζί με την ανδρική επιπολαιότητα και ματαιοδοξία γελοιοποιούν τους ανδρικούς χαρακτήρες και αναδεικνύουν τη δύναμη της γυναικείας πίστης. Ο μαστορικά καμωμένος συνδυασμός των δύο στοιχείων, τραγικού και γκροτέσκο, η μαεστρική εναλλαγή των τόπων δράσης (από τη μία η αυλή του φρούραρχου του Alicante με τη ζωή της καλής κοινωνίας και των δήθεν ψυχικά υγιών και από την άλλη ένα άσυλο ψυχοπαθών) και οι καταιγιστικοί ρυθμοί δίνουν στην πλοκή του έργου ιδιαίτερη ένταση και υπογραμμίζουν τη σύγκρουση και τις διαφορές των δύο κόσμων, των γνωστικών και των τρελών, των αρχόντων και των παρακατιανών, των θυμάτων και των θυτών. Στο πρώτο επίπεδο, υπάρχει η ιστορία της Ιωάννας, κόρης του φρούραρχου του Alicante που ερωτεύεται τον Αλσεμέρο, άρχοντα από την Ιταλία, ενώ σε δύο μέρες πρόκειται να παντρευτεί αυτόν που έχει επιλέξει γι αυτήν ο άρχοντας πατέρας της και η ίδια έχει εγκρίνει. Η Ιωάννα είναι αποφασισμένη να φτάσει ακόμη και μέχρι το έγκλημα προκειμένου να ζήσει με τον Αλσεμέρο. Έτσι, επιστρατεύει τον δύσμορφο υπηρέτη του πατέρα της, Ντε Φλόρες, χωρίς ελπίδα ερωτευμένο μαζί της από καιρό, για να εξοντώσει τον ανεπιθύμητο μνηστήρα. Σε αντάλλαγμα, η Ιωάννα υπόσχεται να προσφέρει στον Ντε Φλόρες την πρώτη νύχτα της, παρά το ότι, με κάθε ευκαιρία, τού δείχνει ότι τον απεχθάνεται. Ταυτόχρονα, η Ιωάννα αναθέτει στην υπηρέτριά της, την παρθένα Διαφάντα, ερωτευμένη με τον Τζασπερίνο, φίλο του Αλσεμέρο, και ευτυχισμένη μαζί του, να εξαπατήσει τον ανυποψίαστο Αλσεμέρο μπαίνοντας αυτή, αντί της Ιωάννας, στο κρεβάτι του την πρώτη νύχτα του γάμου τους.
Το σχέδιό της Ιωάννας υλοποιείται μέχρι κεραίας. Πράγματι, ο Ντε Φλόρες παρασύρει και σκοτώνει τον αθώο μνηστήρα και, πράγματι, η Διαφάντα περνάει με τον Αλσεμέρο την πρώτη νύχτα του γάμου του παίρνοντας τη θέση της Ιωάννας. Όμως, όλα ανατρέπονται, όταν η Ιωάννα ανακαλύπτει έκθαμβη και ομολογεί το πάθος της για τον Ντε Φλόρες.Στο δεύτερο –παράλληλο- επίπεδο, υπάρχει η γκροτέσκα ιστορία του Αλίμπιους, ηλικιωμένου ψυχίατρου και διευθυντή ασύλου φενοβλαβών στην ίδια πόλη. Ο Αλίμπιους είναι παντρεμένος με την όμορφη και πολύ νεώτερή του Ισαβέλλα. Από τη μια τη ζηλεύει τυραννικά, από την άλλη, δεν τής δείχνει την αγάπη και το ενδιαφέρον του. Η Ισαβέλλα αποτελεί δικαιολογημένα το μήλο της έριδος διαφόρων μνηστήρων που την πολιορκούν με κάθε τρόπο διεκδικώντας μια θέση στο κρεβάτι της. Από τη μια, ο Λόλιο (βοηθός του Αλίμπιους) και, από την άλλη, ο Φρανσίσκους και ο Αντόνιο (δύο νέοι από την ακολουθία του πατέρα της Ιωάννας) που προσποιούνται τους τρελούς για να κλειστούν στο άσυλο ώστε να βρεθούν κοντά της. Οι τρεις τους δεν το βάζουν κάτω και μηχανεύονται διάφορους τρόπους για να κερδίσουν την Ισαβέλλα, ο καθένας για τον εαυτό του. Η πίστη της Ισαβέλλας στον Αλίμπιους και η ατομική της αξιοπρέπεια ακυρώνει όλα τους τα σχέδια και εξευτελίζει τα τερτίπια τους και τους ίδιους.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :

Μετάφραση : Γιώργος Σεβαστίκογλου

Σκηνοθεσία : Κοραής Δαμάτης

Σκηνικά – Κοστούμια : Κοραής Δαμάτης

ΠΑΙΖΟΥΝ (με αλφαβητική σειρά) :

Αθανασοπούλου Σοφία, Γεωργαλής Χρήστος, Καραμπέτσης Δημήτρης, Μαύρος Δημήτρης, Πολυζωίδης Ιωσήφ, Χουρδάκης Μανώλης, Χρυσάιδου Κορίνα, Χρυσομάλλης Λεωνίδας

Info: Θέατρο «Αγγέλων Βήμα», Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια, Τηλέφωνο : 210-5242211-3

Elvis Presley

2009-01-25T11:44:00.005+02:00

Ο Έλβις Άρον Πρίσλεϊ (8 Ιανουαρίου 1935 - 16 Αυγούστου 1977) γεννήθηκε στο Τουπέλο του Μισισίπι. Γνωστός και με το ψευδώνυμα "Βασιλιάς της Rock 'n' Roll" και "Βασιλιάς" (αγγ. "The King"), ήταν τραγουδιστής, μουσικός και ηθοποιός ενώ θεωρείται από πολλούς ως ένας από τους μεγαλύτερους διασκεδαστές των τελευταίων 50 ετών.
Ξεκίνησε τραγουδώντας μουσική rockabilly για την εταιρεία Sun Studios, με πολλά κομμάτια rhythm and blues, gospel και country, ενώ ο συνδυασμός όλων αυτών των οδήγησε προς την καθαρή rock & roll μουσική. Επιτυχία γνώρισε όμως και με μπαλάντες αλλά και με κομμάτια country, μπλουζ, ποπ, φολκ, αγγίζοντας κάποιες στιγμές ακόμη και τη τζαζ. Μπορούσε να φέρει εις πέρας έναν πολύ μεγάλο αριθμό ειδών μουσικής, πάντα με την ίδια επιτυχία, χάρη στην άκρως προσαρμόσιμη φωνή του.
Ο Έλβις Πρίσλεϊ κυκλοφόρησε 75 albums ανάμεσα στο 1956 και το 1977. Υπολογίζεται πως έως και σήμερα έχουν πουληθεί πάνω από 1 δισεκατομμύριο αντίτυπα, περισσότερα από κάθε άλλο καλλιτέχνη. Πολλά από αυτά έγιναν χρυσά ή πλατινένια, ακόμη και περισσότερες από μια φορές. Εκτός αυτών, τιμήθηκε με 14 υποψηφιότητες για βραβείο Grammy, εκ των οποίων 3 φορές ήταν και ο νικητής. Στην ηλικία των 36 ετών τιμήθηκε με το Grammy Lifetime Achievement Award για το σύνολο της καριέρας του. Εκτός της καριέρας στη μουσική, ο Πρίσλεϊ συμμετείχε και σε 33 κινηματογραφικές ταινίες. Αν και οι κριτικοί ποτέ δεν τις σχολίασαν με διθυράμβους, ήταν ιδιαίτερα κερδοφόρες. Ακόμη, ιστορικές έχουν μείνει οι τηλεοπτικές εμφανίσεις του και τα ειδικά αφιερώματα που του έγιναν.
Πέθανε πρόωρα το 1977 σε ηλικία 42 ετών από καρδιακή αρρυθμία, ένας θάνατος που ήρθε πιο γρήγορα κυρίως λόγω της κακής διατροφής, των εξουθενωτικών ωραρίων αλλά και των φαρμάκων που χρησιμοποιούσε σε μεγάλες ποσότητες. Παρόλα αυτά, μετά το θάνατο του, υπήρξε σύγχυση, ακόμη και φημολογία πως ο Πρίσλεϊ ζει έως και σήμερα. Στις 18 Ιουλίου 1953, ο Πρίσλεϊ πληρώνει $3.25 για να ηχογραφήσει ένα δίσκο στη Sun Studios με τα τραγούδια My Happiness και That's When Your Heartaches Begin. Ο Πρίσλεϊ έδωσε αυτό το δίσκο στη μητέρα του, ως δώρο για τα γενέθλια της. Επέστρεψε στη Sun Studios στις 4 Ιανουαρίου 1954 και πλήρωσε $8.25 για να ηχογραφήσει ένα δεύτερο δίσκο με τα τραγούδια I'll Never Stand in Your Way και It Wouldn't Be the Same Without You. Ο ιδρυτής του μικρού στούντιο ηχογραφήσεων, Σαμ Φίλιπς, ο οποίος είχε ήδη ηχογραφήσει καλλιτέχνες όπως οι Howlin' Wolf, James Cotton, B.B. King και Little Milton, έψαχνε για έναν λευκό με νέγρικο ήχο και συναίσθημα. Ο Πρίσλεϊ εμφανίστηκε στη κατάλληλη χρονική στιγμή, οπότε στις 26 Ιουνίου 1954 αυτός και η συνεργάτης του, Marion Keisker, τον καλούν στο στούντιο για ένα δοκιμαστικό.
Ο Έλβις έπαιξε με τους Scotty Moore και Bill Black αλλά αρχικά το δοκιμαστικό κρίθηκε αποτυχημένο. Κατά την διάρκεια μιας πρόβας όμως πάνω στο τραγούδι That's All Right, ο Phillips έκρινε το αποτέλεσμα ικανοποιητικό και στις 19 Ιουλίου 1954 το έδωσε στη κυκλοφορία. Ο δίσκος έγινε επιτυχία και η φήμη του Πρίσλεϊ άρχισε να εξαπλώνεται, παρά τις όποιες διαμαρτυρίες υπήρξαν γύρω από τη μουσική του. Το δεύτερο single του με τα Good Rockin' Tonight και I Don't Care if the Sun Don't Shine κυκλοφόρησε στις 25 Σεπτεμβρίου 1954. Η καριέρα του αρχίζει να παίρνει εθνικές διαστάσεις, όταν στις 28 Ιανουαρίου 1956 μαζί με τους Moore, Black και D.J. Fontana έκαναν την πρώτη τους τηλεοπτική εμφάνιση στην εκπομπή Stage Show, σε μια σειρά οκτώ παραστάσεων.Το άστρο του Presley είχε αρχίσει να τρεμοσβήνει την εποχή που ο ίδιος αφιερώνονταν εξ ολοκλήρου στη κινηματογραφική του καριέρα και η Βρετανική "επιδρομή" στις ΗΠΑ ήταν πλέον γεγονός, με τους Beatles να ηγούνται αυτής. Έως και τα τέλη της δεκαετίας του '60, ο Presley συμμετείχε σε μια σειρά ταινιών οι οποίες, αν και κερδοφόρες, δεν είχαν κάτι ιδιαίτερο να επιδείξουν όσον αφορά τη μουσική τους. Ο ίδιος ήταν ιδιαίτερα απογοητευμένος από την πορεία που είχε πάρει η καριέρα του. Αυτό οδήγησε σε ένα μαγνητοσκοπημένο κονσέρτο που αργότερα ονομάστηκε "'68 Comeback Special", μεταδόθηκε από το NBC στις 3 Δεκεμβρίου 1968 και αργότερα κυκλοφόρησε σε album απο την RCA. Ο Presley είχε να δώσει ζωντανή παράσταση απο το 1961 στο Περλ Χάρμπορ. Αν και δεν είχε τον τεράστιο προϋπολογισμό των κινηματογραφικών του ταινιών, ο Presley κατάφερε να βγάλει μέσα από αυτό μια παράσταση συναισθηματικού μεγαλείου, με ερμηνείες που τον έφερναν και πάλι πίσω στις ρίζες του rock 'n' roll. Απέφυγε να κάνει ένα απλό Χριστουγεννιάτικο σόου, όπως αρχικά αποσκοπούσε ο Tom Parker. Η επιστροφή του 1968 ακολουθήθηκε από ζωντανές συναυλίες το 1969, αρχικά στο Λας Βέγκας και έπειτα σε ολόκληρη την έκταση των ΗΠΑ, με αριθμό-ρεκόρ θεατών στις περισσότερες από αυτές. Παρ όλη την επιτυχία αυτών , ήταν η αρχή μιας νέας εποχής για τον Elvis, κατά την οποία απομακρύνθηκε από τα "ρεύματα" που εκείνη την εποχή είχαν παγιωθεί από τους Beatles και Rolling Stones. Πολλοί ήταν αυτοί που άσκησαν κριτική σε αυτήν την απομάκρυνση από τις ρίζες του.
Μετά από εφτά χρόνια μακρυά από τα charts, το τραγούδι του Presley "Suspicious Minds" έφτασε στο νούμερο 1 του Αμερικανικού Billboard στις 1 Νοεμβρίου 1969. Από το 1969 έως το 1971 θα κυριαρχήσει στις πωλήσεις δίσκων σε πολλές χώρες, με 20 συνεχόμενες επιτυχίες. Μετά από μια δεκαετία κινηματογραφικών ταινιών, η δεκαετία του '70 σηματοδότησε την επιστροφή του καλλιτέχνη σε μια καθαρά μουσική καριέρα. Η αρχή έγινε με το single "Kentucky Rain" το οποίο μόνο στις ΗΠΑ πούλησε πάνω από 500000 αντίτυπα. Ακολούθησε μια σειρά επιτυχημένων δίσκων και παραστάσεων, όπως τα "Elvis Country", "Love Letters", "That’s The Way It Is" κ.α. Το 1973, η χρονιά ξεκίνησε με δύο παραστάσεις στη Χαβάη, μια από τις οποίες μεταδόθηκε ζωντανά σε όλο το κόσμο μέσω δορυφόρου και τη παρακολούθησαν πάνω από 1 δισεκατομμύριο τηλεθεατές. Κυκλοφόρησε και σε album με την ονομασία "Aloha from Hawaii via Satellite". Παρά τις επιτυχίες και ιδιαίτερα μετά το διαζύγιο του το 1973, ο Presley άρχισε να γίνεται ιδιαίτερα απόμακρος και να παίρνει συνεχώς βάρος, ενώ μάχονταν και από μια εξάρτηση στα φάρμακα με συνταγή, τα οποία είχαν μεγάλο αντίκτυπο στην εμφάνιση του αλλά και στην απόδοση του πάνω στη μουσική. Παρά τα όποια προβλήματα, ο Prelsey συνέχισε τις συναυλίες και τα νέα albums για τα επόμενα χρόνια. Το 1977 βρήκε το Presley να μάχεται με τον εαυτό του, καθώς είχε μετατραπεί σε μια καρικατούρα αυτού που ήταν πριν μερικά χρόνια. Πολλές συναυλίες δεν δόθηκαν καθόλου ενώ δεν ήταν λίγες αυτές στις οποίες το ηχητικό αποτέλεσμα ήταν κάτω του μετρίου. Μαχόμενος με την πολύ κακή του υγεία, έκανε τη τελευταία του ζωντανή εμφάνιση στην Ιντιανάπολις, στις 26 Ιουνίου 1977.Στις 16 Αυγούστου 1977 στο Μέμφις του Τενεσί, ο Elvis βρέθηκε ξαπλωμένος στο πάτωμα από τη μνηστή του Ginger Alden, στο σπίτι του, την βίλα Graceland, στο Μέμφις του Τενεσί. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Baptist Memorial όπου και στις 3:30 μ.μ. ανακοινώθηκε ο θάνατος του. Ο Elvis Presley έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 42 ετών. Σε μια συνέντευξη τύπου που δόθηκε αργότερα, οι γιατροί ανακοίνωσαν πως ο θάνατος επήλθε από καρδιακή αρρυθμία η οποία προκλήθηκε από μια μεγάλη δόση φαρμάκων. Η κηδεία του Presley ήταν ένα εθνικό γεγονός, ενώ την παρακολούθησαν εκατοντάδες χιλιάδες φίλοι του, θαυμαστές και δημοσιογράφοι. Η ταφή του Presley αρχικά έγινε στο νεκροταφείο του Forest Hill στο Μέμφις, δίπλα από τη μητέρα του, αλλά για λόγους ασφαλείας οι σωροί μεταφέρθηκαν στη Graceland. Μετά το θάνατο του άρχισαν να κυκλοφορούν διάφορες φημολογίες, από τον τρόπο με τον οποίo πέθανε μέχρι και το αν βρίσκεται ακόμη στη ζωή.

Thomas Middleton

2009-01-22T17:06:00.009+02:00

Ο Thomas Middleton (1580 – 1627) ήταν Άγγλος θεατρικός συγγραφέας και ποιητής . Μαζί με τους John Fletcher και Ben Jonson , αποτελεί έναν απο τους πιο επιτυχημένους και παραγωγικούς θεατρικούς συγγραφείς κατά τη διάρκεια της Ιακωβιανής περιόδου. Ήταν ένας εκ των ολίγων που είχαν καταφέρει να επιτύχουν το ίδιο εξαιρετικό αποτέλεσμα όσο στη τραγωδία , τόσο και στη κωμωδία.

Γεννήθηκε στο Λονδίνο .Το 1598 , παρευρέθηκε στο κολλέγιο της βασίλισσας , στην Οξφόρδη , χωρίς να λάβει κάποιον βαθμό . Περίπου εκείνη την εποχή , έγραψε 3 μακροσκελή ποιήματα , εκ των οποίων κανένα δεν απέφερε κάποια ιδιαίτερη επιτυχία. ένα απο αυτά τα βιβλία , σατυρικού περιεχομένου , απογορεύτηκε και κάηκε μετά απο απόφαση της αγγλικής Εκκλησίας. Στις αρχές του 1600 , έγραψε κάποια εγχειρίδια περί τοπικού βίου , συμπεριλαμβανομένου του "Penniless Parliament of Threadbare Poets" , το οποίο ανατυπώθηκε πολλές φορές , και τοποθετήθηκε ως θέμα κάποιας κοινοβουλευτικής έρευνας .

Ο Middleton παντρεύτηκε το 1603 . Τον ίδιο όμως χρόνο , λόγω ξεσπάσματος της πανώλης , οι αρχές αναγκάστηκαν να κλείσουν τα θέατρα. Λόγω αυτών το γεγονότων όμως , ο Middleton κατάφερε να εξασκηθεί συνθέτοντας διάφορα πεζογραφήματα , περνώντας και στο Δράμα , με αποτέλεσμα η περίοδος αυτή να χαρακτηριστή ως η καλύτερη εποχή του .

Το 1610 , ξεκίνησε μία προσοδοφόρο συνεργασία με τον William Rowley , με τα έργα "Wit at Several Weapons" και "A Fair Quarrel". Παράλληλα , δούλευε το έργο του "A Chaste Maid in Cheapside" (1613). Εκείνη τη περίοδο έκανε κάποιες προσπάθειες οσον αφορά τα δραματικά του έργα , ποιώντας κάποιες αναθεωρήσεις στα "Macbeth" και "Measure for Measure" , ενώ συγχρόνως , εισχωρούσε όλο και πιο βαθιά σε πολιτικά ζητήματα. Αυτή του η σύνδεση με τη πολιτική έγινε επίσημη , όταν το 1620 , έλαβε δικό του πολιτικό αξίωμα , το οποίο κράτησε ως τον θάνατό του . Αυτά του τα καθήκοτα όμως , δεν διέκοψαν τη παραγωγή δραματικών έργων . Το 1620 , ανέβηκαν το "The Changeling" , και διάφορες κωμικοτραγωδίες . Η φήμη του όμως , μπήκε σε μία κακή πορεία όταν το έργο του "A Game at Chess " , χρησιμοποιήθηκε ώστε να παρουσιάσει με ειρωνικό τρόπο κάποιες δολοπλοκίες που δημιουργούνταν στην Ισπανική Αυλή. Το έργο διακόπηκε μετά απο 9 παραστάσεις , έπειτα απο καταγγελία ενός Ισπανού πρεσβευτή . Λόγω του συγκεκριμένου έργου , δέχθηκε απειλές για πιθανή απαγόρευση της συγγραφής του .

Ο Middleton , πέθανε στο σπίτι του στο Newington , το 1627 .

Με αφορμή τη παραπάνω εγγραφή :

Το έργο των Thomas Middleton και William Rowley , "Οι Αλλοπαρμένοι" , είναι η νέα παραγωγή του Αγγέλων Βήμα , σε σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη .
*

Το έργο γράφτηκε και πρωτοπαρουσιάσθηκε στο Λονδίνο το 1622 και η πλοκή του εκτυλίσσεται σε δύο παράλληλα επίπεδα: το πρώτο στην αυλή των αριστοκρατών της Αλικάντης όπου η βία, το τυφλό πάθος και ο ανεξέλεγκτος ερωτισμός οδηγούν μία δαιμόνια γυναίκα στην καταστροφή και την αυτοκαταστροφή στην προσπάθειά της να αποκτήσει αυτό που, κάθε φορά, είναι το αντικείμενο του πόθου της και, το δεύτερο, σε ένα άσυλο φρενοβλαβών, στο οποίο δέχονται να εγκλεισθούν δηλώνοντας «τρελοί» διάφοροι νέοι της ίδια πόλης στην προσπάθειά τους να πλησιάσουν και να αποκτήσουν την εύνοια της πανέμορφης, αλλά πιστής συζύγου του ηλικιωμένου διευθυντή.Ο μαστορικά καμωμένος συνδυασμός των δύο στοιχείων, τραγικού και γκροτέσκο, η μαεστρική εναλλαγή των τόπων δράσης, η υποβλητική ατμόσφαιρα και οι κινηματογραφικοί ρυθμοί δίνουν στην πλοκή του έργου ιδιαίτερη ένταση και υπογραμμίζουν τη σύγκρουση και τις διαφορές των δύο κόσμων, των γνωστικών και των τρελών, των αρχόντων και των παρακατιανών, των θυμάτων και των θυτών.

Μετάφραση- Διασκευή: Γιώργος Σεβαστίκογλου

Σκηνοθεσία - Σκηνικά - Κοστούμια - Φωτισμοί: Κοραής Δαμάτης

Εκγύμναση ηθοποιών : Μαρίζα Τσίγκα

Μάσκες : Δήμητρα Καίσαρη - Κατερίνα Θεοφανοπούλου

Σπαθογραφία : Κωνσταντίνος Μπουμπούκης

Παίζουν : Λεωνίδας Χρυσομάλλης, Χρήστος Γεωργαλής, Κορίνα Χρυσάϊδου, Σοφία Αθανασοπούλου, Σήφης Πολυζωίδης, Δημήτρης Καραμπέτσης, Δημήτρης Μαύρος, Μανώλης Χουρδάκης

Παραστάσεις: Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο, 9.15 μ.μ. και Κυριακή 7.15 μ.μ Λαϊκή απογευματινή: Σάββατο 6.15 μ.μ

AΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ : Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια,

τηλ . : 2105242211

Απόγ: Σάβ. (λαϊκή) 6.15 μ.μ., Κυρ. 7.15 μ.μ.

Βραδ: Πέμ., Παρ., Σάβ. 9.15 μ.μ.

John Collier

2009-01-11T11:42:00.006+02:00

Με αφορμή το cd που μου έγγραψε η αγαπημένη μου φίλη , Φωτεινή , θα σας παρουσιάσω έναν από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες , John Collier.Ο John Collier , ήταν ένας από τους πιο ταλαντούχους και προεξέχοντες ζωγράφους πορτρέτων , της εποχής του. Ζωγράφος λοιπόν , αλλά και συγγραφέας, γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου του 1850 , κι έφυγε στις 11 Απριλίου του 1934 . Το ύφος του , ανήκει στο προραφαηλικό κίνημα. Κατέχει μία ευρεία σειρά πορτρέτων , για παράδειγμα , το 1893 τα θέματά του περιελάμβαναν τον επίσκοπο του Shrewsbury (Sir Lovelace Stamer), A Glass of Wine with Caesar Borgia , μια Μάγγισα , έναν αγύρτη , και τον επίσκοπο του Hereford (Dr Atlee). Αρκετά διάσημα είναι τα έργα του , Lady Godiva (Circa 1898) , και Lilith. Άλλα έργα του , The Land Baby (1899) , The Confession , το πορτρέτου του βασιλιά George V , The Priestess of Delphi , Tannhauser in the Venusberg (1901) , Clytemnestra after the Murder (ένα από τα αγαπημένα μου , πιο..σκοτεινά θέματα , λόγω του χαρακτηριστικά καθηλωτικού ύφους , αλλά και στη στάση του σώματος της Κλυταιμνήστρας ) . Προσωπικά , διέκρινα κάποια κοινά στοιχεία με τον επίσης αγαπημένο John W. Waterhouse , ο οποίος ανήκει επίσης στους προραφαηλίτες. Ένα από αυτά τα στοιχεία είναι η εξαιρετική απεικόνιση γυναικείων προσώπων , και συγκεκριμένα διάσημων γυναικών , κυρίως από τη μυθολογία , και μάλιστα την ελληνική , όπως την Κλυταιμνήστρα του Collier , και την Αριάδνη του Waterhouse.

(για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία : εδώ )

Superflat Art

2009-01-08T21:51:00.011+02:00

Μην με ρωτήσετε τι είναι αυτό. Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω , είναι οτι μου το έστειλε η φίλη μου η Άντζυ , και μου το ονόμασε "SuperflatArt".Περίεργη,αλλά*μ'αρέσει... Τρελιάρικα χρώματα , ατελής φατσούλες και ακαταλαβίστικα θέματα , κάνουν τα έργα να μοιάζουν δημιουργίες ενός παιδιού με αχαλίνωτη φαντασία. Any way , στα παιδάκια μου αρέσει , στους φίλους μου αρέσει , στα παιδιά των φίλων μου αρέσει , και καλά θα κάνει να αρέσει σε όλους!!Χαχα...κι αυτό γιατί , ούσα ξέχειλη από χρώμα , ευτυχία , άρωμα εφηβείας και παιδική αφέλεια , η Superflat Art μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο να νιώσει την νηφαλιότητα , τη γαλήνη ενός μικρού παιδιού. Όσο για το βαθύτερο περιεχόμενό της , βλέπουμε πρόσωπα τύπου "anime" .Κοινώς , πρόκειται για ένα καλλιτεχνικό καρτούν.Ίσως σε μερικές , να βλέπουμε σεξουαλικές σκηνές , κατα τη διάρκεια ή πριν την ερωτική πράξη. Εκ τους ασφαλούς , το ερμηνεύω σαν τις πρώτες ερωτικές/σεξουαλικές ορμές των εφήβων , τις πρώτες τους ίσως απόπειρες καθώς και την είσοδό τους στον κόσμο του σεξ. Έπειτα , η πληθώρα των γυμνών σωμάτων -κατά τη γνώμη μου πάντα- ίσως και να απεικονίζει την αλλαγή του σώματος ενός ατόμου σε ήβη , και τη βαθύτερη γνωριμία που συνάπτει ο έφηβος με το νέο του σώμα.Τα διάφορα χρώματα και τα κυρίαρχα συναισθήματα που απεικονίζουν τα πρόσωπα , με πρώτη και καλύτερη την έκφραση της απορίας , ίσως να είναι και άμεσα , η απορία η οποία ευθύνεται στην απειρία των εφήβων.

Η Κραυγή - Αγάπη, Οργή και Θάνατος

2009-01-06T02:23:00.012+02:00

Σημαδεμένος από την παιδική του ηλικία από απανωτές οικογενειακές τραγωδίες ο Νορβηγός ζωγράφος ΄Εντβαρντ Μούνκ ήταν κυριευμένος από την ιδέα της αρρώστιας, της αδυναμίας και του θανάτου.

Η ζωή του ήταν στοιχειωμένη από μανία καταδίωξης και συναισθηματική και ψυχική ανασφάλεια. Οι σχέσεις με τις γυναίκες κατέρρεαν από αηδία και έλλειψη εμπιστοσύνης, οι φιλίες συχνά είχαν βίαιη και εχθρική κατάληξη και η ιδιοφυής, σκοτεινή και παράξενη φύση του ήταν συχνά παρεξηγήσιμη. Επίσης η βασανισμένη και προκλητική τέχνη του που στην αρχή δημιούργησε σόκ, τελικά κέρδισε φήμη, ευημερία και τον σεβασμό του κατεστημένου της Τέχνης που τον είχε αρχικά απορρίψει στην γεννέτειρα του Νορβηγία. O καλλιτέχνης είχε τόσα συναισθήματα, πάθη, αγωνίες, θλίψη και πόνο στους πίνακες του που οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να κατανοήσουν γιατί οι εικόνες τους προκαλούσαν τρόμο.

Οι απανωτές απώλειες μελών της οικογένειας του τον είχαν βλάψει ανεπανόρθωτα. Ο εσωτερικός πόνος που είχε ν’αντιμετωπίσει ήταν απίστευτος αλλά τον χρησιμοποίησε προς όφελος του.

΄Εχει εξαιρετικό ενδιαφέρον σαν καλλιτέχνης με πολλούς διαφορετικούς τρόπους με αποκορύφωμα της καρριέρας του τον πίνακα «Η κραυγή», καθώς είναι συγκλονιστική η ίδια η ιστορία αυτού του πίνακα, που όπως και το μεγαλύτερο μέρος του έργου του είναι αυτοβιογραφικό: "Θέλουμε περισσότερα από μιά απλή φωτογραφική απεικόνιση της φύσης. Δεν θέλουμε να ζωγραφίζουμε όμορφες εικόνες γιά να κρεμαστούν στους τοίχους των δωματίων. Θέλουμε να δημιουργήσουμε ή τουλάχιστον ν’ακουμπήσουμε τα θεμέλια μιάς τέχνης που δίνει κάτι στην ανθρωπότητα.Μιά Τέχνη η οποία έχει διάρκεια και προβληματισμό. Μιά Τέχνη δημιουργημένη απ’τα ενδότερα της καρδιάς".

"Στην τέχνη μου προσπάθησα να εξηγήσω στον εαυτό μου την ζωή και το νόημα της. Προσπάθησα επίσης να βοηθήσω άλλους να ξεκαθαρίσουν σημεία της δικής τους ζωής".

Η ΚΡΑΥΓΗ - ΄Εντβαρντ Μούνκ 1893

Το κεφάλι αυτό που θυμίζει νεκροκεφαλή είναι ο Μούνκ με τα χαρακτηριστικά του σκόπιμα παραμορφωμένα γιά να εκφράσουν την τρομακτική μοναξιά και την απόγνωση που ένιωσε ξαφνικά ένα μελαγχολικό απόγευμα...Η δραματική προοπτική της γέφυρας και των γραμμμών που στροβιλίζονται στον ουρανό και στο τοπίο, κυκλώνοντας το κεφάλι ζαλίζει,δημιουργεί ίλλιγο και δίνει την αίσθηση ουρλιαχτού."΄Ενιωσα να με κυριεύει μιά βαθιά αγωνία καθώς είχα ξαφνικά την αίσθηση ότι ο ουρανός έγινε κόκκινος σαν αίμα..Κοκκάλωσα τρέμοντας ενώ ένιωθα να με διαπερνάει μιά δυνατή ατέλειωτη κραυγή απελπισίας".

Andrea Bocelli

2008-12-28T12:55:00.006+02:00

O Andrea Bocelli ,είναι τραγουδιστής ιταλικής καταγωγής.Από την ηλικία των 12 ετών έχει χάσει την όρασή του λόγω ατυχήματος σε ποδοσφαιρικό αγώνα .Για κάποιο σύντομο χρονικό διάστημα εργάστηκε ως δικηγόρος , μα έπειτα αφιερώθηκε στο τραγούδι.Κατά γενική ιδέα το ρεπερτόριό του διασταυρώνει διάφορα είδη μουσικής , με την όπερα μέσα σε αυτά. Ως καλλιτέχνης , έχει παρουσιάσει επτά πλήρεις όπερες ( La bohème, Tosca, IL trovatore, Werther, Pagliacci, rusticana Cavalleria και Carmen ) εκτός από τα διάφορα κλασικά και λαϊκά λευκώματά του . Οι πωλήσεις των δίσκων ως τώρα , του φθάνουν τα 65 εκατομμύρια παγκοσμίως.Γεννήθηκε το 1958 , στη Τοσκάνη της Ιταλίας , από τους Alessandro και Edi Bocelli , και μεγάλωσε στο οικογενειακό αγρόκτημα. Παρουσίασε τη κλίση και τη μεγάλη αγάπη του στη μουσική από μικρή ηλικία. Η μητέρα του , Εdi Bocelli , είχε πει πως η μουσική ήταν η μόνη του ανακούφιση . Από την ηλικία των έξι ετών ξεκίνησε να σπουδάζει μουσική . Διδάχθηκε πιάνο φλάουτο , σαξόφωνο , σάλπιγγα , τρομπόνι, άρπα , κιθάρα και τύμπανο. Παράλληλα , εξασκούνταν στο τραγούδι , αλλά πάντοτε πίστευε πως ήταν από τα παιδιά που τραγουδούν μπροστά σε φίλους και συγγενείς , χωρίς ποτέ να σκεφθεί το ενδεχόμενο του ν'ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι. Στη ηλικία των 12 ετών κερδίζει το πρώτο του μουσικό βραβείο , στον διαγωνισμό μουσικής Margherita d'Oro in Viareggio , με το τραγούδι O Sole Mio. Aφού τελείωσε το γυμνάσιο , το 1970 , σπούδασε νομική στο πανεπιστήμιο της Πίζας. Το 1992 , το Ιταλός αστέρας της ροκ Zucchero , τελεί ακροάσεις διαφόρων τενόρων , με σκοπό να φτιάξει ένα demo του τραγουδιού Miserere , και να το στείλει στον τενόρο Luciano Pavarotti . Ο Α. Bocceli , συμμετείχε στην ακρόαση , και επιλέχθηκε από τον L. Pavarotti . Ο Zucchero τον Pavarotti να φτιάξει το τραγούδι ,το οποίο έγινε σύντομα μια τρομερή επιτυχία που αγαπήθηκε από ολόκλήρη την Ευρώπη. Στη περιοδεία του Zucchero στην Ευρώπη , ο Andrea Bocceli τον συνόδευσε , τραγουδώντας μαζί του ένα ντουέτο. Έτσι ξεκινά να γίνεται ευρύτερα γνωστός , και δόθηκε πληθώρα προτάσεων . Δόθηκαν πολλές σόλο συναυλίες , όπου εκτελέσθηκαν μεταξύ άλλων η "Nessun Dorma" . Αργότερα , ο Andrea Bocceli κερδίζει στο προκατακτικό διαγωνισμό του ιταλικού φεστιβάλ Sanremo , στη κατηγορία Giovani , εκτελώντας δύο μέρη του Miserere . Η νίκη του προκάλεσε εντυπώσεις διότι κατείχε τους περισσότερους ψήφους με διαφορά , που υπήρξαν ποτέ στη κατηγορία των νεοφερμένων. Μετά από αυτό , στις 28 Δεκεμβρίου , εκτείνεται στον "κλασικό" κόσμο , εκτελώντας μία συναυλία στο Teatro Romolo Valli , με τη Reggio Emilia. Τον Φεβρουάριο του 1994 , εισήγαγε στο φεστιβάλ San Remo το Il Mare Calmo Della Sera, κερδίζοντας για άλλη μια φορά στο τμήμα των νεοφερμένων . Το μετέπειτα άλμπουμ με το ντεπούντο του , έφθασε στην κορυφή του ιταλικού top 10 . Τον Μάιο , έκανε μία περιοδεία με την Gerardina Trovato . Τον Σεπτέμβριο , τραγούδησε σε μία φιλανθρωπική συναυλία του L. Pavarotti (περισσότερα για την καριέρα του στην wikipedia ). Παρ'όλο που ο Α. Bocceli είναι αρκετά δημοφιλής , κρατά μία τακτική απόσταση από τα φώτα της διασημότητας . Όσον αφορά τη προσωπική του ζωή , γνώρισε τη σύζυγό του Enrica , με την οποία έχει σήμερα δύο παιδιά , όταν τραγουδούσε σε πιάνο-μπαρ. Παντρεύτηκαν στις 27 Ιουνίου του 1992 . Το πρώτο τους παιδί , Amos , γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του του 1995 , ενώ το δεύτερο , Matteo , τον Οκτώβριο του 1997. Το ζεύγος χωρίζει το 2002 . Έπειτα , γνωρίζει τη Veronica Berti , με την οποία δεν κατάφερε να παντρευτεί λόγω της Καθολικής θρησκείας . Το 2006 , ο Bocelli κατάφερε να πείσει το χωριό του Lajatico , ώστε να ανεγερθεί ένα υπαίθριο θέατρο , το "Teatro del Silenzio". Ο Andrea Bocceli τραγούδησε σε αυτό το θέατρο μόνο για μία νύχτα. Το Teatro del Silenzio , ανοίγει μονάχα μία φορά τον χρόνο για να γίνει η απόδοση κάποιων κομματιών , ενώ όλες τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου παραμένει κλειστό.

Holland Winterland...

2008-12-25T02:58:00.014+02:00

Η Ολλανδική ζωγραφική είναι από μόνη της καθρέφτης μιάς ολόκληρης εποχής. Οι Ολλανδοί παίρνουν γιά θέμα την χώρα τους φτιάχνοντας την προσωπογραφία της. Την αγαπούν γιατί την έχουν διαμορφώσει με τα χέρια τους μετά από αιώνες σκληρής δουλειάς και είναι ιδιαίτερα περήφανοι γι’αυτό.

Αγαπούν να ζωγραφίζουν τα χρυσαφένια τοπία τους που τώρα πιά μπορούν να εκμεταλλεύονται αφού μετέτρεψαν βαλτώδη εδάφη γεμάτα ομίχλη σε εύφορες καλλιέργειες και βοσκότοπους, αγαπούν τις υπέροχες πολύχρωμες τουλίπες τους, αγαπούν τα οικογενειακά γλέντια και τις γιορτές τους, τα μεθύσια στα καπηλειά, τα βαριά ιστιοφόρα τους που τους εξασφαλίζουν κατά κύριο λόγο όλη αυτή την ευημερία.
Αγαπούν ν’απεικονίζουν τα σκοτεινά, υγρά δάση με τους νερόμυλους στις όχθες των ποταμών αλλά και τους χρυσαφένιους υδρατμούς που λούζουν τους αγρούς και τα βοσκοτόπια με τα βοοειδή καθώς και τα νοικοκυρεμένα, γαλήνια εσωτερικά των σπιτιών τους με τις τούβλινες προσόψεις που καθρεφτίζονται στα κανάλια.

΄Ενα από τα μεγάλα θαύματα της Ολλανδικής ζωγραφικής είναι η τεράστια ποικιλία θεμάτων. Η μεγάλη ζήτηση γιά πίνακες, γκραβούρες και χαρακτικά οδήγησε στην εξιδίκευση και κατηγοριοποίηση των θεμάτων που είναι το βασικό χαρακτηριστικό της Ολλανδικής ζωγραφικής του 17ου αιώνα, προσφέροντας εκπληκτικές δυνατότητες σε περιπτώσεις μεμονωμένων ταλέντων με συγκεκριμένη κλίση σ'έναν τομέα.

΄Ετσι υπάρχει το μοναδικό φαινόμενο του διαχωρισμού των ζωγράφων σε τοπιογράφους, θαλασσογράφους , πορτραιτίστες, ηθογράφους και επίσης καλλιτέχνες εξιδεικευμένους σε νεκρές φύσεις ή ακόμα και κείνους με κλίση στο αρχιτεκτονικό σχέδιο.

΄Ενας από τους πιό κορυφαίους τοπιογράφους είναι ο Αβερκάμπ, που απεικόνισε αποκλειστικά χειμερινές σκηνές ψυχαγωγίας του πλήθους πάνω στον πάγο...

Wellcome to...Winter Wonderland!!!

Iceland...

Πηγές: 17ος - "Ο χρυσός αιώνας των Ολλανδών" Φ.Μ

Η μεγάλη Ντίβα

2008-12-20T10:32:00.010+02:00

Η Μαρία Κάλλας γεννήθηκε ως Άννα Μαρία Καικιλία Σοφία Καλογεροπούλου στις 2 Δεκεμβρίου του 1923 στη Νέα Υόρκη. Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς οι γονείς της, Ευαγγελία Δημητριάδη (από την Κωνσταντινούπολη) και Γιώργος Καλογερόπουλος (από τo Nεωχόριο Ιθώμηςστό Μελιγαλά Μεσσηνίας), είχαν μεταναστεύσει στις Η.Π.Α. από την Αθήνα. Εκεί ο πατέρας της ανοίγει φαρμακείο και το 1929 αλλάζει το οικογενειακό επώνυμο από Καλογερόπουλος σε Callas. Τρία χρόνια αργότερα η Μαρία ξεκινά τα πρώτα μαθήματα πιάνου μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή της Υακίνθη. Σε ηλικία 11 ετών έλαβε το πρώτο βραβείο ως "σολίστ" σε διαγωνισμό παιδικών φωνών που είχε διοργανώσει ο ραδιοφωνικός σταθμός της Νέας Υόρκης W.O.R. Η Κάλλας με τη δασκάλα της Ελβίρα .Στα 1937 έρχεται το διαζύγιο των γονιών της και η Μαρία ακολουθεί τη μητέρα της στην Αθήνα, όπου ήδη βρισκόταν η αδελφή της. Αρχικά, αν και μικρότερη από το ηλικιακό όριο εισαγωγής, εγγράφηκε στο Εθνικό Ωδείο του Καλομοίρη με καθηγήτρια τη Μαρία Τριβέλλα ενώ ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών όπου δίδασκε η Ελβίρα ντε Ιντάλγκο (Elvira de Hidalgo) και η οποία θεωρείται ως η κατ’ εξοχήν δασκάλα της Κάλλας. Στις 2 Απριλίου 1939 κάνει το σκηνικό της ντεμπούτο ως Σαντούζα σε μία μαθητική παράσταση της "Αγροτικής Ιπποσύνης" (Cavalleria Rusticana) του Πιέτρο Μασκάνι από το Ωδείο Αθηνών. Λίγο πριν το ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου έρχεται η πρώτη συνεργασία της με την εταιρεία της Λυρικής Σκηνής Αθηνών και στις 21 Οκτωβρίου του 1940, ερμηνεύει τραγούδια από τον Έμπορο της Βενετίας του Ουίλιαμ Σαίξπηρ στο Βασιλικό Θέατρο. Η συνεργασία της με τη Λυρική Σκηνή θα συνεχιστεί και στις 21 Ιανουαρίου 1941 στην πρώτη της μελοδραματική εμφάνιση θα υποδυθεί τη Βεατρίκη στο έργο "Βοκκάκιος" του Φραντς φον Σουπέ στο κινηματοθέατρο Παλλάς. Στις 27 Αυγούστου του 1942 στο θερινό θέατρο Παρκ στην Πλατεία Κλαυθμώνος, στην πρώτη της επαγγελματική εμφάνιση σε όπερα, ερμηνεύει "Τόσκα" του Τζιάκομο Πουτσίνι. Την ίδια χρονιά συμμετείχε σε συναυλία της Λυρικής στη Θεσσαλονίκη. Στις 19 Φεβρουαρίου ερμηνεύει τη Σμαράγδα στον "Πρωτομάστορα" του Μανώλη Καλομοίρη, και εννέα μέρες αργότερα συμμετέχει σε μεγάλη συναυλία για τα συσσίτια της Νέας Σμύρνης στον κινηματογράφο Σπόρτινγκ. Στις 12 Δεκεμβρίου ερμηνεύει άριες του Μπετόβεν και του Ροσίνι σε συναυλία υπέρ των φυματικών.
Λίγο μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα η Κάλλας, εξ αιτίας της υποβάθμισής της στη Λυρική Σκηνή και εν μέσω της πολεμικής των συναδέλφων της που την κατηγορούσαν για συνεργασία με τους κατακτητές, αποφασίζει να επιστρέψει στις Η.Π.Α. Προκειμένου να εξασφαλίσει τα εισιτήριά της δίνει μια αποχαιρετιστήρια παράσταση στην Αθήνα. Το Σεπτέμβριο του 1945 βρίσκεται στη Νέα Υόρκη και ξεκινά την προσπάθεια για ανεύρεση εργασίας αρχικά στη Μητροπολιτική Όπερα, δεν καταφέρνει όμως να υπογράψει συμβόλαιο.
Εντούτοις η ακρόασή της από τον Έντουαρντ Τζόνσον, διευθυντή της Όπερας, φέρνει την προσφορά δύο ρόλων στα έργα "Φιντέλιο" του Μπετόβεν και "Μανταμ Μπατερφλάι" του Πουτσίνι. Η Κάλλας απορρίπτει τους ρόλους. Δε θέλει να τραγουδήσει το "Φιντέλιο" στα αγγλικά, ενώ αισθάνεται πολύ εύσωμη ώστε να ερμηνεύσει την αιθέρια "Μπάτερφλάι".
Η γνωριμία της με τον καλλιτεχνικό διευθυντή της Αρένας της Βερόνα, Τζοβάννι Τζενατέλλο την οδηγεί στην Ιταλία. Εκεί στις 3 Αυγούστου 1947 κάνει την πρώτη της εμφάνιση στην Αρένα της Βερόνα με τη "Τζοκόντα" του Αμιλκάρε Πονκιέλι. Τον ίδιο χρόνο ερμηνεύει την Ιζόλδη από το "Τριστάνος και Ιζόλδη" στη Βενετία υπό την καθοδήγηση του μαέστρου Τούλιο Σεραφίν. Συνάμα έρχεται και η γνωριμία της με τον μουσόφιλο Ιταλό βιομήχανο Τζοβάννι Μπατίστα Μενεγκίνι, με τον οποίο παντρεύονται στις 21 Απριλίου 1949. Ο Μενεγκίνι έχοντας και ρόλο μάνατζερ άσκησε καταλυτική επιρροή στην καριέρα της Κάλλας, υποβάλλοντάς την σε δίαιτα με σκοπό να αποκτήσει καλύτερη εμφάνιση και αποτρέποντάς την από κάθε βιοτική ενασχόληση με την οικονομική κάλυψη, που της παρείχε. Έτσι τον ίδιο χρόνο η Κάλλας κάνει καλλιτεχνικές εμφανίσεις στο Μπουένος Άιρες και το 1950 στο Μεξικό. Στις 7 Δεκεμβρίου 1951 η Κάλλας ανοίγει τη σαιζόν στη Σκάλα του Μιλάνου με το "Σικελικό Εσπερινό", εμφάνιση που της προσφέρει μεγάλη αναγνώριση. Κατά τη διάρκεια των επόμενων επτά ετών η Σκάλα θα είναι η σκηνή των μέγιστων θριάμβων της σε ένα ευρύ φάσμα ρόλων. Το 1955 ανεβάζει την ιστορική παράσταση της "Τραβιάτας" του Βέρντι σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι.
Στις 27 Οκτωβρίου 1956 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης ως "Νόρμα" στο ομώνυμο έργο του Μπελλίνι. Στις 5 Αυγούστου 1957 επιστρέφει στην Αθήνα και εμφανίζεται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών. Δύο μήνες πριν είχε γνωρίσει τον εφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση σε δεξίωση της κοσμικογράφου Έλσα Μαξγουελ. Η γνωριμία τους θα εξελιχθεί σε μία από τις πλέον συζητημένες σχέσεις στην ιστορία.
Το 1960 τραγουδά στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου "Νόρμα" και το επόμενο έτος "Μήδεια" σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή. Το 1962 επανέρχεται στη Σκάλα του Μιλάνου και αποθεώνεται σαν Μήδεια σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή και κοστούμια Γιάννη Τσαρούχη. Τον Ιανουάριο του 1964 πείθεται από το Φράνκο Τζεφιρέλι να συμμετάσχει σε μία νέα παραγωγή της "Τόσκα" στη σκηνή του Covent Garden. Η παράσταση εκθειάζεται από τους κριτικούς ενώ ακολουθεί την ίδια χρονιά νέος καλλιτεχνικός θρίαμβος στην Όπερα των Παρισίων με τη "Νόρμα". Παρά τα φωνητικά προβλήματα που έχει αρχίσει να αντιμετωπίζει το παρισινό κοινό την αποδέχεται θερμά.
Στις 5 Ιουλίου 1965 εμφανίζεται για τελευταία φορά σε παράσταση όπερας στο Covent Garden με την "Τόσκα" σε σκηνοθεσία Φράνκο Τζεφιρέλι. Στα 1966 απεκδύεται την αμερικανική υπηκοότητα και λαμβάνει την ελληνική. Με αυτή της την ενέργεια λύεται και τυπικά ο γάμος της με το Μενεγκίνι. Πλέον ελπίζει ότι ο Αριστοτέλης Ωνάσης θα της ζητήσει να παντρευτούν κάτι που τελικά δε γίνεται μια και στις 8 Ιουλίου 1968 ο Έλληνας μεγιστάνας παντρεύεται τη χήρα του Αμερικανού Προέδρου Κέννεντυ, Τζάκυ. Αυτή του η πράξη βυθίζει σε κατάθλιψη την κορυφαία υψίφωνο.Το 1969 γυρίζει σε ταινία τη "Μήδεια" του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Πιερ Πάολο Παζολίνι. Η ταινία δεν έχει τύχη στις κινηματογραφικές αίθουσες. Στις 25 Μαΐου 1970 μεταφέρεται στο νοσοκομείο και γίνεται γνωστό ότι επεχείρησε να αυτοκτονήσει λαμβάνοντας μεγάλη δόση βαρβιτουρικών.
Το 1973 σκηνοθετεί στο Τορίνο μαζί με τον Τζουζέπε ντι Στέφανο τον "Σικελικό Εσπερινό" και την ίδια χρονιά ξεκινά μαζί του μια παγκόσμια καλλιτεχνική περιοδεία. Στις 8 Δεκεμβρίου η Κάλλας τραγούδησε στην Όπερα των Παρισίων, όπου το κοινό την κάλεσε στη σκηνή 10 φορές καταχειροκροτώντας την. Η τελευταία της εμφάνιση έγινε στην πόλη Σάπορο της Ιαπωνίας στις 11 Δεκεμβρίου του 1974. Η Μαρία Κάλλας πέρασε στην αιωνιότητα στις 16 Σεπτεμβρίου 1977 στο Παρίσι. Η κηδεία της έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου και, αφού το σώμα της αποτεφρώθηκε όπως επιθυμούσε, την άνοιξη του 1979 η τέφρα της σκορπίστηκε στο Αιγαίο.
*
*
*

*
«είναι πολύ παράξενο συναίσθημα να είμαι ζωντανός μύθος, ενώ βρίσκομαι ακόμη στη γη. Ίσως θα ήταν καλύτερο αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που θαυμάζουν τη φωνή μου, αποφάσιζαν να με θεωρούν αθάνατη μετά το θάνατό μου. Αν γινόταν αυτό θα καθόμουν πάνω σε κάποιο σύννεφο, θα κοίταζα κάτω και θα απολάμβανα το θέαμα αντί να κάθομαι και να ανησυχώ αν θα καταφέρω να βγάλω τις ψηλές μου νότες».

Georges Rouault - Ο κλόουν

2008-12-15T00:25:00.027+02:00

Ο Zώρζ Ρουώ γεννήθηκε μιά νύχτα εκρήξεων στην αναταραχή της Παρισινής Κομμούνας του 1871 στο κελλάρι μιάς υποβαθμισμένης φτωχογειτονιάς και ήταν γιός τεχνίτη. Τα ανάλαφρα κι εκπλεπτυσμένα χρώματα των ιμπρεσσιονιστών δεν ταίριαζαν ποτέ στην παλέττα του, που περιέχει πολλά κόκκινα,τυρκουάζ και χρυσά και πλαισιώνεται από σκληρά μαύρα περιγράμματα που θυμίζουν τεχνική βιτρώ.Οι φιγούρες του είναι βγαλμένες από τις ακρότητες της ζωής, γι’αυτό και είναι ο περισσότερο εξπρεσσιονιστικός απ’όλους τους Φώβ. Βασανισμένοι άγιοι και χαμένες ψυχές από τον κόσμο της νύχτας είναι τα αγαπημένα του θέματα και επίσης ή ακόμα και τα τοπία του που θυμίζουν περισσότερο βιβλικά οράματα. Επίσης έχει δημιουργήσει μιά ολόκληρη σειρά λιθογραφιών με θέμα τα πάθη του Ιησού.

The Old King - 1937

Ο κλόουν (1927) παρακολουθεί τα πεπραγμένα της ανθρωπότητας με θλίψη, σαν μέσα από ένα παράθυρο με το βλέμμα χαμηλωμένο κυριευμένος από πόνο.Το όραμα χτίζεται με ρωμαλέες πινελιές, ο κλόουν με την χρυσοποίκιλτη εμφάνιση του έρχεται σε αντίθεση με το κορεσμένο τυρκουάζ του φόντου που συμπιέζεται από τα μαύρα σκληρά πλαίσια.
“Ο κλόουν...είμαι εγώ, είσαι εσύ, όλοι εμείς...” είπε ο Ρουώ. Και πράγματι μέσα σ’αυτό το αλλόκοτο πορτραίτο μπορούμε ν’αναγνωρίσουμε καθαρά τα χαρακτηριστικά του καλλιτέχνη: τα τοξοειδή φρύδια, τα βαθιά χωμένα μάτια και το προεξέχον στόμα με το φαρδύ χείλος. Είναι ο ίδιος σαν ένα άτομο αντικοινωνικό, μοναχικό και βασανισμένο από τις θρησκευτικές του εμμονές που το αινιγματικό γέλιο του μετατρέπεται σε πένθος.

Πηγές:"Από τους Φώβς στον Εξπρεσσιονισμό" Φ.Μ

Federico García Lorca

2008-12-13T10:10:00.005+02:00

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (Federico García Lorca, 5 Ιουνίου 1898 - 19 Αυγούστου 1936) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ισπανούς ποιητές και θεατρικούς συγγραφείς, από τους κορυφαίους εκπροσώπους της ισπανικής γενιάς του '27. Πέρα από το λογοτεχνικό του έργο, ασχολήθηκε επίσης με τη ζωγραφική και τη μουσική.Γεννήθηκε στο Φουέντε Βακέρος, το 1898. Ο πατέρας του ήταν αγρότης κι η μητέρα του δασκάλα πιάνου, προσφέροντας τα πρώτα μαθήματα και στον ίδιο τον Λόρκα. Φοίτησε σε σχολείο Ιησουϊτών στη Γρανάδα και μετά από πιέσεις του πατέρα του, γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Γρανάδα, την οποίαν όμως εγκατέλειψε σύντομα, για να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία, τη μουσική και τη ζωγραφική. Το 1919, εγκαταστάθηκε στη Φοιτητική Κατοικία του Πανεπιστημίου της Μαδρίτης, που τότε λειτουργούσε ως ανοιχτό πανεπιστήμιο, πολιτιστικό κέντρο, της ισπανικής πρωτεύουσας. Εκεί συνάντησε τον Σαλβαδόρ Νταλί, τον σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ, τον ποιητή Ραφαέλ Αλμπέρτι και τον Χιμένεθ. Την ίδια περίοδο συνέθεσε τα πρώτα του ποιήματα που κυκλοφόρησαν το 1921, με τίτλο Βιβλίο Ποιημάτων. Λίγο νωρίτερα, το 1918, είχε δημοσιεύσει το έργο Εντυπώσεις & Τοπία περιδιαβαίνοντας την Καστίλη.
Το 1922, συνεργάστηκε με τον συνθέτη Μανουέλ ντε Φάγια στο Φεστιβάλ Λαϊκής Μουσικής, στη Γρανάδα. Στις παραδόσεις της λαϊκής και τσιγγάνικης μουσικής, πίστευε πως βρίσκει τη βάση των ποιητικών και πνευματικών του ενορμήσεων. Δημιούργημα του, εκείνη την εποχή, ήταν το Ποίημα Του Κάντε Χόντο, λαϊκό τραγούδι της Ανδαλουσίας, που τραγουδιέται από τσιγγάνους με συνοδεία κιθάρας και λίγο αργότερα, το 1924, ξεκίνησε να γράφει το Ρομανθέρο Χιτάνο, έργο που ολοκλήρωσε τελικά το 1927, σύνθεση 18 ποιημάτων με σταθερή στιχουργική μορφή, έκφραση μιας από τις αρχαιότερες μορφές ισπανικής ποίησης. Την ίδια περίοδο συνέθεσε και την Ωδή Στον Σαλβαντόρ Νταλί ενώ παράλληλα έγραψε το θεατρικό έργο Μαριάνα Πινέδα, που πρωτοπαρουσιάστηκε στη Βαρκελώνη, την ίδια χρονιά, σε σκηνογραφία Νταλί, σημειώνοντας επιτυχία. Τα έτη 1929-1930, αναζήτησε νέες πηγές έμπνευσης και ταξίδεψε στις ΗΠΑ και στην Κούβα. Οι εμπειρίες του στις Ηνωμένες Πολιτείες αξιοποιήθηκαν στο ποίημα Ένας Ποιητής Στη Νέα Υόρκη. Επέστρεψε στην Ισπανία το 1931 και συνέθεσε το Ντιβάνι Της Ταμαρίτ, ενώ παράλληλα δούλεψε και πάνω σε έργα για το κουκλοθέατρο. Εκεί έδειξε ξεκάθαρα πως επέλεγε ως κύρια ενασχόλησή του, τη συγγραφή θεατρικών και τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του ολοκλήρωσε τις κορυφαίες του δημιουργίες: Το Σπίτι Της Μπερνάρντα Άλμπα, Ματωμένος Γάμος, Γέρμα, Θρήνος Για Τον Ιγκνάθιο Σάντσεθ Μεχίας, τραγωδίες με θέμα τη κοινωνική καταπίεση κι έκδηλο το ανθρώπινο στοιχείο. Με την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας, οργάνωσε μία θεατρική ομάδα υπό την ονομασία La Barroca, η οποία με τη βοήθεια του Υπουργείου Παιδείας, έδωσε παραστάσεις κλασσικών έργων σε χώρους εργατών κι αγροτικές περιοχές. Το 1936 υποδέχθηκε τον Αλμπέρτι, καθώς επέστρεψε από τη Μόσχα. Συνέταξε μια διακήρυξη συγγραφέων κατά του φασισμού κι ξεκίνησε να γράφει μια σειρά θεατρικών σκηνών με μορφή επιθεώρησης, ωστόσο τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, ξέσπασε ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος. Στις 19 Αυγούστου οι φασίστες Φρανκιστές, τον εκτέλεσαν στην περιοχή της Γρανάδα. Ο τάφος του δε βρέθηκε ποτέ ενώ ήταν τότε σε ηλικία 38 ετών.
Άλλα έργα του: Τα Μάγια Της Πεταλούδας 1925, Τα Πρώτα Τραγούδια 1926, Τραγούδια 1927, Δόκτωρ Περλιμπλίν & Μπελίσα (Οι Φασουλήδες Του Κατσιπόρα) 1928
*
*
*

Μελαχροινός Χριστός

περνά κι' από κρίνο της Ιουδαίας

σε γαρύφαλλο μεταλλάζει

της Ισπανίας.

Κοιτάτε τον από που έρχεται!

Από την Ισπανία

από ουρανό καθάριο και σκοτεινό

και γη λιοψημένη

κι' αυλάκια απ' όπου

λιγοστό κυλά το νερό.

Μελαχροινός Χριστός

με μαλλιά καμμένα

με μάγουλα βαθουλά

κι' άσπρες των ματιών τις κόρες.

Κοιτάτε τον για που τραβά!

***

Αν πεθάνω
αφήστε το μπαλκόνι ανοιχτό.

Το παιδί τρώει πορτοκάλια.
(Απ’ το μπαλκόνι μου το βλέπω)

Ο θεριστής θερίζει το σιτάρι.
(Απ’ το μπαλκόνι μου τον ακούω)

Αν πεθάνω
αφήστε το μπαλκόνι ανοιχτό.

***

Κόρδοβα.
Μακρινή και μόνη.

Άλογο μαύρο, φεγγάρι μεγάλο
κι ελιές στο δισάκι μου.
Αν και ξέρω τους δρόμους,
ποτέ δεν θα φτάσω στην Κόρδοβα.

Μέσ’ απ’ τον κάμπο, μέσ’ απ’ τον αέρα
άλογο μαύρο, φεγγάρι κόκκινο.
Ο θάνατος με κοιτάζει
απ’ τους πύργους της Κόρδοβα.

Αχ, τι δρόμος μακρύς!
Αχ, γενναίο άλογό μου!
Αχ, και με περιμένει ο θάνατος,
πριν φτάσω στην Κόρδοβα!

Κόρδοβα.
Μακρινή και μόνη.

Victoria Francés

2008-12-10T12:58:00.012+02:00

Η Victoria Francés γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου του 1982 στη Βαλένθια της Ισπανίας.

Η τέχνη της είναι εμπνευσμένη καθαρά από τα "gothic" παρασκήνια της τέχνης. Επηρεασμένη , όπως και η ίδια έχει δηλώσει , από τους L. Royo και Brom , Edgar Allan Poe , Anne Rice και Η.P. Lovecraft , η V. Francés δημιουργεί έναν νέο κόσμο , μέσα στους καμβάδες της. Είναι ο κόσμος του παραμυθιού , ενός σκοτεινού παραμυθιού. Μαγεία , σκοτάδι , αίμα , δάκρυ , έρωτας , είναι λίγα από τα χαρακτηριστικά των μορφών της , που δεν είναι άλλες από βρυκόλακες και λυκανθρώπους , θλιμμένες πριγκίπισσες, μάγισσες και σκοτεινές νύμφες. Οι γυναίκες κατέχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Πολλές φορές αποτυπώνεται η θλίψη , η αγωνία αλλά και ο έρωτας , στα σκοτεινά μάτια των προσώπων. Το αίμα , είναι συχνό φαινόμενο στα έργα της Victoria Francés , η οποία φροντίζει να το τοποθετεί διακριτικά πότε στο πρόσωπο , πότε στα δάκτυλα , πότε στα ρούχα , αλλά και σε πολλά άλλα σημεία. Τα δάκρυα , επίσης αγαπημένη συνήθεια , είναι πότε κανονικά , πότε αιμάτινα , προσθέτοντας έτσι ακόμη περισσότερο "σκοτάδι" στο πρόσωπο.

Η Victoria Francés , είναι ίσως η απόλυτη έκφραση του γοτθικού κινήματος , μετά τον σαγητευτικά σκοτεινό L. Royo.

Φωτείνα _ Οι πίνακες μου

2008-12-08T14:05:00.006+02:00

Το μπλέ γυμνό...(μετά τον Ματίς)

Σήλε...ένας αγαπημένος τρελλός ...ο θάνατος ήρθε τελευταίος...

...Back... ...to back...

...χορεύοντας... ...αλλά και σε επιφυλακή...

Κορμός της αλυσσοδεμένης δράσης...
(Μαγιόλ)

...σε περισυλλογή...

Have a drink on me...by AC/DC

Francisco Goya

2008-12-04T19:57:00.009+02:00

Ο Φρανσίσκο Γκόγια (Francisco José de Goya y Lucientes, 30 Μαρτίου 1746 – 16 Απριλίου 1828) ήταν Ισπανός ζωγράφος και χαράκτης. Υπήρξε ζωγράφος της βασιλικής αυλής της Ισπανίας, προσφέροντας τις υπηρεσίες του σε τρεις γενιές μοναρχών και θεωρείται ο σπουδαιότερος Ισπανός καλλιτέχνης, από τα τέλη του 18ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 19ου. Το έργο του, που ανήκει στην περίοδο του ροκοκό και του ρομαντισμού, περιλαμβάνει περισσότερους από 700 πίνακες ζωγραφικής, 900 σχέδια και σχεδόν 300 χαρακτικά, που στο σύνολό τους χαρακτηρίζονται από καινοτομίες και ρηξικέλευθα στοιχεία σύνθεσης.
Αν και υπήρξε διακεκριμένος και αναγνωρισμένος καλλιτέχνης στην Ισπανία, η φήμη του εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη αρκετές δεκαετίες μετά το θάνατό του. Κατά το 19ο αιώνα, το έργο του εκτιμήθηκε από τους ζωγράφους του ρομαντισμού, με κύριο θαυμαστή του τον Ντελακρουά, ενώ την ίδια στάση τήρησαν καλλιτέχνες και θεωρητικοί της τέχνης του 20ού αιώνα, με αποτέλεσμα να αναγνωρίζεται σήμερα ως ένας από τους μείζονες ζωγράφους όλων των εποχών, καθώς και ένας εκ των πρώτων «μοντέρνων» καλλιτεχνών.

Τα πρώτα έργα του Γκόγια, ως επί το πλείστον νωπογραφίες για εκκλησίες και καθεδρικούς ναούς της Σαραγόσας, αποτύπωναν θρησκευτικά θέματα και ήταν επηρεασμένα από την κυρίαρχη τεχνοτροπία του ροκοκό. Μετά την εγκατάστασή του στη Μαδρίτη, το 1774, τού ανατέθηκε να φιλοτεχνήσει προσχέδια για το Βασιλικό Ταπητουργείο της Αγίας Βαρβάρας, με το οποίο ανέπτυξε μία σταθερή συνεργασία. Αυτό το είδος της ζωγραφικής δεν έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης, ωστόσο αποτελούσε πιθανότατα μία ευκαιρία διάκρισης για τον νεαρό Γκόγια, ο οποίος παρουσίασε τα προσχέδια για τους τοιχοτάπητες το 1780, μπροστά στον βασιλιά. Συνολικά συνέθεσε 62 προσχέδια, αντλώντας τα θέματά του με βάση τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα των μελών της βασιλικής οικογένειας, των οποίων τα δωμάτια θα διακοσμούσαν, αποδίδοντας κυρίως σκηνές της καθημερινότητας, όπως στιγμιότυπα από κυνήγι ή διασκεδάσεις. Αρκετά προσχέδια του αποτύπωσαν επίσης τους άνδρες (majos) και τις γυναίκες (majas) των λαϊκών συνοικιών, που διακρίνονταν για την προκλητική τους συμπεριφορά και την ιδιαίτερη ενδυμασία τους. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι συνθέσεις Ο Γάμος και Η Μαριονέτα, στις οποίες διαφαίνεται η κριτική διάθεση του Γκόγια. Η πρώτη αποτελεί ένα σχόλιο αποδοκιμασίας για τους γάμους που πραγματοποιούνταν από οικονομικό συμφέρον, ενώ η δεύτερη σατιρίζει την ικανότητα των γυναικών να χειραγωγούν τους άνδρες.
Από το 1786, χρονιά κατά την οποία έλαβε τον τίτλο του «ζωγράφου του βασιλιά», ο Γκόγια ξεχώρισε και έγινε περισσότερο γνωστός μέσα από τις προσωπογραφίες του, φιλοτεχνώντας κυρίως πορτρέτα εκπροσώπων της άρχουσας τάξης και πλούσιων αστών. Στο ομαδικό πορτρέτο Η Οικογένεια του Καρόλου Δ', ακολούθησε το παράδειγμα του Ντιέγκο Βελάσκεθ, απεικονίζοντας τον εαυτό του σε μία άκρη του πίνακα, όπως είχε κάνει και ο Βελάσκεθ στον πίνακα Las Meninas. Ο Γκόγια είχε μελετήσει το έργο του Βελάσκεθ, ο οποίος επίσης διακρίθηκε ως προσωπογράφος, και πιθανώς επηρεάστηκε από αυτό. Ενδεικτικό είναι ακόμα το γεγονός πως επέλεξε να απεικονίσει με απόλυτα ρεαλιστικό τρόπο τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, χωρίς διάθεση κολακείας. Ανάμεσα στους διακεκριμένους παραγγελιοδότες του Γκόγια, ανήκε επίσης ο πρωθυπουργός της Ισπανίας, Μανουέλ Γκοντόυ.
Το γεγονός της βαριάς ασθένειάς του, που εκδηλώθηκε το 1792 και προκάλεσε μεταξύ άλλων την απώλεια της ακοής του, αποτέλεσε πιθανά την αφορμή για την έντονη διαφοροποίηση των καλλιτεχνικών προσανατολισμών του και την απεικόνιση των προσωπικών του οραμάτων, πέρα από τις επίσημες παραγγελίες που αναλάμβανε. Την περίοδο αυτή ολοκλήρωσε ένα νέο κύκλο έργων μικρών διαστάσεων, ζωγραφισμένα σε πλάκες λευκοσίδηρου, που διακρίνονταν για την πρωτοτυπία, τη φαντασία αλλά και την εφιαλτική ατμόσφαιρα τους. Σε ένα από αυτά, με τίτλο Το Προαύλιο των Τρελών, ο Γκόγια απεικόνισε μία ομάδα τρελών, μερικοί από τους οποίους παλεύουν μεταξύ τους ενώ άλλοι χαμογελούν ή ειρωνεύονται προς τον θεατή. Στον πίνακα φαίνεται αμυδρά μία περίφραξη, ενώ ο φωτισμός εντείνει με τη σειρά του τη ζοφερή ατμόσφαιρα που μεταδίδεται. Στα πλαίσια των «οραματικών» έργων του, ο Γκόγια κυκλοφόρησε το 1799 μία σειρά 80 χαρακτικών, με τον γενικό τίτλο Καπρίτσια (όρος που απέδιδε περισσότερο την έννοια φαντασιώσεις). Για τη δημιουργία των χαρακτικών, υιοθέτησε τη μέθοδο της οξυγραφίας, κυρίως της γραμμικής, αλλά και της τονικής. Οι συνθέσεις σατίριζαν ή καυτηρίαζαν τα ανθρώπινα πάθη ή τα ήθη της κοινωνίας της εποχής, ειδικότερα την εξουσία της Ιεράς Εξέτασης και γενικά του κλήρου, τη στιγμή που ο ίδιος ο Γκόγια αποτελούσε οπαδό του Διαφωτισμού. Λίγες ημέρες μετά την κυκλοφορία τους, τα Καπρίτσια έπαψαν να διατίθενται, πιθανά υπό το βάρος πιέσεων που ασκήθηκαν από εκκλησιαστικούς κύκλους, ενώ το 1803 οι μήτρες των χαρακτικών δόθηκαν ως δώρο στον Κάρολο Δ' και μεταφέρθηκαν στο Βασιλικό Χαλκογραφείο. Τυπώθηκαν εκ νέου πολύ μεταγενέστερα, στα μέσα του 19ου αιώνα, ενισχύοντας σημαντικά τη φήμη του Γκόγια εκτός των ισπανικών συνόρων.
Στα δημοφιλέστερα έργα του Γκόγια ανήκει ο πίνακας Γυμνή maja (La Maja Desnuda), που φιλοτεχνήθηκε περίπου το 1800 και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα γυμνά στην ιστορία της ισπανικής τέχνης. Απεικονίζει μία γυμνή γυναίκα (maja) που σε αντίθεση με ανάλογους παλαιότερους πίνακες (όπου ακολουθείται συνήθως η «αιδήμονα» στάση), δεν επιχειρεί να καλύψει τα επίμαχα σημεία του σώματός της αλλά στρέφει προκλητικά το βλέμμα προς το θεατή. Παραγγελιοδότης του έργου ήταν πιθανώς ο Μάνουελ Γκοντόυ, εκδοχή που εξηγεί ενδεχομένως την ύπαρξη του έργου, καθώς μόνο κάποιος με ανάλογη εξουσία θα μπορούσε να παραγγείλει ένα τόσο προκλητικό θέμα, με δεδομένο πως το γυναικείο γυμνό ήταν απαγορευμένο στη Ισπανία εκείνη την εποχή. Σχετικά με την ταυτότητα του μοντέλου έχουν διατυπωθεί διάφορες πιθανές εκδοχές, ωστόσο καμία δεν έχει αποδειχθεί μέχρι σήμερα. Ο Γκόγια ζωγράφισε επίσης ένα πανομοιότυπο έργο, στο οποίο το μοντέλο απεικονίζεται ντυμένο, με τίτλο Ντυμένη maja (La Maja Vestida). Η πρώτη αναφορά σε αυτό τον πίνακα χρονολογείται στα 1800 και βρέθηκε στο ημερολόγιο ενός χαράκτη και ακαδημαϊκού που επισκέφτηκε το παλάτι του Γκοντόυ. Το γεγονός ότι δεν αναφέρεται η Γυμνή maja, οδηγεί ενδεχομένως στο συμπέρασμα πως αποτελεί μεταγενέστερο πίνακα. Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, ο Γκοντόυ παρήγγειλε την Ντυμένη maja λίγο μετά το γυναικείο γυμνό, έτσι ώστε να εμφανίζει στους καλεσμένους του έναν από τους δύο πίνακες, ανάλογα με την ηθική τους. Οι πίνακες κατασχέθηκαν από την Ιερά Εξέταση το 1815 και ο Γκόγια αναγκάστηκε να απολογηθεί για το «άσεμνο» περιεχόμενό τους.
Η ενασχόλησή του με τη χαρακτική συνεχίστηκε, όταν με αφορμή την εισβολή των γαλλικών στρατευμάτων ολοκλήρωσε ένα κύκλο έργων που ονομάστηκε Συμφορές του Πολέμου, αποτελούμενος από 82 συνθέσεις που αποτύπωναν τις θηριωδίες του πολέμου. Ο Γκόγια επέλεξε να φιλοτεχνήσει τα έργα από μία μάλλον ουδέτερη οπτική γωνία, χωρίς διάθεση να εξυμνήσει τα κατορθώματα μίας πλευράς ή να αναδείξει στοιχεία ηρωισμού, ενώ τα θέματά τους δεν βασίστηκαν σε προσωπικές του εμπειρίες, αλλά αποτέλεσαν προϊόν της φαντασίας του. Μετά την ήττα του Ναπολέοντα, ο Γκόγια συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον Φερδινάνδο Ζ' και το 1814 ολοκλήρωσε δύο παραγγελίες για τους πίνακες 2α Μαΐου 1808 και 3η Μαΐου 1808, στους οποίους αποτύπωσε την εξέγερση που είχε ξεσπάσει το 1808 στη Μαδρίτη. Στα έργα αυτά, ο Γκόγια επιχείρησε να αποδώσει τα ιστορικά γεγονότα δίνοντας στην ισπανική εξέγερση μία θρησκευτική διάσταση, χωρίς να δώσει έμφαση στη ρεαλιστική απεικόνιση των σκηνών.
Το χειμώνα του 1819, ο Γκόγια ξεκίνησε να φιλοτεχνεί μία σειρά 14 ελαιογραφιών, έργα που έμειναν γνωστά με την ονομασία «μαύροι πίνακες» λόγω των σκοτεινών τόνων που τα χαρακτηρίζουν. Οι πίνακες προορίζονταν για τη διακόσμηση της νέας κατοικίας του, στα περίχωρα της Μαδρίτης, και συνέπεσαν χρονικά με μία σοβαρή επιδείνωση της υγείας του. Οι «μαύροι πίνακες», όπως και άλλοι που ανήκουν στο ύστερο έργο του, διακρίνονται για την ζοφερή και απαισιόδοξη ατμόσφαιρά τους. Ένας από τους δημοφιλέστερους πίνακες της σειράς αυτής, με τίτλο Κρόνος, απεικονίζει τον ομώνυμο θεό της μυθολογίας να καταβροχθίζει ένα από τα παιδιά του. Το ίδιο θέμα απεικόνισε περίπου το 1636 ο Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, ο οποίος ωστόσο απέδωσε τον Κρόνο με λιγότερο τερατώδη χαρακτηριστικά, σε σύγκριση με το αντίστοιχο έργο του Γκόγια που διακρίνεται για την ωμότητα του. Οι «μαύροι πίνακες» ήταν αρχικά τοιχογραφίες, οι οποίες μεταγενέστερα «μεταφέρθηκαν» σε μουσαμά και από το 1881 ανήκουν στο Μουσείο Πράδο.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, μετά την εγκατάστασή του στο Μπορντώ της Γαλλίας, ο Γκόγια φιλοτέχνησε κυρίως προσωπογραφίες φιλικών του προσώπων και άλλες μικρογραφίες, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με την τεχνική της λιθογραφίας, που είχε ανακαλυφθεί περίπου το 1798. Μεταξύ των τελευταίων έργων του Γκόγια ξεχωρίζουν οι τέσσερις λιθογραφίες της σειράς Οι Ταύροι του Μπορντώ, που απεικονίζουν σκηνές από ταυρομαχίες, αγαπημένο θέμα του Γκόγια από τα νεανικά του χρόνια. Την περίοδο 1815-16, παράλληλα με τις Συμφορές του πολέμου, είχε φιλοτεχνήσει επίσης μία σειρά 33 χαρακτικών με γενικό τίτλο Ταυρομαχία, στις οποίες απεικονίζονται αρκετές βίαιες σκηνές ή ριψοκίνδυνες ενέργειες των ταυρομάχων. Αντίθετα, στους Ταύρους του Μπορντώ, ο Γκόγια εστιάζει περισσότερο στην ταυρομαχία ως είδος λαϊκής διασκέδασης και αναχυψής.

Fabian Perez

2008-11-28T20:50:00.013+02:00

Ζητώ την κατανόησή σας για όσα διαβάσετε
παρακάτω , αλλά ο Fabian Perez , είναι ο έρωτάς μου ο αγιάτρευτος , γι'αυτό και δεν θα γράψω απλώς βιογραφικά στοιχεία..αλλά πολλά και διάφορα άλλα.
Γενικότερα στοιχεία και έργα , εδώ.

Ο Fabian , γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου (Σκορπιός το μανάρι μου) του 1967 στο Μπουένος Άϊρες , στην Αργεντινή.Είναι ένας κούκλος , Λατίνος εραστής , παθιάρης και μυστήριος , γι'αυτό και τον λατρεύω.

Fabian ως έφηβος , ένιωσε να τον συνεπαίρνουν οι πολεμικές τέχνες και οι Καλές Τέχνες. Επομένως, αφιερώθηκε για να μελετήσει και τις δύο επιστήμες. Το Karate τον ενισχύει και επηρεάζει το χαρακτήρα του ,και του μαθαίνει πειθαρχία.Πολλά τα οποία μαθεύτηκαν μέσω των ανατολικών μελετών του επηρέασαν τα έργα ζωγραφικής του.

Άφησε την Αργεντινή όταν ήταν 22 για να ζήσει στην Ιταλία όπου κατοίκησε για επτά χρόνια. Είναι εδώ όπου η σταδιοδρομία του στη ζωγραφική και το γράψιμο πήρε μία άλλη τροπή. Είναι επίσης στην Ιταλία όπου εμπνεύστηκε να γράψει το βιβλίο του «Reflections of a Dream» που δημοσιεύθηκε αργότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Έπειτα , πηγαίνει στην Ιαπωνία όπου έζησε για ένα χρόνο.

Ο Fabian άφησε την Ιαπωνία για να πάει στο Λος Άντζελες όπου αφιερώνει τη ζωή του για να εμπνεύσει τον κόσμο με τα έργα ζωγραφικής και το γράψιμό του.

Το ύφος του είναι μοναδικό. Προτιμά να μην ταξινομεί την εργασία του, αισθάνεται ότι αυτό περιορίζει τον καλλιτέχνη καθώς επίσης και το έργο.

Προτιμάει επίσης να ζωγραφίσει με ακρυλικό χρώμα επειδή στεγνώνει γρήγορα και αυτό του επιτρέπει να ακολουθήσει την έμπνευσή του.

Με ποικίλα χρώματα και κινήσεις που συμπίπτουν με τα συναισθήματά του , ο Fabian Perez χαρίζει στον παρατηρητή την ικανότητα να εμβαθύνει στο έργο , και να κατευθύνει το κορμί που απεικονίζεται , όπου εκείνος θέλει.

Το πάθος παίζει τον κύριο ρόλο σε πολλά από τα έργα του.

Απεικονήσεις κυρίως γυναικών , σε πολλές αισθησιακές στάσεις , με χαρακτηριστικά παραδείγματα τις χορεύτριες flamengo και tango του Perez.

Πολλές γυναίκες , πολυπληθείς χώροι , που στη πραγματικότητα έχουν σκοπό να επικεντρωθεί μόνο μία μορφή , καθώς και πολλές μοναχικές υπάρξεις , αποτελούν πολλά από τα έργα του.

Αν δεν ήμουν δεσμευμένη θα τον παντρευόμουν.

Γιατί όχι , άλλωστε???Ζωγράφος , μουσικός , συγγραφεύς...κούκλος και Λατίνος..

Τι άλλο να θέλει μια γυναίκα?

Να θυμάστε, κορίτσια , άντρες υπάρχουν πολλοί...Fabian όμως ένας...

Edward Munch_Σεξ και Ενοχή

2008-11-27T00:02:00.008+02:00

Ενας από τους διασημότερους και πιό αινιγματικούς πίνακες του Νορβηγού ΄Εντουαρντ Μούνκ είναι η («βλάσφημη»-όπως χαρακτηριστικά ονομάστηκε) Μαντόνα (1895).Απεικονίζει μιά ιδιαίτερα σαγηνευτική γυναικεία φιγούρα η οποία προκαλεί φανερά με την στάση της και απροκάλυπτα προσφέρει την εκστατική σεξουαλικότητα της, παραμένοντας παρ’όλα αυτά ένα απρόσιτο είδωλο. H Μαντόνα αποδόθηκε σε αρκετές παραλλαγές από το 1893 έως το 1902. Η λύση του αινίγματος βρίσκεται ίσως σε μιά λιθογραφική εκδοχή του θέματος όπου σε μιά γωνιά του πίνακα υπάρχει επίσης η ισχνή σκιά ενός εμβρύου το οποίο ατενίζει με ικετευτικό βλέμμα την “θεότητα” .

Το συναισθηματικό τρίπτυχο που αποτυπώνεται στους ερωτικούς πίνακες του Μούνκ είναι: επιθυμία-απειλή-ενοχή...απογυμνώνοντας τον έρωτα από οποιαδήποτε ωραιοποίηση. Τα δύο φύλλα παρουσιάζονται πάντα στο φως ενός τραύματος: η παράδοση στην ερωτική επιθυμία, η αποπλάνηση και η ίδια η ερωτική πράξη είναι πηγή αγωνίας – η ικανοποίηση φέρνει κορεσμό και τύψεις (ruins-ερείπια)…το πάθος ανταγωνισμό ή ζήλεια και ο χωρισμός σπαραγμό και θλίψη...

Στον πίνακα με θέμα την απώλεια της παρθενίας (puberty-1894) την αθωότητα του γυμνού κοριτσιού με το αινιγματικό βλέμμα σκιάζει μιά απειλητική μυστηριώδης σκιά που ξεπροβάλλει από τον τοίχο... Το ίδιο ακριβώς βλέπουμε και σε κείνον με το ζευγάρι των εραστών όπου η απελπισία του άντρα είναι προφανής ενώ η στάση της γυναίκας φανερώνει σκεπτικισμό και επιφυλακή. Τα δύο σώματα ενώνει πάλι (αλλά και χωρίζει) μιά φοβερή σκοτεινή απειλή...

Puberty

Man and Woman-1898

΄Ενταση, δράμα αλλά και πικρό σαρκασμό εκπέμπουν και οι υπόλοιπες ερωτικές λιθογραφίες του...είτε μετά την ερωτική συνεύρεση είτε κατά την διάρκεια αυτής η οποία απεικονίζεται σαν μιά αληθινή πάλη γεμάτη άγχος...

Με αυτόν τον τρόπο ο καλλιτέχνης απέδωσε όλα εκείνα που γιά χρόνια τον κατέτρεχαν αποτελώντας τους προσωπικούς του εφιάλτες...και τα οποία επέδρασαν καταλυτικά στην συμβολική τέχνη του: αξεπέραστα τραύματα που προκάλεσαν στη ζωή του η αρρώστια και οι τόσες απώλειες αγαπημένων προσώπων της οικογένειας του, το άγχος που του προκαλούσαν οι γυναίκες (άν και δεν έπαψε ποτέ να τις κυνηγά):..."Η πολυπλοκότητα της γυναικείας φύσης είναι ένα διαρκές μυστήριο γιά τον άνδρα... είναι ταυτόχρονα αγία,πόρνη... αλλά πάνω απ'όλα ένα ανικανοποίητο,δυστυχισμένο και παραδομένο πρόσωπο".

Ο ΄Εντβαρντ Μούνκ ήταν βαθιά στιγματισμένος με το προσωπικό του υπαρξιακό δράμα το οποίο τον κατέτρεχε σε όλη του την ζωή: « Η τέχνη μου είναι ριζωμένη σε μιά βαθιά αμφισβήτηση της ύπαρξης και αντανακλά το βασικό ερώτημα: Γιατί δεν είμαι όπως οι άλλοι ? Γιατί υπήρξε αυτή η κατάρα από την γέννηση μου ? Γιατί ήρθα σ’ αυτόν τον κόσμο, μην έχοντας περιθώριο επιλογής ?» δήλωσε κάποτε και κατέληξε:

«Μόνο η τέχνη μου δίνει νόημα στην ζωή μου».

΄Εντουαρτ Μούνκ_1863-1944

Πηγές: "Από τους Φωβς στον Εξπρεσσιονισμό" Φ.Μ

Νεκρή Φύση

2008-11-25T09:47:00.011+02:00

Νεκρή φύση...
Ένα από τα αγαπημένα μου θέματα.

Πολλοί καλλιτέχνες έχουν επιχειρήσει την αναπαράσταση μίας "νεκρής φύσης".Το μοτίβο είναι κατά βάσην κοινό για πολλούς ζωγράφους.Συνήθως , παρουσιάζεται μια μικρή ομάδα αντικειμένων , κυρίως οικιακών σκευασμάτων , όπως κανάτες , ποτήρια κτλ. και φρούτων.

Τα χρώματα , αν και πολλές φορές έντονα , κρύβουν αρκετές σκιές , καθώς το σκοτάδι , στο φόντο κυρίως , παραμένει ένα βασικό χαρακτηριστικό.

Φυσικά , απουσιάζουν ρητώς στοιχεία ζωής όπως άνθρωποι και ζώα.

Ο όρος νεκρή φύση, natura morta, εισάγεται στην ιταλική ορολογία της τέχνης τον 18ο αιώνα. H natura morta θεωρείται ακόμη τότε ζωγραφική δεύτερης κατηγορίας και αντιδιαστέλλεται προς την «ευγενή» natura vivente, τη ζωντανή φύση, όπου πρωταγωνιστεί ο άνθρωπος. Καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα στις Κάτω Χώρες τον 17ο αιώνα.
Η νεκρή φύση αναπτύχθηκε στην Ελλάδα το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα για ν’ ανταποκριθεί στη ζήτηση της νέας αστικής τάξης. Η νεκρή φύση απεικονίζει με ψευδαισθησιακή έμφαση υλικά αγαθά, συμβολίζει την ευμάρεια και προορίζεται να στολίσει τραπεζαρίες ή σαλόνια.

Αν και δεν είναι λίγοι οι καλλιτέχνες που έχουν αναπαραστήσει "νεκρές φύσεις" με άλλους τρόπους εκτός της ζωγραφικής , όπως στη φωτογραφία.

Εκεί το μοτίβο μπορεί ν'αλλάξει.Πληθώρα τοπίων χωρίς βλάστηση , ή με ελάχιστη χλωρίδα , κυρίως τους χειμερινούς μήνες , είτε απεικονίσεις διαφόρων ειδών φρούτων.

(φωτογραφίες εδώ)

πηγή : Άρθο από την Εθνική Πινακοθήκη- Μουσείου Α. Σούτζου

John William Waterhouse (1849-1917)

2008-11-22T18:05:00.009+02:00

John William Waterhouse : γεννήθηκε στη Ρώμη , στις 6 Απριλίου 1849.Και οι δύο του γονείς ήταν ζωγράφοι , αγγλικής καταγωγής , οι οποίοι κινήθηκαν νωρίς προς την Ιταλία για αναζητήσεις περί τέχνης, ενώ στην Αγγλία επέστρεψαν κάποια στιγμή το 1850 , ένα χρόνο δηλαδή μετά τη γέννηση του J. William.

Ο John , μεγαλώνοντας , βοηθούσε τον πατέρα του στο στούντιο τέχνης που διατηρούσε , όπου και ανέπτυξε το ταλέντο του στη ζωγραφική.

Μετά από πολλές προσπάθειές του εισαγωγής στη βασιλική ακαδημία , τελικά πέτυχε την είσοδό του το 1870.Το 1885 , έγινε συνεταίρος της βασιλικής ακαδημίας, και έπειτα πλήρες μέλος, βασιλικός ακαδημαϊκός, το 1895.

Αν και ταξινομείται συχνά ως προραφαηλικός για το ύφος και τα θέματά του, ο Waterhouse είναι αληθινά Neo-Classic ζωγράφος.

Τα έργα του είναι πλούσια σε χρώμα και ζωή.Βλέπουμε πολλές απεικονίσεις τοπίων , καθώς και προσώπων από τη Ρωμαϊκή κυρίως μυθολογία , είτε πρόσωπα πολλών Άγγλων ποιητών όπως των Keats και Tennyson.

Επίσης , συχνά αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό η απεικόνηση γυναικών, "femme fatale" πολλές φορές , όπου οι αντρικές μορφές έχουν πέσει "θύματά τους".Ο Waterhouse είναι ένας από τους λίγους καλλιτέχνες που έγιναν δημοφιλείς και σχετικά εύποροι οικονομικά εν ζωή. Συνέχισε να ζωγραφίζει μέχρι το θάνατό του στις 10 Φεβρουαρίου 1917 μετά από μια μακροχρόνια ασθένεια.Σήμερα, πολλά απο τα έργα του είναι σε ιδιωτικές συλλογές ή σε άγνωστα μέρη , ενώ τα περισσότερα από τα διάσημα έργα ζωγραφικής του, μπορούν να βρεθούν διάσπαρτα πέρα από την Αγγλία. Μεταξύ αυτών είναι " The Lady of Shalott" - 1888, το οποίο μπορεί να βρεθεί στο Λονδίνο , " Hylas and the Nymphs" - 1896, σε γκαλερί τέχνης (Μάτζεστερ), και "Echo and Narcissus" , επίσης σε γκαλερί τέχνης (Λίβερπουλ). Άλλα διάσημα έργα του μπορούν να βρεθούν σε όλο τον κόσμο συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας (La Belle Dame Sans Merci), της Σκωτίας (Penelope and the Suitors), και της Αυστραλίας (Circe Invidiosa).

Jan Steen - ΄Ενας...χωρατατζής ηθογράφος

2008-11-20T13:10:00.011+02:00

Prince's day...(ο ίδιος στο κέντρο του πίνακα)

Ο Γιάν Στέεν (1626-1679) είναι μιά ιδιάζουσα περίπτωση ηθογράφου ή κωμικογράφου με απαράμιλλο σαρωτικό χιούμορ του οποίου η τέχνη δεν επικεντρώνεται (όπως των υπολοίπων ηθογράφων της εποχής) στα εσωτερικά των σπιτιών, στο μεγάλωμα των παιδιών, στις οικιακές ασχολίες, στην ανάγνωση της αλληλογραφίας, αλλά τον ελκύουν ιδιαίτερα οι μεθύστακες, και οι αλήτες θαμώνες των καπηλειών. Ο Στέεν μεταχειρίζεται και καταγράφει την ζωή σαν μιά ατέλειωτη κωμωδία ηθών...

Με τον ανελέητο σαρκασμό του απεικονίζει σαν σε γελοιογραφία τον μεθυσμένο γέρο που ρίχνεται στην υπηρέτρια, το παιδί και την γυναίκα που προσπαθούν να μαζέψουν τον πατήρ φαμίλια από το χαρτοπαίγνιο του καπηλειού, τους πορτοφολάδες και τις πόρνες.

Στην Ολλανδία είναι εξίσου δημοφιλής με τους μεγάλους δασκάλους Ρέμπραντ, Γιόχαν Βερμέερ και Φρανς Χάλς, καθώς εκτός από τις ηθογραφικές σκηνές ήταν ιδιαίτερα ταλαντούχος στις νεκρές φύσεις και στα παιδικά πορτραίτα.

Γεννήθηκε στο Λέυντεν και μαθήτευσε με τον Οστάντε (επίσης μεγάλο ηθογράφο) στο Χάαρλεμ και με τον μετέπειτα πεθερό του και γνωστό τοπιογράφο Βαν Χόγιεν στην Χάγη. Δούλεψε επίσης και στην Ντέλφτ, πατρίδα του Βερμέερ και το 1672 άνοιξε ταβέρνα στο Λέυντεν.

Εκτός από την γόνιμη φαντασία που τον χαρακτηρίζει είναι ιδιαίτερα επιδέξιος και διακριτικός στον χειρισμό των χρωμάτων της παλέττας του που περιλαμβάνει όλους τους τόνους του ροζ και του κόκκινου, το κίτρινο της ώχρας, μπλέ και πράσινο.

Ο πατέρας του ήταν ζυθοποιός και στην φαντασία του λαού του, ο Στέεν ήταν ένας άσωτος, σπάταλος μεθύστακας άν και δεν υπάρχει κανένα επίσημο γεγονός που να τεκμηριώνει αυτή την φήμη. Οι πίνακες του είναι στο μεγαλύτερο μέρος σκηνές σε ταβέρνες ή εορταστικές οικογενειακές συγκεντρώσεις που χαρακτηρίζονται συχνά από κάποιο ηθικό δίδαγμα ή επιμύθιο.Μιά χαρούμενη ακαταστασία επικρατεί παντού ακόμα και στα οικογενειακά τραπέζια με την αφορμή ας πούμε μιάς βάφτισης...

Γιορτάζοντας την γέννηση...

...σπασμένα κανάτια και ποτήρια, πανέρια ψωμιού, κομμάτια κρέας πεσμένα στο πάτωμα που έχουν τραβήξει την προσοχή του σκύλου, ένα αναποδογυρισμένο σκαμπώ, το μωρό που κοιμάται στο πανέρι του δίπλα στο τζάκι, τα παιδιά που πειράζουν την γάτα, οι γυναίκες της οικογένειας με αναψοκοκκινισμένα πρόσωπα και ανασηκωμένες φούστες ή κάποια υπηρέτρια που έχει γείρει στο τραπέζι και κοιμάται.

Ο ίδιος δε συχνά φαίνεται να γίνεται ένα μ’όλο αυτό το χαρούμενο πλήθος της κραιπάλης καθώς σχεδόν πάντα ανακαλύπτουμε την τραγελαφική μορφή του σε κάποια γωνία ή ακόμα και σε κεντρική θέση του πίνακα, να συμμετέχει ενεργά στο γλέντι που σε πολλές περιπτώσεις είναι κάποια γιορτή της δικής του οικογένειας.

Jan Steen: The artist's family... & The droll farm...(Η φάρμα των...τρελλών

Πηγές: ΄Ελι Φωρ_Ιστορία της Τέχνης (Εξάντας)
Αρθρα από το Web Gallery
Eθνική Πινακοθήκη_Ο Χρυσός αιώνας της
Ολλανδικής Ζωγραφικής

Giovanni Battista Τiepolo

2008-11-19T15:00:00.006+02:00

Ο μεγαλύτερος Ιταλός ζωγράφος του 18ου αιώνα. Πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του στη Βενετία, μα έγινε γνωστός κι αγαπήθηκε σ' όλη την Ευρώπη. Αρνήθηκε να διακοσμήσει το Βασιλικό Ανάκτορο στη Στοκχόλμη, διακόσμησε το Ανάκτορο του Πρίγκηπα-Επισκόπου στο Βίρτσμπουργκ στη Γερμανία κι ο κύκλος αυτός τοιχογραφιών, θεωρείται το αριστούργημά του. Έζησε τα τελευταία 8 χρόνια της ζωής του στη Μαδρίτη, στην υπηρεσία του Καρόλου Γ'. Μ' έργο ευρύ και πολυδιάστατο, κυρίως όμως έγινε γνωστός για τις τοιχογραφίες του, ειδικά σ' οροφές ναών κι ανακτόρων, όπου επέδειξε μοναδική δεξιοτεχνία στη δημιουργία ιλουζιονιστικών παιχνιδιών, εκμεταλλευόμενος το φως και το χώρο, σε συνδυασμό με μιαν ιδιαίτερη αίσθηση του χρώματος και της πολυτέλειας. Έζησεν ήσυχη ζωή γεμάτη μεγάλες επιτυχίες. Γεννήθηκε 5 Μάρτη 1696 στη Βενετία, στερνοπαίδι του εμπόρου Ντομένικο που πεθαίνει την επόμενη χρονιά, αφήνοντας τη χήρα Ορσέτα με 6 παιδιά, όλα κάτω των 10 ετών. Στα 14 του μαθητεύει στον ζωγράφο Γκρεγκόριο Λατσαρίνι. Το 1717 γίνεται μέλος της Συντεχνίας Καλλιτεχνών Βενετίας και 2 χρόνια μετά, παντρεύεται τη 17άχρονη Μαρία-Σεσίλια Γκουάρντι, που κατάγεται από οικογένεια καλλιτεχνών. Αποκτήσαν 9 παιδιά, 4 κόρες και 3 επιβιώσαντες γιους. Το 1725 τελειώνει το πρωτότυπο έργο "Η Δύναμη Της Ευγλωττίας" κι αρχίζει να εργάζεται για την οικογένεια Ντολφίν. 3 χρόνια μετά τελειώνει τις τοιχογραφίες στο Αρχιεπισκοπικό Μέγαρο του Ούντινε, για τον Ντιονίζιο Ντολφίν, πατριάρχη της πόλης της Ακουϊλίας. Το 1732 διακοσμεί με δικά του έργα το παρεκκλήσι Κολεόνι στο Μπέργκαμο. 2 χρόνια μετά φιλοτεχνεί νωπογραφίες μ' αλληγορικά θέματα, για την Έπαυλη Λόσκι, κοντά στη Βιτσέντζα. Το 1745 ζωγραφίζει το έργο, "Η Μεταφορά Του Ιερού Λειψάνου Του Λορέτο". Το 1750 ταξιδεύει στη Γερμανία για να διακοσμήσει το Ανάκτορο του Επισκόπου του Βίρτσμπουργκ. Το 1756 εκλέγεται Πρόεδρος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών Βενετίας και τον επόμενο χρόνο τελειώνει τις τοιχογραφίες της Έπαυλης Βαλμαράνα, που 'ναι από τα μεγαλύτερα αριστουργήματά του. Το 1762, μαζί με τους γιούς του, Τζιαντομένικο & Λορέντζο*, μεταβαίνει στην Ισπανία, για τη διακόσμηση του Βασιλικού Ανακτόρου της Μαδρίτης. Τελειώνοντας τούτο το έργο σε 4 χρόνια, αποφασίζει να παραμείνει. Το 1770 πεθαίνει απρόσμενα, στη Μαδρίτη, στις 27 Μάρτη και θάβεται στον Ναό του Αγίου Μαρτίνου, σ' ηλικία 74 ετών.

πηγή : Περί Γραφής